Laatste update 18:20
4.299
32

Schrijver

Ties Teurlings (1993) studeerde aan de kunstacademie in Breda. Op zijn twintigste deed hij mee aan het Leids Cabaret Festival en hierna werkte hij als acteur in de Efteling. Deze veelzijdige Brabander liep in 2015 de pelgrimsroute van het Franse Saint-Jean-Pied-de-Port naar Santiago de Compostella in Spanje. Begin 2017 verscheen zijn debuutroman Krentenkoppen, Grappige en ontroerende verhalen over zijn opa en oma.

De sollicitatie

Floris wierp een snelle blik op mijn naamplaatje. ‘Zo. Ties. Heb je vrienden?’

Cc-foto: StartupStockPhotos

Om te beginnen gaf de jongen tegenover me zo’n veel te harde hand. Een knijphand. Eentje die zegt dat ik hier te maken heb met een échte man. Hij stelde zich voor als Floris. Ik zei mijn naam. Terwijl ik ging zitten schreef hij iets op zijn blaadje. Ik kon niet zien wat hij schreef. Iets over mij. Mijn naam misschien. Daarna wachtte ik tot hij begon met het gesprek. Met de vragen. Normaal gesproken wacht ik niet op vragen. Zo gaat het niet in een echt gesprek.

Maar dit was ook geen echt gesprek. De jongen tegenover me ging in de komende vijf minuten bepalen of hij me wilde hebben. Of hij me wilde betalen voor mijn diensten. Wie betaalt bepaalt. En hij bepaalt, zoveel was duidelijk.

Uiteindelijk keek hij op. Floris wierp een snelle blik op mijn naamplaatje. ‘Zo. Ties. Heb je vrienden?’
‘Vrienden? Ja, ik heb twee goede vrienden. Bas en Michiel.’
Hij knikte. ‘Bas en Michiel. En hoe lang kennen jullie elkaar al?’
‘Bas ken ik al negen jaar en Michiel drie. Bas heb ik ontmoet op mijn eerste opleiding en met Michiel heb ik ontmoet toen we samenwoonden in de Bijlmer.’
Floris sloeg zijn armen over elkaar. ‘En hoe zou je jouw rol omschrijven in jullie vriendschap?’
‘Mijn rol?’

Terwijl ik nadacht blijft Floris me indringend aankijken. Hij zat onderuitgezakt. Hij was hier niet degene die zijn best hoefde te doen. Hij zweeg en hij wachtte op antwoord. Een goed antwoord op zijn serieuze vraag.
‘Nou, Michiel komt wel eens bij me voor advies…’
‘Advies,’ herhaalde hij. ‘Zie je jezelf zo? Als adviseur?’
‘Nee… ik zie mezelf, gewoon … als zijn vriend?’
Floris kneep zijn ogen tot spleetjes. Zijn mond was een horizontale streep.
‘En hoe zou Bas jou omschrijven, denk je?’
‘Eh… als een aardige jongen denk ik, waar je mee kunt lachen? Impulsief. Open. Eerlijk. Ik denk ook dat hij weet dat hij op me kan rekenen.’

Floris hield zijn hoofd een beetje schuin, als een roofdier dat probeert in te schatten hoe zwak zijn prooi is. Het voelde naakt om over mezelf te moeten vertellen terwijl ik geen flauw idee had wie er tegenover me zat. ‘Dat zijn wel een hele hoop positieve kenmerken,’ vervolgde Floris. ‘Zijn er ook minder positieve kenmerken aan jou te noemen?’
‘Ja, hoor. Ik ben snel afgeleid. Onrustig. Chaotisch. Michiel helpt me wel eens mee om mijn kamer op te ruimen, bijvoorbeeld.’
‘Is het vaak een rotzooi in jouw kamer?’
‘Eh, ja.’
‘En Michiel helpt je mee om je kamer op te ruimen? Kun je dat niet alleen?’
‘Nou, ik denk het wel maar het is wel gezelliger als je het met z’n tweeën doet.’

Floris begon in zijn nek te wrijven. Hij keek alsof hij het allemaal erg lastig vond. Zodra hij klaar was met zijn nek sloeg hij zijn armen weer over elkaar. ‘Je zegt dat je vrienden jou zouden omschrijven als chaotisch. Ik kan me voorstellen dat je dan ook wel eens te laat komt of afspraken vergeet?’
‘Ja, dat gebeurt me wel eens.’
‘Ben jij dan wel betrouwbaar?’
‘Eh… nou, sommige afspraken zijn belangrijker dan andere. Werkafspraken zijn belangrijk. Maar bijvoorbeeld vorige week was ik vergeten dat ik een afspraak had bij de Specsavers voor een lenzencontrole. Maar wanneer ik met mijn broertje afsprak om naar de film te gaan vergat ik dat niet.’
‘Waarom lukte het dan wel om die afspraak te onthouden?’
‘Omdat ik die afspraak leuker vond, denk ik?’
‘Onthoud je alleen de afspraken die je leuk vindt?’
‘Nee, dat was maar gewoon een voorbeeldje.’

Floris knikte langzaam, alsof zijn hoofd meedeinde op muziek die ik niet kon horen. Zijn gezicht stond nog steeds niet erg vrolijk. Hij pakte zijn pen, klikte hem weer op de schrijfstand en krabbelde wat op zijn blaadje. Vervolgens keek hij op zijn telefoon. Ondertussen had ik geen idee meer wie ik was.
‘Oké, Ties, gezien de tijd heb ik nog een laatste vraag aan jou.’ Floris sloeg zijn armen weer over elkaar. ‘Waarom recruitment?’
‘Waarom recruitment?’ herhaalde ik.
‘Ja, waarom wil je werken bij recruitment?’
‘Nou, ik wil niet per se werken bij recruitment maar ik las in de vacature dat jullie mensen zochten die het leuk vinden om teksten te schrijven en dat sprak me wel aan. Ik ben goed met tekst, ik weet precies welke woorden er gekozen moeten worden om…’

Zijn telefoon ging af. Floris zette hem op stop en stak zijn hand uit. Hij glimlachte. Voor het eerst.
‘Bedankt voor het gesprek.’ We schudden onze handen. Dit keer kneep hij nog harder dan aan het begin. ‘Je hoort van ons.’
Terwijl hij weer driftig op zijn papiertje begon te krabbelen deed ik mijn jas aan. ‘Tot ziens,’ zei ik met een klein stemmetje. ‘Doei,’ zei hij zonder op te kijken.

Vanmorgen werd ik gebeld. Helaas hadden ze voor iemand anders gekozen. Toen ik naar de reden vroeg antwoordde de vrouwenstem dat ze vonden dat er geen ‘klik’ was. Geen klik. Nee, dat was waar. Dat was waarschijnlijk het enige waar Floris en ik het wel over eens waren. Eerder opgelucht dan teleurgesteld drukte ik de telefoon weer af.

Vooralsnog ben ik op zoek naar een baan. Ik ben creatief met taal en ik vind het leuk om te schrijven. Mijn twee beste vrienden heten Bas en Michiel. Het is vaak een rotzooi in mijn kamer en ik vind het leuker om met mijn broertje naar de film te gaan dan voor een lenzencontrole naar de Specsavers. Ik zie mezelf niet als adviseur. Als u niet te hard in mijn hand knijpt kom ik graag bij u op sollicitatiegesprek.


Laatste publicatie van Ties Teurlings

  • Krentenkoppen

    2017


Geef een reactie

Laatste reacties (32)