2.485
66

Filosoof

Andrea Speijer-Beek (1988, Amsterdam) is filosoof. Daarnaast is zij columnist en eindredacteur bij o.a. online verdiepingsplatform defusie.net en werkt zij aan een manuscript. Na in 2009 de Amsterdamse Academie voor Beeldende Kunst en Vormgeving te hebben afgerond nam zij in 2011 haar Bachelor Wijsbegeerte aan de Universiteit van Amsterdam in ontvangst. Na een jaar vervolgmaster aan dezelfde universiteit laste zij een sabbatical in om zich op het schrijven te concentreren en nam ze deel aan verschillende projecten, waaronder Uitgeverij Leegstand van het Sandberg Instituut. In september 2013 vervolgt zij haar opleiding aan de Vrije Universiteit met de researchmaster Philosophy, Bioethics and Health.

Criminalisering Syrië-strijders is populisme

'Jongeren leveren nu een strijd op religieuze gronden, die staten uit morele verplichting hadden moeten aangaan'

“Dat het westen te laf en verraderlijk is om het volk in Syrië te helpen en tegen Bashar op te staan is tot daar aan toe, maar de weg blokkeren voor de Moslims en een obstakel vormen op hun pad is ronduit schandelijk.”

Het onverkorte Volkskrantinterview met Nederlandse Syrië-strijders staat bol van de bombastische bewoordingen, taalfouten en Shariaretoriek. Dit is doorgaans het teken voor hoogopgeleiden om ook de inhoud terzijde te schuiven als onzorgvuldig geraaskal. Toch wil ik iedereen op het hart drukken vooral elke zin van het bijna 15,000 woorden tellende document te lezen.

In haar 24 pagina’s worden namelijk de belangrijkste thema’s van de 21e eeuw behandeld.

Failliet van het Westen
Van het failliet van het Westen als morele en politieke macht door het gebruik van drones, illegitieme oorlogen, steun aan dictatoriale regimes en het gedogen van misdaden in Gaza, tot de onverschillige publieke opinie ten opzichte van burger(moslim)slachtoffers in een verziekt politiek klimaat, het komt allemaal aan bod.

En wat te denken van de politieke storm die momenteel in België raast over het schrappen van Syrië-strijders uit het bevolkingsregister?

De motor achter dit soort symboolpolitiek – want dat is het – is een combinatie van drogredenering en gerucht. Zo zouden Syrië-strijders door de gewelddadige situatie aan het front een hoge kans hebben op PTSS en daardoor een gevaar vormen voor de samenleving wanneer zij hun krijgskunde, eenmaal teruggekeerd en herenigd met hun thuisgebleven familie, inzetten tegen ‘ons’.

Getraumatiseerde soldaten
Ter vergelijking: naar schatting krijgt 1 op de 5 uit Irak teruggekeerde soldaten te kampen met PTSS. Volgens officiële cijfers ligt dit percentage tussen de 12 en de 20%.

Uit een snelle berekening op basis van die getallen en het aantal gestationeerde troepen in 2009 blijkt dat er in dat jaar alleen al in Amerika tussen de 19,692 en 49,230 getraumatiseerde soldaten bijkwamen.

Zoals de woordvoerder van de strijders Abu Fidaa het verwoorde:

“het lijkt mij dat Nederland eerder angstig dient te zijn voor haar soldaten [..]. Zij zijn degene die psychisch beschadigd terug keren [sic] in de Nederlandse maatschappij.’’

Trauma’s
Toch is er de laatste tijd maar een enkele grootschalige misdaad bekend van een ex-marinier. Ondanks dat de oorlog in Irak in politiek opzicht minimaal even illegitiem is als de particuliere strijd in Syrië denken de populisten er niet aan juridische consequenties te verbinden aan die cijfers.

Dat zou namelijk betekenen dat alle personen – militair of niet – die lijden aan PTSS moeten worden behandeld als een potentieel gevaar voor de maatschappij. Want trauma’s beperken zich natuurlijk niet tot oorlogssituaties.

Natuurlijk is het echte bezwaar van figuren als Bart de Wever dat het hier gaat om moslims en een Heilige Oorlog. Het risico van hun psychische klachten zijn wij niet bereid te nemen.

Morele verplichting
Dat religieuze motivatie het militaire stokje overneemt van basale medemenselijkheid is inderdaad om meerdere redenen onwenselijk. Maar is het werkelijk verwonderlijk gezien de kolossale schaal waarop de internationale gemeenschap zich afzijdig houdt? Militante moslimgroeperingen als Hezbollah gaan nog een stapje verder en laten het afweten door niet de bevolking, maar Assad te steunen.

Strategische en financiële belangen hebben zowel in westerse als niet-westerse landen al lang gewonnen van morele verplichtingen aan de burgerbevolking – in binnen én buitenland. Hierdoor leveren jongeren nu een strijd op religieuze gronden die staten uit morele verplichting hadden moeten aangaan.

Populistische criminalisering
Dat de wereldpolitiek afwacht is ‘one thought too many’.

De populistische criminalisering van degenen die zelf op zoek gaan naar gerechtigheid zal daaraan geen donder veranderen.

Geef een reactie

Laatste reacties (66)