1.852
21

Jurist

Terphuis (37) is geboren in Teheran (Iran). Hij groeide op in een gezin met acht kinderen. Bij zijn geboorte bleek al vrij snel dat hij problemen had met zijn ogen. Oogoperaties waren voor zijn ouders onbetaalbaar. Zijn visuele beperking houdt in dat hij 6% met zijn rechteroog kan zien en 1% met zijn linkeroog. Zijn slechtziendheid heeft hem nooit belemmerd in zijn leven, maar juist steeds uitgedaagd om verder te gaan met zijn ambities en dromen.

Terphuis woonde tot zijn achttiende in Iran. Hij vluchtte omdat hij niet kon accepteren dat hij door de autoriteiten steeds in keurslijf werd gejaagd.
Toen hij eenmaal werd genaturaliseerd, besloot hij zijn naam te veranderen.

Donner blijft Wilders tot de laatste dagen trouw

Door uitvoering te geven aan zijn agenda blijft Donner Wilders trouw. En hij doet dit niet zonder reden.

Onlangs kondigde minister Donner aan, te komen met een voorstel om personen, die binnen vijf jaar na verkrijging van het Nederlanderschap veroordeeld worden voor een strafbaar feit waarop een gevangenisstraf van 12 jaar of meer staat, het Nederlanderschap te ontnemen.

Tegelijkertijd werkt Donner aan een regeling, waardoor vreemdelingen, die de Nederlandse nationaliteit verkrijgen, hun oorspronkelijke nationaliteit moeten opgeven. Het spreekt voor zich dat daders, zonder uitzondering, dienen te worden gestraft. Vraag is echter wat Donner hier aan het doen is. Als ervaren jurist weet hij al tegoed dat er vele bezwaren kleven aan het verlenen van het voorwaardelijk Nederlanderschap en zeker in samenhang met intrekking van de oorspronkelijke nationaliteit. Laten we die bezwaren nader bekijken.

Grondwettelijke bezwaren
Onze Grondwet begint met de woorden: “allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.” Dit artikel richt zich juist tot de overheid, dus ook tot Donner. Op het moment dat een vreemdeling de Nederlandse nationaliteit verkrijgt, is hij een Nederlander en moet dus volgens dit artikel uit onze Grondwet gelijk worden behandeld zoals alle andere Nederlanders (gelijke monniken gelijke kappen).

Donner creëert echter hiermee twee soorten Nederlanders; Nederlanders met en zonder voorwaardelijk Nederlanderschap. Het maken van een dergelijk onderscheid is volgens de Grondwet niet toegestaan. In lijn met onze Grondwet is dit voorstel van Donner eveneens in strijd met verschillende Europese en internationale verdragen, waaronder het Europees verdrag inzake nationaliteit en het NV-verdrag tot uitbanning van alle vormen van discriminatie. Ik kan mij niet voorstellen dat Donner dit niet weet.

Bezwaren ontleend aan Unieburgerschap
Burger van de Unie is eenieder die de nationaliteit van een lidstaat bezit. Een Nederlander met een voorwaardelijk Nederlanderschap zou betekenen een voorwaardelijk Unieburgerschap. Wat moet ik mij daarbij voorstellen, vraag ik onze toekomstige vicepresident van Raad van State. Het Unierecht kent geen voorwaardelijk Unieburgerschap. Nederland is weliswaar vrij om zijn nationaliteitsrecht gestalte te geven, maar wel met inachtneming van het EU-recht, aldus de vaste rechtspraak het Hof van Justitie. In het Unierecht wordt als uitgangspunt geformuleerd om het verlies van nationaliteit niet te verbinden aan commune delicten.

In het kader van het vrije verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal binnen het Unie-gebied kunnen in de proeftijd van 5 jaar allerlei Europeesrechtelijke rechtsgevolgen, verbonden aan het Unieburgerschap, zijn opgetreden. Moeten die dan geacht worden niet te hebben plaatsgevonden of te moeten worden teruggedraaid, indien de definitieve verkrijging van de Nederlandse nationaliteit niet intreedt? Denk aan een voorwaardelijk genaturaliseerde Nederlander die in Nederland of in België of in een ander land van de Unie een onderneming begint en voor zijn zaak een lening wil afsluiten bij de bank. Hij zou die lening wellicht niet kunnen krijgen vanwege zijn proeftijd. Dit is werkelijk niet uit te leggen in het buitenland.

Bezwaren ontleend aan staatsloosheid
Zoals hierboven opgemerkt, breidt Donner twee wetsvoorstellen voor. Terwijl op basis van het ene voorstel vreemdelingen een voorwaardelijk Nederlanderschap verkrijgen, verliezen zij op basis van het andere voorstel hun oorspronkelijke nationaliteit. Dit leidt ertoe dat iemand, wier voorwaardelijk Nederlanderschap wordt ingetrokken, staatsloos raakt, omdat hij zijn oorspronkelijke nationaliteit heeft moeten opgeven bij zijn naturalisatie. Heeft Donner zich afgevraagd wat het is om staatsloos te zijn? En wat moeten we in Nederland met iemand die staatsloos is. Naar welk land gaan we hem dan uitzetten? 

In het Verdrag tot beperking van staatloosheid van 1961 wordt op de lidstaten een klemmend beroep gedaan om er alles aan te doen om te voorkomen dat burgers staatsloos raken. Nederland was één van de eerste landen die dit verdrag heeft geratificeerd. Ook het Europees verdrag inzake nationaliteit kent als beginsel dat staatloosheid met alle middelen vermeden moet worden. Maar Donner creëert juist de mogelijkheid om burgers staatsloos te maken, al druist dit in tegen de Europese en universele beginselen, waarden en afspraken. De vraag is dan waarom hij dit doet.

Overige bezwaren
Onlangs verscheen een artikel van mij op de site van joop met als titel “Donner wil de dans ontspringen.” In dat artikel heb ik uiteengezet hoe Donner zich heeft uitgesloofd om de gedoogconstructie met PVV tot stand te brengen om vervolgens te worden beloond met een ministerpost. Maar Donner wilde vicepresident van Raad van State worden en daarvoor was het nodig om Wilders trouw te blijven. Dat Donner de steun van Wilders hard nodig had, bleek heel duidelijk toen de oppositiepartijen vorig jaar een motie indienden, waarin stond dat de opvolger van Tjeenk Willink geen lid van het kabinet mocht zijn. Wilders droeg toen zijn stemvee in de Tweede Kamer op om tegen die motie te stemmen. En zo stond voor Donner de vrij om door te stoten naar de functie van de onderkoning.

Donner heeft de afhandeling van dit wetsvoorstel overgedragen aan minister Leers vanwege zijn vertrek naar Raad van State. Straks stuurt Leers dit wetsvoorstel ter advisering naar de Raad van State. En dan zal Donner als vicepresident van de Raad advies uitbrengen over zijn eigen voorstel. Nederland is overigens het enige land in de wereld dat regelingen maakt, waardoor burgers staatsloos kunnen raken. Ook daarin zijn wij uniek in de wereld dankzij de invloed die Wilders heeft op het regeringsbeleid.

Laten we in ieder geval hopen dat Donner straks in zijn functie als de onderkoning van Nederland afstand zal nemen van de ideeën van Wilders die indruisen tegen onze rechtsstatelijke waarden. Bij goed functioneren kan Donner heel wat jaren deze prestigieuze functie bij de Raad van State blijven bekleden. Hij heeft Wilders dus niet meer nodig en hoeft hem dus ook niet langer trouw te zijn.


Laatste publicatie van Sander Terphuis

  • De Worstelaar

    De Iraanse rebel met een oer-Hollandse naam

    2015


Geef een reactie

Laatste reacties (21)