995
51

Journalist

Erwin Lamme heeft HBO-communicatiesystemen gestudeerd. Daarna heeft hij diverse banen gehad, onder andere als redacteur bij Veronica Magazine. Tegenwoordig werkt hij voor de Gooi- en Eemlander.

De ultieme krachtmeting

Zonder de muffe Raboploeg is de Tour een verademing voor Nederlanders

De honderdste Tour de France bewijst dat de Tour allerminst verziekt is door alle dopingschandalen. Afgezien van de Duitsers, is de aandacht van de media voor de Tour onverminderd groot. En de massa’s mensen langs de route lijken alleen maar groter te worden. Wat is het toch dat de Tour de France zo bijzonder maakt?

Elk jaar is het weer hetzelfde liedje. De voorjaarsklassiekers en de Ronde van Italië gaan redelijk onopgemerkt voorbij, maar als de Ronde van Frankrijk begint dan zijn alle ogen op het wielrennen gericht. De Tour heeft wat het WK-voetbal en de Olympische Spelen ook hebben: het is een uitzonderlijk interessant evenement en een ultieme krachtmeting tussen topsporters.

Reputatie
Maar wat heeft de Tour dat de Ronde van Italië en Spanje niet hebben? Is het de reputatie van de Tour? Is het de media-aandacht? Is het misschien het publiek en het Franse landschap? Is het de zomer? Of is de Tour gewoon een geweldige wedstrijd tussen de beste renners in de wereld? Waarschijnlijk is het allemaal waar.

Toch is het elk jaar ook weer afzien. De Nederlandse renners hebben de afgelopen jaren behoorlijk defensief gereden. Het is acht jaar geleden dat een Nederlander een rit won. En de vlakke etappe’s lijken elk jaar voorspelbaarder te worden: een groepje vlucht weg, ze worden teruggepakt en Cavendish wint.

Bedrogen
Toen deze winter duidelijk werd dat de top van de klassementsrenners allemaal aan de doping zaten, werd het afzien van de afgelopen jaren met terugwerkende kracht alleen maar groter. We zijn al die jaren bedrogen en zelfs Mart Smeets wist van niets. Toch is het onterecht om al de zondaars door de plee te trekken. Het is weliswaar terecht dat Armstrong van zijn voetstuk is gevallen, maar hij blijft een groot sporter. Niemand wint zomaar zeven maal de Tour op doping alleen. De Tour is niet alleen hard fietsen, maar het is ook niet vallen, een goede organisatie, tactiek en concentratie. Dat heeft allemaal niets met doping te maken.

Ondanks de dopingschandalen heeft de Tour zijn aantrekkingskracht behouden. Het blijft een uniek jaarlijks sportevenement. En er gaan voorzichtig geluiden op dat er dit jaar wel eens sprake kan zijn van een schone Tour. De menselijke maat is terug, zo betogen de commentatoren Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot. Ze zouden zomaar gelijk kunnen krijgen, aangezien de klassementsrenners bijna allemaal wel hun mindere dagen hebben.

Muffe Raboploeg
Voor Nederlanders is de Tour dit jaar helemaal een verademing. De muffe Raboploeg is niet meer. Dezelfde renners rijden nu onder de vlag van de Amerikaanse sponsor Belkin en doen het verrassend goed. De Belkin-ploeg is scherp, hongerig en er wordt soms zelfs aangevallen. Als Bauke Mollema zich staande houdt in de Alpen, dan is een top-5 klassering mogelijk, misschien zelfs een plek op het podium.

Maar afgezien van de Nederlandse prestaties, is de Tour vooral de Tour gebleven: een prachtige wedstrijd over 3500 kilometer door weilanden, bossen, bergen en Franse dorpjes met de beste renners van de wereld. De belangen van zowel de sprintersploegen als de klassementsrijders maakt dat er idioot hard wordt gereden. De Tour is de ultieme krachtmeting.

cc-foto: Stanislas Bick

Geef een reactie

Laatste reacties (51)