Laatste update 12:40
3.345
1

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Disneyland

Job (17) is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

We waren te optimistisch. Hadden gewoon zin in iets leuks. “Weet je wat”, zeiden we deze zomer toen corona op de terugtocht leek. “We gaan naar Disneyland Parijs.” Alle figuren uit Jobs favoriete films paraderen daar vrolijk binnen handbereik. Overmoedig boekten we tickets voor begin november. Rob hing drie dagen (!) aan de telefoon om een gehandicaptenkamer te regelen; er blijken veel nep-gehandicapten te zijn die willen voordringen in het park en daarom is bewijsmateriaal vereist.

Disneyland
cc-foto: Loren Javier

Pas toen alles rond was, durfden we Job te verblijden met het goede nieuws: Disneyland! We overlaadden hem met YouTube-filmpjes die hij al snel zelf wist te vinden op de iPad. Thuis ging het nergens anders meer over, Job wilde Buzz Lightyear uit Toy Story een handje geven en riep dat Elastigirl uit The Incredibles hem ‘op de wangen’ zou aaien.

Vanwege die aai over zijn wangen begonnen we het afgelopen week benauwd te krijgen. Job gaat immers niet naar Disneyland vanwege de attracties, hij wil alleen maar zijn animatiehelden in het echt zien. Voor hem zijn het vrienden die daadwerkelijk in het park wonen. Die wil hij zien en voelen.

Maar waar we deze zomer nog hoopten op verdere coronaversoepelingen, worden inmiddels de teugels weer aangehaald. We keken daarom nog eens goed naar het beleid van Disney: publiek wordt op afstand gehouden en kinderen mogen Donald en Buzz onder geen beding aanraken. Hoe terecht ik het ook vind, dat laatste krijgen we Job echt niet uitgelegd. Hij zou gefrustreerd door het park rijden.

Met bloedend hart hebben we de hele trip nu geannuleerd. Job vertelden we dat we later zouden gaan, “als alle mensen beter zijn”. Hij zei dat het heel jammer was, maar vanwege zijn elastische perceptie van tijd komen we weg met ‘later’. Vanuit de keuken zag ik hoe hij stug Disneylandparadefilmpjes bleef kijken op zijn iPad en ik moest huilen.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Ik heb geleefd

    Wat de dood je kan leren over het leven

    maart 2021


Geef een reactie

Laatste reactie