17.020
62

Journalist / Programmamaker

Hasna El Maroudi (Rotterdam, 1985) is redacteur bij Joop. Hasna schreef in het verleden columns voor o.a. e-zine Spunk, NRC.next en Trouw.

De waanzin is niet nabij, hij is reeds gearriveerd

Mijn timeline bestaat nu alleen nog maar uit de dood

Mijn ochtendroutine bestaat doorgaans onder meer uit een rondje Facebook en Twitter. Behalve het reguliere nieuws, volgen dan ook vaak fijne berichten. Oude kennissen die zijn bevallen, getrouwd, geslaagd. Of er poppen foto’s op van vrienden elders op de wereld, die zeer verdiend heerlijk liggen te genieten van de zon, na een jaar van hard werken. Maar de afgelopen weken is daar verandering in gekomen. Mijn timeline bestaat nu alleen nog maar uit de dood.

Van de door Israëliërs neergeschoten kinderen in Gaza tot de 298 slachtoffers van vlucht MH17 – hoogstwaarschijnlijk, maar nog niet bewezen – neergeschoten door Russische separatisten. En dan de bloedige toestand in Libië. Na vijf dagen vechten op het vliegveld in Tripoli, is daar eindelijk een wapenstilstand afgekondigd. Maar voor hoe lang?

De wereld staat in brand. De verharding is overal. Geschokt door het verlies van zovelen klinkt overal de roep om wraak. Poetin moet eraan, het IJzeren Gordijn moet weer opgetrokken worden, joden moeten vergast en alle Palestijnse moeders moeten dood. De waanzin is niet nabij, hij is reeds gearriveerd. Het idee lijkt te bestaan dat geweld opgelost kan worden met meer geweld. Oog om oog, tand om tand.

Op Facebook en Twitter volgt het ene toonbeeld van onnadenkendheid het ander. En die posts, zoals ze donderdag maar ook vrijdag verschenen, kunnen verdomd eng zijn. Het griezelige is dat al die akelige ‘ideeën in 140-tekens’ niet eens echt vreemd meer zijn, ze zijn tekenend voor ons heden, dat is gevuld met oorlog, wantrouwen en vooroordelen.

Waar ik me nog het meest kwaad om kan maken zijn de achterliggende agenda’s.  Over de ruggen van de doden en dwars door de tranen van de nabestaanden, zijn er lui die ervoor kiezen een gebeurtenis zoals de vliegtuigramp te kapen en te gebruiken om een – vaak niet eens valide – punt te maken voor de eigen zaak. Alsof dit leed niet telt. Alsof deze tranen minder waard zijn.

Terughoudendheid siert de mens, helaas lijkt daar weinig meer van te bestaan.

Mijn gedachten en gebeden gaan uit naar alle nabestaanden van de omgekomen slachtoffers van de vliegtuigramp, de omgekomen Palestijnen en de omgekomen Israëliërs.

Dit artikel staat ook op Hasna.nl

Geef een reactie

Laatste reacties (62)