524
2

Schrijfster

Christianne Offermans (Chrisje), 37, schrijfster / auteur en werkzaam bij de overheid, bezit van jongs af aan een natuurlijk communicatief talent. Op haar eigen website, www.chrisje.info, schrijft zij herkenbare, grappige en ontroerende columns. Sinds 2014 is zij opiniemaker voor Joop.nl (BNNVARA). In 2014 was ze één van de winnende finalisten bij de landelijke schrijfwedstrijd Jouw Verhaal. In 2017 werd Christianne het eerste vrouwelijke redactielid van de GayKrant, waar ze sinds haar eigen coming out als columnist voor schrijft: daarnaast is ze auteur van de eerste live online geschreven thriller genaamd BODEM.Op de populaire Facebook pagina Chrisje volgen meer dan 17.000 lezers haar columns en quotes, altijd andersom denkend: een aantal van haar spreuken werd dan ook door Omdenken gepubliceerd.

De Zevenjaarsjeuk

Voor iedereen die zich druk maakt over Rafaël en Sylvie. Er is niets aan de hand, ze hebben last van de zevenjaarsjeuk

Iedereen vraagt zich af hoe het toch kan, dat Rafaël en Sylvie uit elkaar zijn, en of ze nu misschien toch weer verder gaan samen. Een ding wat ik me niet af vraag, is hoe het komt dat ze uit elkaar zijn gegaan.

Natuurlijk, natuurlijk, ik ben geen insider, ik was er niet bij op oudejaarsavond, ik heb geen glazen bol en ik ben ook geen paparazzi, dus ik ben nooit in de struiken naast hun woning gelegerd geweest.

Toch is er een perfecte verklaring voor hun break-up: De Beruchte Zevenjaarsjeuk. In het Engels ook wel The Seven Year Itch genoemd.
Die Zevenjaarsjeuk, dat is een vervelende aandoening, die voorkomt bij koppels die gemiddeld 7 jaar samen zijn. De aandoening is wereldwijd aanwezig, zelfs celebrities als Raffie en Sylvie ontkomen er niet aan. Ze zijn niet de enige. Alleen krijgen andere koppels deze aandoening dan zonder dat de hele pers er over heen valt, weddenschappen gesloten worden en het op nu.nl als meest gelezen wordt verklaard. Ook zal het een normaal koppel niet gauw overkomen dat er een column gepubliceerd wordt die op het moment van uitkomen niet meer zo – eh..- heel relevant is. Maar verder klinkt het me als een doodordinaire Zevenjaarsjeuk aandoening in de oren.

Aandoening:
De Zevenjaarsjeuk

Patiënten leeftijd:
Koppels, vaak tussen de 30 en 40 jaar oud.

Symptomen:
Prikkelbaarheid, rusteloosheid, depressieve gevoelens, neigingen tot vreemdgaan, slapeloosheid.

Behandeling:
Gedegen relatietherapie.

Hoe die aandoening genaamd Zevenjaarsjeuk ontstaat?

Dat is heel gemakkelijk uit te leggen.

Terwijl de man haar aan het begin van de reis samen grenzeloos het hof maakt, voelt de vrouw zich die eerste tijd een Prinses met een grote P. Hij zwiept deuren voor haar open, kriebelt haar nek nog uit zichzelf, laat zich van zijn meest wereldse kant zien, en – ook niet geheel onbelangrijk – hij houdt zijn lichaamsgassen nog binnen. Kortom; hij laat zich van zijn allerbeste kant zien.

Zij daarentegen, heeft nooit last van hoofdpijn, PMS of andere vrouwenkwaaltjes. Ook speelt ze nog niet voor dood in de slaapkamer, zodat hij denkt dat ze slaapt, waardoor ze geen seks hoeft te hebben die avond. Kortom, die eerste romantische tijd gaat over rozen.

Soulmate gevonden; klaar! denken de meeste koppels dan. Toch? Euh. Niet dus.

Waarom gaat het vaak na een jaar of zes, zeven mis?

Het is eigenlijk wel logisch:

Het eerste jaar is alles nieuw en spannend. Tomeloze seks en vrijages, de Ontdekkingstocht der Ander.

Het tweede jaar gaat men vaak samenwonen. Dan komt de vrouw er achter hoe de man ’s nachts snurkt, en komt de man er achter dat de vrouw elke avond minstens een uur met haar moeder belt. Maar ach, dat is niet onoverkomelijk.

Het derde jaar wordt vaak een aanzoek gedaan, waarop gretig ja wordt gezegd. Vanaf dat moment woont men niet alleen samen, maar is de vriendin opeens Aanstaande Bruid, en gaat langzaam steeds meer aandacht uit naar het uitzoeken van de juiste bloemenschikking en ringen, dan naar stomende seks.

Het vierde jaar wordt er dan vaak getrouwd. De Grote Dag is er, iedereen gelukkig, kostbare maar breekbare beloftes worden gedaan.

Na de grote dag valt de Bruid in het beruchte Grote, Gapende Zwarte Gat. Wat moet ze nu dan gaan regelen? Ze heeft haar huis, de ring om haar vinger, en nu dan? Plotseling zitten ze ’s avonds samen op de bank, in een joggingpak, te kijken naar Ik Hou van Holland.

Wat hoor ik toch? Denkt hij plotseling. Hij hoort een onbestemd geluid naast zich op de bank. Hij herkent het geluid niet, en kijkt verder naar Linda de Mol. Het geluid, dat waren haar rammelende eierstokken.

Bij het geboren worden van het Kind, vaak in jaar vier of vijf van de relatie, vervliegt vaak snel alle romantiek. Waar men eerst ’s avonds met kaarsjes aan op de bank zat, loopt men nu door de kamer met een kleine mens die een grote boer moet laten. Na een dag hard werken en een avond kind verzorgen, is het laatste waar de vrouw aan moet denken, seks. De nachtvoedingen zijn slopend en hij hoort het Kind nooit als het ’s nachts huilt. Althans, dat verwijt zij hem dan, ’s ochtends.

De seksfrequentie daalt tot een dramatisch dieptepunt, en terwijl zij met wallen tot onder de knieën zich probeert te herinneren wanneer ze zich voor het laatst sexy heeft gevoeld, trekt hij zich steeds meer terug met zijn krant/telefoon/playstation. Tijdens de verplichte maandelijkse date night die ze hebben, houdt zij zich meer bezig met sms’en met de oppas, terwijl hij zich bezig houdt met de serveerster.

Voeg daar dan nog een extreem drukke carrière aan toe, met continu in de spotlight staan zoals Raf en Sylvie, de druk van buitenaf om perfect te zijn, et voila; je hebt een recept voor een ramp.

En dan, na zeven jaar van opkroppen van frustraties, onuitgesproken irritaties en vermoeidheid, barst de bom. We weten natuurlijk niet wat er gebeurd is daar die avond, misschien gaf zij hem wel een Rafaelleboog voordat hij haar oog maar het schijnt vijftig tinten grijs mepte.

Als er werkelijk geweld is toegepast, is dat natuurlijk nooit goed te praten. Zoals die (irritante) reclame al zei; het houdt niet op, niet vanzelf.

Maar het begrip Sylraf hield wel op, de vraag is alleen voor hoe lang. Of de breuk definitief is of niet, dat houdt heel veel mensen bezig. Maar mensen, geloof me nu, het is gewoonweg de Zevenjaarsjeuk. Ik weet het bijna zeker. Ze zullen zich moeten afvragen, of ze elkaars minpunten kunnen accepteren, en ondanks dat toch gelukkig kunnen zijn samen.

En hoewel iedereen om het hardst roept dat het ‘gênant’ en ‘achterlijk’ is als ze weer bij elkaar komen, ben ik het daar respectvol mee oneens; ik zou het wel begrijpen.

Ze gaan nu toch weer bekijken of ze samen verder kunnen, en iedereen heeft er een (voornamelijk negatieve) mening over. Ik zou het juist knap vinden als ze het toch nog proberen samen. Ze hebben namelijk een kind samen. Tenzij Raf structureel last van losse handjes krijgt; dan moet ze natuurlijk zorgen dat ze maakt dat ze weg komt, met kind. Maar goed.

Dus wat al die honderdduizenden mensen er ook van mogen vinden; er is één persoon(tje) bij gebaat als ze dat toch zouden proberen. En die ene kleine mens is vast veel belangrijker voor Sylraf dan de grote menigte van mensen met een mening, die het hele drama over twee maanden toch massaal weer vergeten zijn.

Dit artikel verscheen eerder op de weblog van Christianne Ridderbeekx. Volg haar ook op Twitter

Geef een reactie

Laatste reacties (2)