12.416
87

Journalist

Ik ben dól op heteroseksuele witte mannen

Houd toch op met het te pas en te onpas trekken van je slachtofferkaart als iets je niet bevalt

Foto: ANP

Woensdag zat ik samen met mijn teerbeminde genoeglijk een visje te prikken in een etablissement aan het water. Om de ongedwongen sfeer extra luister bij te zetten zit je daar samen met wildvreemden aan houten picknicktafels. Wij kwamen terecht naast twee vrouwen, die zo dol op elkaar waren dat ze knus naast elkaar zaten. Dat de efficiëntie van de tafels daarmee in het nauw kwam scheen hen niet te deren. Sociale conventies leken sowieso geheel niet aan hen besteed, aangezien ze onophoudelijk aan elkaar bleven zitten. Luidruchtige zoengeluiden, afgewisseld met kirrend ‘auw’, ‘auw’, ‘dat deed pijn!’ Tegen de tijd dat de sardines arriveerden was mijn geduld op. Met zulke buren is het onmogelijk te concentreren op het fascinerende verhaal dat mij verteld werd door mijn tafelgenoot, over schepen, chemie en het ontlopen van verantwoordelijkheid. Denk ik.

Nu ga ik er nogal prat op dat het in een steeds individualistischer wordende maatschappij van essentieel belang is om elkaar in de openbare ruimte aan te spreken op asociaal gedrag. Zo vroeg ik gisterenmiddag nog aan de drie morsige heren in het park of het nu echt nodig was dat ze direct naast ons gingen zitten, uitleggend dat roken naast een pasgeboren baby niet zo fijn was. Wat bleek! Ze zaten daar élke dag. Het was hun vaste plek. Maar, de shag die zouden ze op gepaste afstand opsteken. We kregen zelfs humus aangeboden! Een mooi voorbeeld van hoe confrontatie tot wederzijds begrip leiden.

Welnu, je voelt het misschien al aankomen, maar de twee dames waren minder geneigd de hand in eigen boezem te steken. Op mijn vraag of ze misschien de fysieke liefde iets minder uitbundig konden uitoefenen terwijl ik zat te eten, omdat ik daar wat ongemakkelijk van werd, werd gereageerd alsof ik had voorgesteld om ze levend in brand te steken.

Samenvattend: ik was overduidelijk homofoob, hoe durfde ik, misschien moest ik het zelf maar eens proberen, want met zo’n lelijke tafelgenoot ontbrak het mij duidelijk aan iets. Hierna vertrokken ze, mij in mijn oor nog een laatste hatelijkheid na sissend. Ik deed mijn best volwassen -niet-  te reageren en concentreerde mij op de graten in mijn vis. Maar het incident bleef hangen en vooral om deze reden.

Het schijnt, zo heb ik inmiddels uit het huidige maatschappelijke debat begrepen, dat ik een probleem heb. Dat probleem is dat ik me niet de godganse dag aan het beklagen ben over de terreur van de meerderheid, en met name die van heteroseksuele, witte (want blank mag niet meer!) mannen. Sterker nog. Ik ben dól op heteroseksuele witte mannen. Ik zou het bijna een hobby noemen. Onlangs werd mij door een notoire activist voor de ‘zwarte zaak’ medegedeeld, dat dit een teken is dat mijn geest ‘gekoloniseerd’ is.  Dat ik een witte vriend heb is ook hoogst verdacht. Nee, als ik een beetje woke zou zijn, deed ik mijn best te strijden tegen het continue onrecht dat ‘ons’ wordt aangedaan.

Nu heb ik me dus oprecht wekenlang af zitten vragen of het inderdaad zo is dat ik het probleem ben. Omdat ik me geen slachtoffer voel van de maatschappij. Omdat ik weet dat de vraag ‘waar kom je vandaan’ niet racistisch is. Tenzij we allemaal racisten zijn. Welnu sinds gisteren ben ik eruit. Mogelijk ben ik een product van kolonisatie. Maar ik weiger om dat een probleem te vinden, als het alternatief een offensieve campagne is van hypergevoelige individuen. Dat lijkt namelijk de toon van het huidige maatschappelijke debat, en ik ben het eindeloze gezanik van minderheden over hun achtergestelde positie zat. Of het nu vrouwen, homo’s of mensen met een kleurtje zijn. Als je wordt gediscrimineerd, spreek je uit, protesteer! Maar houd op met het te pas en te onpas trekken van je slachtofferkaart als iets je niet bevalt.

Het gevolg is dat niemand elkaar nog durft aan te spreken, op een civiele manier. En, wie zichzelf buiten de maatschappij plaatst, komt in een positie waarin asociaal gedrag geoorloofd lijkt. Het gevolg is verdere segregatie, onbegrip en een tegengesteld effect dan we denk ik allemaal willen: gewoon gezellig met elkaar aan een picknicktafel een visje prikken.

Geef een reactie

Laatste reacties (87)