1.948
45

Columniste

Joyce woont in de Verenigde Staten en probeert daar nuchter onder te blijven. Ze is personal assistant en bezit een bakfiets. Ze heeft ook een amsterdammertje in haar voortuin, onder een palmboom...

Doe-het-zelf op z’n Amerikaans

Hier vragen ze niet, klagen ze niet, maar komen ze gewoon in actie. Dat ging ik ook doen.

Joyce woont in de Verenigde Staten en doet dappere pogingen zich aan te passen aan de samenleving maar ondertussen gewoon Nederlands te blijven. Dat leidt tot aparte ervaringen die ze op Joop beschrijft.

Je kind hier naar school brengen kan een regelrecht avontuur genoemd worden. Zo kan ik mij nog goed die eerste dag, nu ruim een jaar geleden, herinneren. 

De oudste (14) zit op een ‘middle school’ circa zeven kilometer bij ons huis vandaan dus die stapt op zo’n echte gele schoolbus. Inclusief knipperlichten en stopborden. 

Ik vind dat uiteraard allemaal vele malen spannender dan mijn puberdochter zelf en mijn beeld was dan ook heerlijk compleet toen de deur piepend openging en de chauffeuse een gigantische southern belle bleek met een enorme rode afro die zelfstandig als knipperend stopbord kon functioneren.

Dan kind nummer twee. Op papier leek dat allemaal een stuk minder spannend. Het kereltje is 7, fietst als halve Hollander uiteraard al sinds z’n 4e en de school is maar 1 kilometer verderop. Dus fietsen. Toch?

Nou, dat idee bleek letterlijk en figuurlijk behoorlijk ‘alien’. Na een kwartier door de hitte getrapt te hebben met helm op (mam, was dit écht een goed idee?) kwamen we aan bij de school. Daar begon het grote avontuur. Want waar is nou het fietsenrek? Ik zag wel een soort drive-thru voor kinderen: De grote SUV’s gingen er mét kinderen aan de ene kant in en kwamen er zonder kinderen aan de andere kant weer uit. Niks even meelopen naar de klas, niks de juf een handje geven en zeker niet de werkjes hangend in de klas bekijken.

Politieagent
De rij voor de kids-drive-thru was enorm. Maar als je dan eindelijk het loket had bereikt werd de deur voor de nog slaperige ouder opengemaakt en het kind er voor je uitgehaald. Deur weer dicht. ‘U mag doorrijden naar het volgende loket’. En te zien aan de kleding van de ouders was dat ‘volgende loket’ of The Gym of regelrecht terug naar bed. 

Voor deze drive thru stond een boom van een politieagent het verkeer te regelen. Zijn gezicht vertoonde een zeer merkwaardige uitdrukking toen hij ons zag staan wachten op zijn teken om over te steken. 

Nadat een seconde of 10 hierdoor helemaal niemand mocht rijden stopte hij alle verkeer en liet ons oversteken. De uitdrukking had plaats gemaakt voor een enorme lach en ‘oh my goodness, a bicycle!?’.  Hij gebaarde naar zijn nog indrukwekkender collega met ‘look Clive, look here! Remember how we used to do this?’ 

Op dat moment besefte ik: fietsen en school vormen hier al heel lang geen logische combinatie meer. Het waarom heb ik tot de dag van vandaag nog niet begrepen want Florida is zo mogelijk nog platter dan Nederland, en je mag hier gewoon zonder probleem of risico op boze voetgangers op de enorme stoepen rijden.

Fietsrek
Afijn, we waren nog steeds opzoek naar het fietsrek. Ik zal je de verdere details besparen maar toen we eindelijk het immense ijzeren schoolhek van zo’n 4 meter hoog door waren bleek de school helemaal geen plek voor fietsen te hebben! 

Afgezette straten met indrukwekkende agenten voor de drive-thru. Verkeersbrigades voor de af- en aanrijdende schoolbussen, maar niet één enkel miezerig fietsenrekje.

Uiteraard stond de rebelse Hollandse in mij op en ik sprak de directrice, die daar op de eerste schooldag gezellig dacht de kindjes te verwelkomen, aan op deze waanzin. Hoe is het toch mogelijk dat in een land met zoveel dikke mensen, school er niets aan doet om beweging te bevorderen?  De directrice keek me aan alsof ze water zag branden. Fietsen naar school. Wat een malle gedachte.

Maar haar Amerikaanse inslag zocht direct naar een oplossing in plaats van het zoeken naar excuses of het meer Nederlandse ‘ja, kan ik er wat aan doen!’.

Ze vroeg mij m’n email adres op te schrijven want we gingen dit regelen! Thuis gekomen verbaasde het me niets dat ik al een mail had van Ms Stevens. De mail bevatte naast haar dank dat ik haar op het ontbreken van een fietsenrek had gewezen ook een aantal linken. Tot mijn verbazing kwam ik uit bij online verkooppunten van… juist, fietsenrekken. 

Het verhaal van de directrice was kort, simpel en uiterst vriendelijk: Als jullie een donatie willen doen kopen we fijn een prachtig fietsenrek!

Actief
Welkom in Amerika! Hier zijn geen potjes met subsidies en oudergeld bestaat niet. Wil je iets? Dan regel je dat zelf! Wat een briljant idee en waarom had ik daar in acht jaar ouderraad in Nederland nooit aan gedacht?

Daar konden we urenlang vergaderen over een doelpaaltje dat we graag wilden hebben op het schoolplein. Maar er was geen geld dus dan praatten we urenlang over hoe rottig dat wel niet was en vooral wiens schuld bij de gemeente dat was.

Niemand kwam op het idee om een ‘Pasta Party’ te organiseren, 5 euro per bord overkookte pasta te vragen en dan die rottige doelpaal te kopen. Actief op zoek gaan naar geld, of het gewoonweg aan ouders vragen, dat deden we gek genoeg niet. 

Uiteraard bestelde ik diezelfde dag nog een fietsenrek. Met negen plekken, want wie weet hadden wij sportieve Hollanders wel een goede invloed op die SUV rijdende dikkerdjes. Ik was trots en voelde me enorm gul. In gedachten werd dat rek uiteraard uit pure dankbaarheid naar mijn zoon vernoemd.

Mijn dochter werd ’s middags weer keurig thuis afgezet met de gele bus. Ze vertelde me enthousiast over het tekenlokaal waar een opgezette leeuw in stond. Die was aangekocht door een van de ouders nadat het dier in de lokale zoo zijn laatste adem had uitgeblazen. Tja, een echt dier tekenen is immers zo leuk! En daar was ook het theater dat bij haar school staat. Met alles er op en er aan met 850 stoelen. Gedoneerd door een ouder, want die vond het oude theatertje met 200 stoelen zo stinken. En dan was er de balletvloer bij de afdeling ‘dans’ waar nieuwe vering onder was gelegd. Betaald door de ouders van een 13-jarige ballerina in de dop die haar enkeltjes niet wilde bezeren.

Maar hey, ik was die dag een ware pionier op een fiets en ik kocht een fietsenrek, $119 incl tax, voor Palm Beach Public Elementary! 

Note to self: Even zelf on-line een bord laten maken met ‘The Thomas-Bike rack’ er op en zsm aan de school doneren.

NB: er staat nu, ruim een jaar later, nog steeds maar één fietsje in dat fietsrek. 

Volg Joyce ook op Twitter

Geef een reactie

Laatste reacties (45)