3.153
32

Muzikant, schrijver, componist

Erwin Gaur (half pseudoniem voor Erwin Angad-Gaur, 1970) studeerde Kunst en Cultuurwetenschappen in Rotterdam en is muzikant, schrijver en componist. Zijn debuutroman ‘Gardi’ verscheen dit voorjaar. (Foto gemaakt door Sebastian Beijersbergen)

Deugen66 en de lege etalage

De partij die zich vanaf haar oprichting tegen ideologisch gestuurde politiek verzette, lijkt nog voornamelijk onderscheidend in een hautain gelijk

De kroonjuwelen van D66, ze stonden, al geruime tijd ‘niet meer in de etalage’, maar waren ‘uit voorraad leverbaar.’ Pechtold herhaalde de formulering, die hem zichtbaar beviel, jarenlang, in vrijwel ieder interview. Tien jaar lang stonden de kroonjuwelen in de opslag en de tijd is nu gekomen, lijkt de conclusie, om ze, zoals dat gaat met onverkochte en onverkoopbare voorraden, in de ramsj te gooien.

D66
cc-foto: Sebastiaan ter Burg

Wat de Nacht van Wiegel en de Nacht van Van Thijn niet vermochten, deed de tijd. Het democratiseringsideaal van D66, vanaf de oprichting essentieel fundament en verankerd in de naam van de partij, verdween. Stapje voor stapje. Een proces dat van die naam een holle frase dreigt te maken. Zoals niemand zich iets meer voor kan stellen bij een Christen democratisch appèl. De tijd erodeert en doet onvermijdelijk zijn werk.

Zeker, zoals onder Paars, lijkt D66 op (medisch-)ethische kwesties ook onder Rutte III belangrijke humanistische idealen te kunnen verwezenlijken. Idealen die zij vanaf de oprichting koesterde. Hoewel de werkelijke test, het wetsvoorstel Voltooid Leven, stilletjes in diezelfde voorraadkamer rust, lijkt het vooralsnog geen vroege dood te hoeven sterven. Nu en dan wordt er naar gerefereerd, zelfs in de Kamer. Tot grote ergernis van Gert Jan Segers en zijn collega Van der Staaij. Het zou op ieder moment terug in de etalage kunnen worden geplaatst.

Een etalage waar opzichtig plaats is. Zeker met verkiezingen in aantocht. Zeker nu ook de privacy en het verzet van Democraten 66 tegen de Sleepwet ingeleverd lijkt te zijn.

Pechtold redde D66, het moet gezegd, met drie zetels slechts in aanvang, door het imago van de intellectuelenpartij rigoureus te herdefiniëren als anti-Wilders partij. Als oppositie in de oppositie. Een anti-populistisch populisme misschien. Maar succesvol. Hij herschiep D66 als de partij met een uitgesproken standpunt in het minderhedendebat en de identiteitspolitiek. Niet bang voor impopulaire standpunten. De partij die durfde te staan voor internationalisering en voor de multiculturele samenleving. Hij voelde eerder dan andere partijen aanvoelden, wellicht evenzeer als zijn geblondeerde opponent, dat de maatschappelijk politieke discussie de komende jaren dáár over zou blijven gaan.

De democratische hervormingen verdwenen daarbij langzaam naar de kelder; de etalage was gevuld; de D van Democraten werd meer en meer de D van Deugen. De deugenden tegenover de niet-deugenden. Passend bij de nieuwe tijd van nieuwe tegenstellingen, in simpele termen geuit. Met een superieure morele vinger in de lucht. Wat parmantig soms. Wat ongenuanceerd als dat moest. Wilders was ‘een racist’, zoals Fortuyn dat eerder was en zoals Thierry Baudet dat nu nog erger schijnt te zijn. Zij deugen niet, wij deugen wel. En wel ultiem.

Het maakt de eigen inconsistenties moeilijker te verkopen, dezer dagen. Wie anderen telkens moreel de maat neemt, kan zich uiteindelijk weinig slippertjes veroorloven. Het niet registreren door de partij- en fractieleider van een ‘privé-kwestie’, de verdediging van Halbe Zijlstra middels een hautaine sneer naar Rusland, de compromissen in een moeilijke formatie, hoe voorstelbaar ook; de bijna fanatieke gelijkhebbende en deugdzame houding ergert meer en meer. De electorale consequenties lijken na het Zijlstra-debat voor de eerste maal in peilingen zichtbaar. De gemeenteraadsverkiezingen zouden een deceptie kunnen blijken. Na opeenvolgende overwinningen, dreigt langzaamaan een eerste verlies.

Voor iemand met D66-sympathie, is het pijnlijk om te zien hoe de onderwerpen ‘democratisering’ en de bescherming van onze privacy, vrijwel exclusief in handen lijken gelegd van populistische partijen die de democratie in eigen kring weinig prioriteiten geven. Een tekortkoming waar D66 maar al te graag op blijft wijzen. Terecht op zichzelf. Maar de verwijten klinken hol, nu zij zelf haar eigen en enige geslaagde democratische vernieuwing om zeep laat helpen, door de eigen minister, met drogredeneringen in superieure tonen. Dezelfde tonen, waarvan Kamerlid Pia Dijkstra zich in de Eerste Kamer bediende, toen zij de CDA-fractie, die om garanties vroeg in de moeilijke afwegingen rond de Donorwet, liet weten dat men garanties enkel geeft op stofzuigers.

De partij die zich vanaf haar oprichting tegen de dogmatiek verzette, tegen ideologisch gestuurde politiek, lijkt soms, of misschien zelfs nog voornamelijk onderscheidend in een hautain gelijk; een dogmatisme, het dogma van hem en van haar die deugd. Van de regent, die het beter weet. Vertrouw maar op ons. Gaat u maar rustig slapen. De Sleepwet is in ónze handen geen gevaar. Democratische correctie is met ons in het kabinet onnodig.

Deugen66, het doet pijn in het hart van de oprechte democraat.

De voorraadkamer even leeg als de etalage.

Of zou de partij een prominente kaart tegen de borst geklemd houden? Zou op de Nacht van Wiegel en de Nacht van Van Thijn binnenkort, in de Eerste Kamer, een Nacht van De Graaff kunnen volgen? – de ultieme wraak van Thom en van ‘mannetje Pechtold’, die zich er staatsrechtelijk geheel van zou kunnen distantiëren, zoals de VVD en de PvdA hem eerder voordeden. Het nieuwe D66, volwassen geworden in de machtspolitiek.

We kunnen stiekem hopen. Tegen beter weten in.


Laatste publicatie van Erwin Angad-Gaur

  • Gardi

    Een korte roman over obsessie, over liefde en de impact van terreur

    Februari 2017


Geef een reactie

Laatste reacties (32)