351
6

oprichter Paz-Holandesa

Marjan van Mourik is oprichter van Paz-Holandesa, een stichting die gratis medische en sociale hulp aan kansarme kinderen in Peru organiseert en verleent.

De zogenaamde Peruaanse vooruitgang

Peruaanse nierpatiënten krijgen in het kader van de bezuinigingen de doodstraf, dat wil zeggen de behandelingen worden gestaakt

Peru mag het dan economisch bijzonder voor de wind gaan – gelukkig! – echter buiten het verrijzen van de shoppingmalls, vlammende politieke speeches waarin de voortgang in cijfers, in aanbouw zijnde dan wel ingebruikgenomen infrastructurele projecten als wegen, waterzuiveringsinstallaties, verzekeringsziekenhuizen (niet van de staat) etc. en daling van het aantal mensen dat leeft in extreme armoede (een getal dat overigens in het geheel niet klopt, de cijfers zijn slechts gedaald door een andere methode voor het bepalen van wat extreme armoede is te gebruiken), is er niet veel van te merken, zeker niet op het gebied van de gezondheid.

Eerder beginnen zich dramatische toestanden hier af te spelen. Een paar voorbeelden van alleen al afgelopen week. Het grootste staatsziekenhuis Hospital Honorio Delgado hier in Arequipa, kon geen operaties meer uitvoeren wegens het niet beschikken over gelden om medische materialen aan te schaffen, daarnaast kampen ze met een ontzettend gebrek aan personeel en voor het aantrekken van  personeel is er evenmin geld.
Kortom, een drama. Ik vond het onze plicht vanuit solidariteitsgevoel en menselijkheid, om donaties te geven zodat ze in ieder geval kunnen opereren. En zodoende ben ik door onze voorraad gegaan en hebben we hechtingen, tubes, spuiten, steriele handschoenen en ander medisch materiaal gedoneerd. Dat heb ik persoonlijk aan de directeur overhandigd en samen met hem naar de operatiekamers gebracht, vooral niet via het magazijn, want dan weet ik wat er gebeurt: namelijk niks. Dan gaat men eerst weken zitten tellen, het ene na het andere formulier invullen en aan het eind van het liedje vooral bewaren of erger verkopen.

Ik ken inmiddels m’n Arequipense pappenheimers. Je moet het daar brengen waar het nodig is en vooral nog eens controleren of het daadwerkelijk gebruikt wordt. Het controleren is niet zo moeilijk, want ik heb enige contacten op de operatieafdeling en die vraag ik het, neemt niet weg dat ik volgende week even een kijkje ga nemen.

Met wat we aan hen gedoneerd hebben, kunnen ze ongeveer een week of drie vooruit. Is een druppel, I know, echter een druppel is beter dan niks.
Waar ligt het aan, ik bedoel deze situaties in de staatsziekenhuizen?

Niet moeilijk, vanuit de regering wordt er onvoldoende budget gegeven aan de staatsziekenhuizen. Al het gezondheidsgeld, wat nog geen 3 procent is van het totaal budget, wordt in de verzekeringsziekenhuizen gestopt, de zogenaamde  EsSalud. Echter nog geen 33% van de bevolking heeft die verzekering.

Blijft er 67% over en van die 67% is 18% particulier verzekerd of koopt direct de benodigde medische zorg in bij particuliere klinieken.
De overige 49% beschikt in het geheel niet of over zeer weinig financiële middelen.  Zij zijn dus aangewezen op het zgn. SIS, een staatsverzekering, die vrijwel niks dekt en ze kunnen daarmee alleen maar terecht in de staatsziekenhuizen. Het SIS is in 2002 geintroduceerd en iedere oen kon zien dat het geen haalbare kaart was op langere termijn, mits de overheid daar geen ontzettend groot budget vooruit zou trekken. En men heeft er geen groot budget voor over.

Zo verscheen er gisteren dan ook een artikel in de krant waarin stond dat per heden behandelingen als nierdialyse, chemotherapie etc. niet meer vergoed worden. Alleen al in het geval van nierdialyse betekent dit voor minimaal 300 patienten geen behandeling meer. Oftewel je gaat dood.

Zeven dagen zonder nierdialyse en het is bekeken. Bijzonder wrang in deze is dat in diezelfde krant een artikel stond over de doodstraf, namelijk dat deze niet ingevoerd zal worden omdat het tegen de rechten van de mens ingaat. In mijn opinie is het uitsluiten van de ene op de andere dag van patiënten van een behandeling als nierdialyse, ook zoiets als het geven van de doodstraf. Maar dan wel een zonder dat je überhaupt een vreselijk vergrijp hebt gepleegd.
De uitleg van de verantwoordelijke directeur en daarnaast van de minister van gezondheid, was heel simpel: ‘er is geen geld en we moeten prioriteiten stellen’. Een hele fijne uitleg, die je als nierdialyse of kankerpatient, niet kunt accepteren dan wel begrijpen, als het voor jou het einde van je leven betekent.
Weer eens overduidelijk dat een mensenleven niet telt in de politiek hier. Je zou je als president toch meer dan alleen de ogen uit je hoofd schamen, zeker gezien zijn recente speech ter gelegenheid van de verjaardag van de republiek, waarin hij in twee uur tijd alle zogenaamde fantastische vooruitgang voor iedereen inclusief wederom een lancering van een universeel gezondheidsverzekering, alleen geldig in Lima en Callao!, heeft zitten verkondigen. Nog geen twee weken later wordt ongeveer het hele systeem, wat al niet echt werkte, de nek omgedraaid.
Zijn geluk is, als je het zo moet noemen en dat geldt ook voor zijn ministers, dat slechts weinigen Peruanen de krant lezen. In het nieuws werd er al helemaal geen aandacht aan besteedt, wat niet ongebruikelijk is, want dat gaat alleen over in het ravijn stortende bussen, andere auto-ongelukken en moorden. Daar vul je zo een hafluurtje nieuws mee.

Geef een reactie

Laatste reacties (6)