Laatste update 11:23
1.334
22

De oriëntaalse dans is een kunst

Toch heeft de gracieuze en sierlijke dans een slecht imago. Zo wordt de dans geseksualiseerd en geërotiseerd.

Raqs al sharki of dance du ventre, beter bekend als de oriëntaalse buikdans, is een eeuwenoude dans die de oerkracht van de vrouw symboliseert. Het is een dans met een rijke geschiedenis en een oeroude ziel die muziek, ritme, verhalen en poëzie met zich meebrengt. Jong, oud, zwart, wit, kleur, man, vrouw, non-binair, dik of dun, het maakt niet uit, het is een dans die door iedereen gedanst kan worden. Met of zonder blote buik. Het is een expressionele dans waarin je gevoel kunt leggen en deze kunt uiten. Het is een dans waarin je volledige jezelf kan en mag zijn.

De wortels van deze feeërieke dans liggen o.a. in het oude Mesopotamië, Egypte, Marokko, Algerije, Mongolië, Turkije, Syrië en Libanon. Binnen de oriëntaalse dans bestaan er verschillende dansvormen en stijlen. En vaak heeft ieder land en iedere streek een eigen stijl ontwikkeld. Er zijn academici die beweren dat de oriëntaalse dans de oudste dans ter wereld is. Zo zou deze dans maar liefst vijfduizend jaar oud zijn.

Zij die de oriëntaalse dans beoefenen, zijn scheppende kunstenaars. Ze improviseren en choreograferen hun dansen zelf. De dans wordt opgevoerd in theaters, clubs en restaurants, maar wordt met name door vrouwen onderling gedanst. Thuis, maar ook op feesten zoals het feest Hafla Anissa, wat staat voor Marokkaans feest voor de vrouw waarbij moeders, dochters, nichtjes, tantes, buurvrouwen en vriendinnen genieten van podiumkunsten, akoestische muziek, poëzie en maar bovenal van het gezamenlijk dansen.

Toch heeft de oriëntaalse dans, een gracieuze en sierlijke dans, een slecht imago. Zo wordt de dans geseksualiseerd en geërotiseerd. Antropologische verklaringen vertellen ons dat de dans ontstaan is uit een tempeldans die opgevoerd werd als onderdeel van een vruchtbaarheidsritueel. Dit zou deels een verklaring kunnen zijn van het erotiseren van de dans.

Toegegeven, het is een sensuele dans, maar dat zijn de salsa en tango ook. Toch wordt een gracieuze en sensuele dans als de tango een stuk minder geseksualiseerd. Het seksualiseren van de oriëntaalse dans is voor een groot deel ook te danken aan de westerse filmindustrie. Hierin werd het beeld geschetst dat de dans bedoeld was om mannen te verleiden en werd de fantasie van de oriëntaalse prinses optimaal uitgebuit. Mede door deze industrie is ook het danskostuum veranderd. Zo liet de filmmaker Griffith zijn filmpersonages versierde bh’s en lange rokken dragen, terwijl het oorspronkelijke kostuum bestaat uit een losse jurk waar een heupsjaal overheen geknoopt is. De blote buikdanskostuums, zoals wij deze kennen, zijn dus verzonnen kostuums.

Het is zonde dat deze prachtige dans tot op de dag van vandaag nog zo geseksualiseerd wordt. Hierdoor worden professionele danseressen gekleineerd en geobjectiveerd, terwijl zij een heuse kunst beoefenen.

Denk aan de danseressen die samen optreden met een darbukaspeler. Zodra de darbukaspeler op zijn trommel slaat kruipt het ritme van zijn handen in het lichaam van de buikdanseres. Het ritme verspreidt zich van haar voeten, door haar knieën, benen, heupen, haar romp, hoofd en armen totdat het haar helemaal in bezit heeft genomen. Waarna haar lichaam begint te bewegen op het ritme dat de darbukaspeler speelt, alsof ze samen één zijn geworden. Eerst volgt de danseres het ritme van de darbukaspeler tot plotseling het magische moment daar is dat in een fractie van enkele seconden de rollen omgedraaid worden. Ineens is het hij die haar volgt. Ineens bepaalt zij het ritme dat hij vertaalt in de drumslagen op zijn trommel. Dit is slechts een voorbeeld over hoe magisch de oriëntaalse dans kan zijn. En zo zijn er nog vele.

Geef een reactie

Laatste reacties (22)