3.830
85

Neerlandicus

Neerlandicus. Gepensioneerd docent Nederlands. Oud-afdelingssecretaris en voorzitter PvdA voormalig lid gemeentelijke commissies.

De EU geeft te veel ruimte aan opkomend fascisme

Een samenwerkend Europa dat consequent vasthoudt aan haar beginselen heeft niets te vrezen, een weifelend Europa des te meer

De Europese Unie moet noodgedwongen marchanderen tussen enerzijds het behoud van eenheid tussen de lidstaten en anderzijds een redelijk en humaan vluchtelingenbeleid. Die door nood gedwongen situatie heeft de EU voor een belangrijk deel te danken aan het weinig doortastende beleid ten aanzien van de bedenkelijke democratische ontwikkelingen in Hongarije, dat gaandeweg steeds verder is afgedwaald van de beginselen van de Unie. De ruimte die ‘Europa’ liet ontstaan, boze reacties en dreigingen met sancties waren verre van indrukwekkend, en werd vervolgens door meerdere landen gretig aangegrepen om eveneens een afwijkende koers te gaan varen.

Fascisme
cc-foto: Wikimedia Commons

In hoeverre de ontwikkelingen in vooral Oost-Europa hebben geleid tot de populistische en tegen extreemrechts aanleunende regeringen in Oostenrijk en Italië is lastig te beantwoorden, maar het is niet raar te veronderstellen dat de ruimte die men zich in Oost-Europa succesvol toe-eigende een zeker aanmoedigend effect heeft gehad op de politieke keuzes in de beide landen.

De strategen binnen de Europese Unie hadden deze mogelijke ontwikkeling moeten voorzien. Europa zit nu met de gebakken peren en weet zich ondertussen in het gezelschap van extreemrechtse en fascistische of toch tenminste tegen het fascisme aan schurende krachten. Tafelgenoten die zich minder gelegen laten liggen aan de waarden die de Unie wil uitdragen. Gesprekspartners bovendien die nou ook niet bepaald vooraan zullen gaan staan als het gaat om het in stand houden van vrede en stabiliteit in Europa. Krachten die niet meer maar ook niet minder recht van spreken en mede-beslissingsbevoegdheid binnen de muren van de vergaderkamers hebben.

Dat is een zure constatering in de wetenschap dat juist nu de steun voor de Europese gemeenschap aan het toenemen is. Het eigengereide gedrag van Trump, die er geen geheim van maakt dat hij de Europese samenwerking het liefst uit elkaar ziet klappen, de bedenkelijke houding van Poetin en de waarneming dat de Brexit tot een voor Engeland zeer negatieve uitkomst lijkt te leiden, gaven vele burgers die nog hun twijfels hadden over het nut van de Europese Unie het laatste zetje om alsnog achter een samenwerkend Europa te gaan staan. Een hecht en gedegen bondgenootschap lijkt nu ook voor deze burgers het enige doeltreffende antwoord op al die op de deur bonkende elementen.

Een ontwikkeling die zo maar weer kan omslaan als door diezelfde burger vastgesteld moet worden dat de Unie kennelijk niet in staat is om één van haar haar belangrijkste doelstellingen bij oprichting, nooit meer fascisme, veilig te stellen.

Een dergelijk uitgangspunt duldt geen enkele ruimte en hoewel de regeringen in de verschillende landen waar men uit de pas is gaan lopen democratisch tot stand zijn gekomen, is het maar de vraag of diezelfde regeringen op de juiste wijze met hun mandaat omgaan. Elk lid is gehouden aan de uitgangspunten van de Unie en de diverse verklaringen die mede basis hiervan zijn.

Hoe dan ook, de Europese Unie heeft alle recht, vooral ook alle reden, maar zelfs ook de plicht naar de overgrote meerderheid van de Europese bevolking te luisteren, die niets moet hebben van en terecht bang is voor een doorslaande fascistoïde stemming om landen uit te zetten of te schorsen.

Een, desnoods deels, samenwerkend Europa dat consequent vasthoudt aan haar beginselen heeft niets te vrezen van opkomend fascisme in welk land ook, een weifelend Europa des te meer.

Geef een reactie

Laatste reacties (85)