501
1

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Crash Test Mummy

Sinds Job en ik dezelfde schoenmaat hebben (39), test ik zijn nieuwe schoenen

Job – zestien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

cc-foto: leit motiv

Ik tik deze column met twee verschillende laarzen aan. De linker is bruin en smal, rechts heeft paarse veters en een nepbontje aan de binnenkant.

Het is belangrijk dat ik zo min mogelijk beweeg. Soms wriemel ik even met mijn tenen, maar opstaan is uit den boze. Job loopt immers ook niet. De bedoeling is dat ik straks de laars kies die mijn voet het warmst houdt. Of je er een beetje makkelijk inkomt met ietwat misvormde pootjes, heb ik uiteraard al getest. Beide laarzen scoren even hoog op toegankelijkheid.

Sinds Job en ik dezelfde schoenmaat hebben (39), test ik zijn nieuwe schoenen. Ik voel of ze zacht zijn van binnen en of ze nergens knellen. Omdat de winter in aantocht is, heeft Job warme laarzen nodig. Héél warme laarzen, want zijn voeten worden snel koud. Zijn doorbloeding is slecht en hij kan niet even opspringen om op te warmen. Of schoenen lekker lopen, is voor Job niet relevant.

Truien en jassen test ik ook voor mijn zoon. Broeken komen niet in aanmerking, want we hebben nogal andere heupen.
Deze week moest ik proefzitten op de nieuwe po-stoel van Job. Ik nam plaats in de zetel-met-poepgat en Rob reed me boven de toiletpot. Aangezien Job eens zijn twee voortanden brak toen hij voorover van de vorige po-stoel op de badkamervloer kletterde, is deze veiligheidscheck van levensbelang. Als een ware crash test dummy (crash test mummy) bewoog ik wild mijn lijf heen en weer boven de wc. Net zolang tot Rob getergd zijn hoofd wegdraaide en riep dat het wel duidelijk was. Daarna liet ik me slap uit de stoel tillen alsof ik Job was. Test geslaagd.

Terug naar de winterlaarzen. Inmiddels gloeit mijn rechtervoet harder dan de linker. Ik weet genoeg.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Egbert

    De achtste dag

    Roman

    Maart 2019


Geef een reactie

Laatste reactie