4.335
148

Muzikant, schrijver, componist

Erwin Gaur (half pseudoniem voor Erwin Angad-Gaur, 1970) studeerde Kunst en Cultuurwetenschappen in Rotterdam en is muzikant, schrijver en componist. Zijn debuutroman ‘Gardi’ verscheen dit voorjaar. (Foto gemaakt door Sebastian Beijersbergen)

Demoniseren kun je leren

Het was me weer het weekje wel. Een week vol kwetsuren en beledigden. Gedemoniseerden zelfs

transgender
Screenshot VI

Een minister observeerde dat Thierry Baudet zich tegen de randen van het racisme beweegt. Zij vond dat verontrustend. Het schuurde tegen alles waar zij zelf voor stond.  Waar zij politiek voor bedrijft. Men mag het daarmee eens of oneens zijn. Mag haar woordkeuze attaqueren, mag haar observatie onderuit halen.

Baudet deed, bijgestaan door zijn fractiegenoot, parmantig aangifte van smaad. Ook dat is hem gegund.

Hij riep de pers bijeen en weigerde hen op vragen te woord te staan. Als de pers zich daartoe leent, wederom, zijn goed recht.

Dat diverse, toch niet volstrekt van enige intelligentie gespeende, columnisten en commentatoren de minister onmiddellijk van het oproepen tot een moordaanslag beschuldigden verbaasde daarbij nog maar lichtjes. De vergelijkingen met ‘het demoniseren van Fortuyn’ (een man die zelf heel goed kon uitdelen overigens en Els Borst bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid voor doden door wachtlijsten inwreef) waren niet van de lucht. Het is hoe het ‘debat’ gevoerd wordt dezer dagen.

Op vrijdag was het de beurt aan de ‘progressieven’ om zich op te kunnen winden. Bij het altijd schijtlollige Voetbal Inside zette René van der Gijp een pruik op. Hij onthulde grinnikend voortaan als ‘Renate’ door het leven te willen gaan. Men mag het een geslaagde of een minder geslaagde grap vinden. Persoonlijk vond ik het een wat puberale actie, zonder er overigens veel naars bij te proeven.

De reacties waren fel, over the top hier en daar, reacties waarin een link werd gelegd met de moorden op en zelfmoorden van transgenders. Reacties die klaarblijkelijk niet konden uitblijven. De heren van VI zijn gevaarlijk reactionair.

De week werd afgesloten door Theo Hiddema, die als zag hij water branden, bij Dit was het Nieuws, goedmoedig het programma aan zich voorbij liet trekken. Daartoe uitgenodigd door de presentator stak hij halverwege de opname een sigaretje op.

De voedsel en warenautoriteit is een onderzoek begonnen. Een doodzonde immers. Van roken kun je kanker krijgen. Hoe durft men dat te tonen?

Wij zijn erg graag gekwetst dezer dagen. Wij willen televisieprogramma’s van de buis, standbeelden van hun sokkel, naamborden van de straten, schilderijen veilig opgeborgen in het depot, woorden uit het woordenboek. Wij willen ministers en wetenschappers zonder opinies. Wij willen enkel horen, enkel zien wat wij in onze bubbel wensen te horen en wensen te zien. En schreeuwen moord en brand als wij met iets geconfronteerd worden waar wij niet op zaten te wachten.

We beschuldigen elkaar van demoniseren en van kwetsen. En demoniseren zo elkaar. Een inflatoire beschuldiging langzamerhand. ‘Racisme’, ‘haatzaaien’, ‘homofobie’, ‘transfobie’, ‘mysoginie’, ze verliezen als beschuldiging meer en meer hun waarde. Verontrustend misschien, omdat het zware beschuldigingen zouden moeten zijn. En zouden moeten blijven.

Wat niemand meer schijnt te doen is luisteren en accepteren dat men van mening verschillen kan, zonder per se ‘fout’, echt fout, te zijn. Agree to disagree; de tolerantie waar wij ooit bekend om waren.

Ik verlang daar met regelmaat naar terug. Ik gun ieder zijn kwetsuren, maar wie gunt mij de tolerantie van weleer? Waarin we regelmatig gewoon onze schouders ophaalden. En over gingen tot de orde van de dag.


Laatste publicatie van Erwin Angad-Gaur

  • Gardi

    Een korte roman over obsessie, over liefde en de impact van terreur

    Februari 2017


Geef een reactie

Laatste reacties (148)