3.881
130

eindredacteur Joop

Francisco van Jole is journalist en eindredacteur van Joop.
Verder is hij politiek commentator bij De Nieuws BV en presentator van Draad, een politieke talkshow in Arminius te Rotterdam.

De besmettelijkheids-factor van Wilders

De voorstanders in het CDA van een PVV-coalitie gaan al meer op Wilders lijken dan ze zelf beseffen

Wilders serieus nemen, hoe doe je dat? Die vraag houdt me al langer bezig en het antwoord is er deze week niet simpeler op geworden. De PVV-leider twitterde deze week dat de CDA-voorzitter Henk Bleker een ‘enorme zeurpiet’ is en dat mensen die kritiek op de PVV hebben ‘1,5 miljoen kiezers demoniseren’.

Met die opmerkingen gebeurde iets opvallends. De voorstanders van samenwerking met Wilders zeiden dat je de tweets met een korreltje zout moet nemen. Het zou slechts stoere taal voor de bühne zijn, bedoeld om zijn eigen kiezersvolk zoet te houden. Datzelfde zeggen de voorstanders de laatste weken over het beleid dat Wilders wil voeren. Die omstreden punten uit zijn programma, joh die wil hij echt niet allemaal zo uitvoeren. Oftewel, de mensen die vinden dat je Wilders en zijn kiezers serieus moet nemen, doen dat zelf niet.
Zijn critici daarentegen nemen Wilders heel serieus. Ze beschouwen hem als een gevaar. En krijgen het verwijt dat ze Wilders niet serieus nemen.
Dat is meer dan de constatering van een interessante paradox. Het hoort bij de politiek die Wilders bedrijft. Bij de PVV is er sprake van ‘systeemhaat’ en daarom bedient Wilders zich van middelen die niet in het systeem passen. Hij discussieert op een manier waarop er niet te discussieren valt. Zodat je een discussie met hem altijd verliest. En dat is ook de bedoeling. De PVV is niet de partij van het debat maar van ‘en jij moet je bek houden’. Wie daaraan twijfelt moet eens iets kritisch in het openbaar over Wilders zeggen.
Die politiek is niet alleen gevaarlijk vanwege de inhoud maar ook vanwege de effecten er van. Het is leerzaam om eens te kijken naar wat er deze week gebeurde. Een reeks CDA’ers sprak hun bezwaren uit tegen samenwerking met de PVV. Stuk voor stuk mensen die hun leven lang aan het CDA zijn verbonden en de partij groot hebben gemaakt. Hoe werden ze door de coalitie-voorstanders in het CDA, door hun eigen partijgenoten, genoemd? Ze werden uitgelachen en bespot. Oude olifanten, om maar een kwalificiatie te noemen. Wat valt daar aan op? Het is geen CDA-taal, het is meer Wilders-taal. En dat is het probleem: Wie met Wilders omgaat wordt er mee besmet.
De CDA’ers die samenwerking met de PVV zien zitten beweren dat ze heus wel afstand kunnen houden van Wilders. In de praktijk werkt dat niet zo. Met Wilders samenwerken is naar hem opschuiven. Dat onontkoombare mechanisme is de reden waarom in België een cordon sanitair om zo’n partij werd gelegd. Daardoor kon het Vlaams Blok de rest van de politiek niet besmetten. In Nederland is dat niet gebeurd en zie je VVD en nu ook CDA richting Wilders opschuiven. Terwijl ze denken dat het andersom werkt. Door met Wilders samen te werken, wordt hij juist milder, zeggen ze. Zelfs als dat effect er ook is, verandert het niets aan het politieke spectrum want die mildheid is immers al aanwezig. Die hardheid is wel nieuw. Kortom: Wilders boekt altijd winst als je met hem samenwerkt.
De discussie over wel of niet samenwerken met de PVV kan volgens mij niet meer door de tegenstanders gewonnen worden. De voorstanders zullen zich niet laten overtuigen, net zo min als Wilders zelf ooit van overtuiging zou veranderen. Het zou zijn einde zijn. Rechts houdt niet van mensen die van mening veranderen. Dat wordt als slap gezien.
Maar dat wil niet zeggen dat de coalitie er ook echt komt. Want het debat krijgt nu een andere dynamiek. Het gaat sinds een paar dagen niet meer om Wilders maar om het voortbestaan van het CDA. De voorstanders kunnen wel tegen beter weten in blijven roepen dat het maar om een klein groepje tegenstanders gaat – die hun bek moeten houden – maar het mag duidelijk zijn dat samenwerken met de PVV tot een verpeste sfeer in de partij leidt. Een partij die juist alle beschikbare krachten nodig heeft om er weer bovenop te komen.
Is dat het waard? Is samenwerking met de PVV en de vorming van een per definitie instabiele coalitie  zo belangrijk geworden dat de partij er aan opgeofferd moet worden? Terwijl er alternatieven zijn?
Zo’n avontuur doorzetten doet – weer – denken aan Wilders zelf die deze week nog twitterde over zijn te houden preek op Ground Zero in New York: ‘Niemand houdt me tegen!’ Dat is de taal van een kamikaze-piloot. Verhagen en de zijnen lijken dat over te nemen. Kamikaze-politiek, wie had dat ooit van het CDA verwacht?

Geef een reactie

Laatste reacties (130)