Laatste update 13:04
741
3

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

De kinderen werden het slachtoffer

De afstand van het alternatief dwingt ons te kiezen voor onzekerheid dichtbij. Job heeft geen energie om uren per dag in een taxibusje te zitten

De school-soap is ten einde. Voor wie het gemist heeft een korte samenvatting: in januari gaven we Job (13) op voor het voortgezet speciaal onderwijs, eind mei liet de eerder zo gastvrije school weten dat de richting ‘dagbesteding’ zou worden geschrapt en ons kind niet meer welkom was. Het was twee maanden voor de zomervakantie. Na veel gedoe en tranen schreven we Job in bij een andere school, verder weg. Maar toen meldde school één zich weer: misschien wilde Job toch komen? Dat was de cliffhanger van vorige week.

Kinderen
Foto: Annemarie Haverkamp

Inmiddels zijn we er opnieuw op gesprek geweest. Waarom werd de eerdere afwijzing herroepen? Door de protesten van een groep ouders. De door school aangekondigde koerswijziging – waardoor er geen plek meer zou zijn voor ‘ons soort leerlingen’ – bleek er wel heel snel doorgedouwd. Eerst onderzoek! En oh wonder, er werd geluisterd. De afwijzingen werden opgeschort.
De ouders die dit voor elkaar kregen, mogen verrekte trots zijn. Daarom neig ik ernaar het einde van deze soap (voorlopig) happy te noemen. Het kán dus, je verenigen en gehoord worden. Maar wat ons op deze school de komende jaren wacht, weet niemand.

De afstand van het alternatief dwingt ons te kiezen voor onzekerheid dichtbij. Job heeft geen energie om uren per dag in een taxibusje te zitten.

Het einde is unhappy omdat Job nu als enige uit zijn oude klas naar de nieuwe school gaat, terwijl vier klasgenoten zich hadden ingeschreven. Sterker, zich erop hadden verheugd. Twee van hen waren onafscheidelijk. Maar hun ouders kregen hetzelfde bericht als wij: zoek andere school. Dat deden ze, en zij komen niet terug op hun besluit. Het vertrouwen is weg. De vier knullen gaan nu verder op vier verschillende scholen. Zelf begrijpen ze daar niets van; het maakt ze verdrietig. Wat niet had mogen gebeuren, gebeurde toch: de kinderen werden het slachtoffer.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (3)