539
10

Journalist

Brenda Stoter is geboren en getogen in Rotterdam. Sinds 2010 is ze als freelancer werkzaam in de journalistiek en schrijft ze voornamelijk voor het AD, stichtingen en bedrijven. Eerder schreef ze artikelen voor de Elsevier, Roest, HP/De Tijd, stichting Music Matters en werkte ze mee aan het Hoofdboek. Ze is gespecialiseerd in de multiculturele samenleving, jongerencultuur, Rotterdam, Egypte en Rwanda.

De opkomst en ondergang van de Heilige Pinguïn

Ik heb me bekeerd tot het pinguïnisme. Daar is niets op aan te merken. Nog niet tenminste...

In deze tijd is het moeilijk om voor je religie uit te komen. Ben je katholiek, dan krijg je vragen over handtastelijke priesters. Ben je moslim, dan denken ze dat je een terrorist bent. En joden? Ach, daar is ook van alles mis mee. Nee, mij niet gezien. Toch voelt het een beetje leeg, zo zonder geloof. Vandaar dat ik me bekeerd heb tot het pinguïnisme. Daar is niets op aan te merken. Nog niet tenminste.

Iedere zondag doen we een mars, ik en de andere pinguïnisten. Dit gebeurt meestal in een pinguïnpak. In de Koopgoot nemen we waggelende stapjes, waarbij we het winkelend publiek zingend duidelijk maken dat we staan voor vrede en gelijkheid. Soms delen we ook gratis knuffels uit. Een enkele keer komt het voor dat een persoon hier niet van gediend is. Wanneer ze schreeuwend en met hun armen zwaaiend op ons afkomen, blijven we gewoon staan. Pinguïnisten zijn namelijk niet bang van mensen; wij verwelkomen ze met open armen en geven ze nog net geen dikke pakkerd. Eén en al liefde, dat zijn wij.

Wij hebben onze eigen rituelen. De regels staan opgesomd in ‘De Heilige Pinguïn’. Tot deze god bidden wij ook. De kou doet ons goed, dat is waarom wij wekelijks een ijsbad nemen in de Thermen Holiday. Hierna eten we gezamenlijk een hapje in de Zeetuin, waar we rauwe rivierkreeften en kleine inktvisjes over onze tong laten glijden. Pinguïnisten bidden twee keer per dag met het gezicht naar Nieuw-Zeeland, waar de pachydyptes ponderosus oorspronkelijk vandaan komt. In september doen wij in ons pinguïnpakje een paringsdans rondom de pinguïnkooi in diergaarde Blijdorp. En in december vieren wij onze nationale feestdag om het nieuwe gebroed te verwelkomen. Dit doen wij zittend op een doos met twaalf scharreleieren. Juni is bij ons een vastenmaand. Afgezien van wat water, nuttigen wij pinguïnisten deze maand niets. En zwart-wit is voor ons een heilige kleur. Logisch.

Iedere zaterdag komt de geloofsgemeenschap bij elkaar voor een pinguïnquiz. Deze bijeenkomst vindt plaats in het Kralingse Bos. Ik, mijn 89-jarige oom Fransie, 6-jarige buurmeisje Vlinder, straatkrantverkoper Ngomango en twee ex-katholieken vormen een bont gezelschap. Maar het pinguïnisme is een stroming in opkomst, al zeg ik het zelf. De laatste keer dat we door straten trokken, sloten drie hippies, twee kinderen en vijf bejaarden zich bij ons aan. Ter informatie: onze ‘Praise the Pinguïn’ website trekt ook steeds meer bezoekers. Wel 39 per maand.

Tijdens deze laatste optocht krijste één van onze nieuwe leden, een hippie, dat de pinguïn één en al liefde is. Dit werkte op de zenuwen van de voorbijgangers, die ons met eieren bekogelden en voor rotte vis uitmaakten. Toen ik ze vertelde dat wij uit geloofsovertuiging alleen verse vis uit de Noordzee aten, stuurden ze als dank de wijkagent op ons af. Ik en de andere pinguïnisten mochten een nachtje in de cel doorbrengen omdat we geen vergunning hadden aangevraagd voor festiviteiten in het centrum. Bovendien werd er ook een bloedtest afgenomen, omdat de autoriteiten dachten dat we XTC ophadden. Hierna werden we ondervraagd door een anti-terreur team. De voorpagina van de plaatselijke krant luidde als volgt: ‘Onbekend geloof zorgt voor onrust in Rotterdamse straten’. De volgende dag crashte onze mailinglist door de duizenden nieuwe aanmeldingen. Helaas zaten hier ook wat satanisten tussen.

Al en met al denk ik dat het daarom beter is om onder te duiken. Het pinguïnisme hoeft geen grote stroming te worden. Dadelijk zit er onder onze aanhangers een priester met grijpgrage handjes of iemand die graag met dynamiet experimenteert. Voor je het weet, worden alle pinguïnisten met de nek aangekeken. En om dan duidelijk te maken dat je niet hetzelfde bent als die rotte appels, wordt nog een moeilijke klus.

Dit artikel verscheen eerder op de weblog van Brenda Stoter.
Volg Brenda Stoter op Twitter

Geef een reactie

Laatste reacties (10)