656
12

Presentator / Journalist / Projectmanager / Debatleider

Abdellah Dami (Tiel, 1982) is journalist en presentator. Hij schrijft met liefde over wat schuurt. Eerder was Dami columnist voor de Men's Health en hij schreef in 2003 het boek Couscous met appelmoes.
In november 2009 werd Dami door het Royal Islamic Strategic Center in Jordanië uitgeroepen tot een van de vijfhonderd meest invloedrijke moslims wereldwijd door zijn inzet voor projecten ter bevordering van interreligieuze tolerantie. Hij is daarnaast ook actief als debatleider.

De intentie om als één te strijden

Realisme, dialoog en liefde voor onze medemens moet de agenda bepalen

Vrijdagavond. In een Amsterdamse nachtclub heb ik plezier. Met een drankje in de ene hand en een flirt aan de andere kant, voel ik mijn telefoon tekeer gaan. Het is een op dezelfde avond aangeschaft toestel dus het is even zoeken naar het juiste knopje om te achterhalen wat de constante tril veroorzaakt.

Oud-collega’s van verschillende media laten me weten dat er opnieuw aanslagen zijn gepleegd in Parijs. De ene nieuwsupdate is nog erger dan de ander. Ik voel de grond onder mijn voeten wegtrekken. Het scherm van mijn telefoon deel ik met iemand anders en samen zijn we stil.  ‘Als het maar geen moslims zijn,’ zegt ze terwijl ze de sigaret die ze net uit het pakje heeft getrokken weer weglegt. We zwijgen beiden, wetende dat dit impact gaat hebben. Hoe weten we niet maar we zullen het opnieuw wel merken. 

Verschillende haatdragende tweets vliegen over mijn timeline waarbij de onderbuik hoogtij viert.  De een vindt dat we in opstand moeten komen tegen de islam, de ander zegt dat Parijs niet erger is dan wat er in Palestina gebeurt. De nuance lijkt totaal zoek. Alsof we onszelf als een kudde stieren blindstaren op een rode lap. De muziek hoor ik niet meer. Ik denk aan mijn familie, vrienden, onbekenden. Mijn broer, zus, ouders, neefje en nichtjes.  Ik wil ze beschermen tegen deze idioterie. Maar hoe? Door te zeggen dat ik hiervan walg? Dat lijkt me evident.  Door ze als bodyguard te schaduwen? Dat is paranoïde tot op het bot.

De enige manier die ik zie is dat we het onderlinge gesprek van mensen zoals jij en ik niet staken. Ongeacht de opvattingen. Zodat excessen niet ondergronds gaan.  Vanuit welke hoek dan ook. Zodat er een brug is. Als we met elkaar in gesprek blijven, weten we waar we staan. Kunnen we elkaar corrigeren of van elkaar leren.  Niemand is perfect.  Niemand heeft de wijsheid volledig in pacht. Wat ik wel weet is dat we angst niet onze agenda mogen laten bepalen. Realisme, dialoog en liefde voor onze medemens wel. Meer dan ooit is het belangrijk dat we realiseren dat de mensen in Parijs maar ook op andere plekken op de wereld jij en ik hadden kunnen zijn.  Het is tijd dat we een nieuwe dimensie toevoegen aan het gesprek: de intentie om uiteindelijk als 1 man tegen verdeeldheid te strijden. Het resultaat zou verbluffender kunnen zijn dan we ons ooit zouden kunnen voorstellen.

cc foto: Carla Vasquez

Geef een reactie

Laatste reacties (12)