Laatste update 10 september 2019, 07:53
2.391
79

Adviseur, jurist

Een door de wol geverfde in oorsprong juridische generalist met als specialiteit sociaal recht (Participatiewet, Wmo en ook Jeugdwet). Heeft een grote algemene en historische kennis en daarom een grote belangstelling voor wat er zich in de samenleving afspeelt. Politiek betrokken en breed ontwikkeld, waaronder ook op het terrein financiën.

De democratie in Engeland is niet die van het continent

Nog steeds zijn de Engelsen ervan overtuigd dat alleen zij de sleutel tot geluk en succes in hun handen hebben

cc-foto: Julian Stallabras

Toen ik eind jaren zestig vanaf de hovercraft Engeland binnenreed en voor het eerst voet op Engelse bodem zette was dat nogal een schok voor me. Niet de Engelse douanebeambte die onze met vlinders en lieveheersbeestjes beplakte Trabant stationcar met onverholen dedain bekeek, terwijl hij door het open roldak onze paspoorten teruggaf met “make sure that this thing goes back with you.” Hij wilde het geen auto noemen. Maar de Trabant tweetakt, met kunststof carrosserie, stak qua degelijkheid met kop en schouders uit boven de wegrottende Engelse MG’s en Wolsley’s van die tijd.

Nee, de intens smerige steden, zwart van de kolenstook, die werden gecamoufleerd door de huizen, hele straten, met de meest afschuwelijke zuurtjes-kleuren te beschilderen, zijn mij altijd bijgebleven. Niet dat het in het Duitse Ruhrgebied anders was maar toch, the good old days waren niet zo good at all, neem dat van me aan. Tenzij je rijk was.

Nog steeds zijn de Engelsen ervan overtuigd dat alleen zij de sleutel tot geluk en succes in hun handen hebben, niettegenstaande het feit dat de toen kwakkelende Engelse economie na een referendum over toetreding tot de Europese Gemeenschap (merkwaardig dat je daar niemand meer over hoort) buitengewoon geprofiteerd heeft van de Europese markt. Maar dat terzijde.

Het volkomen ontbreken van in een grondwet verankerde regels lijkt zich te wreken nu twee onverzoenlijke partijen, de tory’s en de anderen, zich hebben ingegraven in hun gevecht om de Brexit. Waar ik van schrik is het taalgebruik van de tory’s na de coup van Boris Johnson. Deze door 160.000 leden van de conservatieve partij gekozen bully heeft na overleg met de door niemand gekozen koningin besloten het gekozen parlement naar huis te sturen, zoals een tweet op deze site als eens vermelde. Take back control, Brexit means exit, No surrender to Brussel, etcetera, etcetera. Maar de meest beangstigende is respect the will of the people.

Eerst even wat feiten.
37 procent van de Britten heeft voor Brexit gestemd.
35 procent heeft voor Remain gestemd.
28 procent heeft geen voorkeur kenbaar gemaakt.

37 procent vormt een meerderheid voor uittreding maar is voor mij absoluut geen overtuigende will of the people, eerder een nipte meerderheid.

Wie vertegenwoordigt en kent eigenlijk de volkswil? Fascisten waren daar goed in. Das gesundes Volksempfinden
heette dat. Wie zegt de wil van het volk te kennen en uit te voeren is een naar mijn idee een gevaarlijke demagoog en daar zijn er nog al wat van binnen de tory-partij en andere Leave-partijen.

Een dergelijke referendumuitslag staat een nieuw referendum over ‘hoe Brexit of niet’ redelijkerwijs niet in de weg. Want het grote nadeel van een referendum is dat het voortschrijdend inzicht niet meegenomen kan worden, en daarom wijs ik het instrument ook af.

Het referendum is gekaapt door de tory’s die van Engeland een soort Singapore en belastingparadijs willen maken. Populisten als Farage, wiens familieleden wel de Europese nationaliteit hebben dankzij zijn Duitse vrouw, hebben helemaal geen idee welke kant ze met Engeland op willen. Corbyn wordt door tory’s maar ook de pers als een stiekeme marxist geframed met antisemitische tendensen. Je moet maar durven, maar dat terzijde.

Maar wat er echt aan de hand is dat Engeland zich niet wil schikken naar zijn nieuwe rol in de wereld, die van slechts één van de grote landen binnen de EU. Ze willen niet tot het grootste handelsblok van de wereld behoren omdat ze denken met hun ‘city’ en ervaringen met hun empire een troef in handen te hebben. Gelukkig zijn de Schotten verstandiger en willen die wel graag binnen de EU blijven.

Het uiteenvallen van het United Kingdom zou voor mij een gepaste straf zijn voor het jarenlang ver boven je stand leven en het werkelijk stuitende en provocerend gedrag van mensen als Jacob Rees Mogg, die de standenmaatschappij weer terug lijkt te willen.

Geef een reactie

Laatste reacties (79)