825
0

Filmmaker, journalist

Bart Juttmann (1981) is filmmaker, journalist en tekstschrijver. Hij recenseert films voor tijdschriften en websites. Daarnaast schreef hij onder meer het scenario voor de webserie 'Ideale liefde' (2013). Andere producties zijn 'Het laatste woord' (2011); 'Thuisfront' (2008); 'De Ein fan 'e Wrald’' (2007); 'The seven of Daran; the battle of Pareo Rock' (2005-2007)

Een luchtig avontuur in het getto van L.A.

Het is verfrissend om een film te zien over de door geweld en drugs geteisterde zwarte getto’s van Amerika, die niet zwaar en pessimistisch is, maar luchtig en onderhoudend

Malcolm en zijn vrienden Diggy en Jib komen uit de zwarte achterbuurt Inglewood in L.A., maar ze zijn geen stereotype getto-kids. Ze werken hard voor goede cijfers en zoals het typische nerd betaamt hebben ze een afwijkende muzieksmaak en kledingstijl, namelijk die van de jaren negentig hiphop.

Vanwege hun ‘blanke’ gedrag is dit drietal dagelijks het doelwit van pesters, gangleden en drugsdealers en moeten ze al hun vernuft benutten om de dag te overleven. Hoe is het mogelijk om als kijker niet aan de kant van deze drie underdogs te staan, zelfs als de film Dope wat onevenwichtig uitvalt?

Als Malcolm, Diggy en Jib zich één keer laten laten verleiden om een fout feestje te bezoeken, eindigen ze prompt de avond met een grote tas drugs in hun bezit, waar van alle kanten op wordt geaasd. Hun pogingen zich van de buit te ontdoen, levert een reeks zotte avonturen en excentrieke personages op. Uiteindelijk worden ze gedwongen de drugs zelf te verkopen en ineens blijkt hun softe reputatie in de wijk in hun voordeel te werken.

Het verhaal van Dope concentreert zich hoofdzakelijk op Malcolm en de vraag wat voor mens hij wil worden. Diggy en Jib volgen hem loyaal, zonder dat hun karakters worden uitgediept of de vriendschap op proef wordt gesteld. Er is een personage dat schijnbaar de grote schurk van het verhaal moet zijn, maar dat plot-element komt nooit echt uit de verf. Dan is er nog een liefdesverhaal, dat losstaat van de rest van het plot. Op het einde wordt het moraal er cru ingestampt, omdat hij zeker niet logisch naar voren komt uit het verhaal.

Tegenover deze nogal slordige vertelling, staat dat Dope de vaart er in weet te houden en een hoop onverwachte, grappige scènes bevat. En zoals gezegd, de drie hoofdrollen kunnen rekenen op een hoge sympathie van de kijker.

Verder is het verfrissend om een film te zien over de door geweld en drugs geteisterde zwarte getto’s van Amerika, die niet zwaar en pessimistisch is, maar luchtig en onderhoudend en die speelt met stereotypen. Met als kers op de taart nog een paar fijne nummers van Pharell Williams is Dope een film die het aanraden waard is, zij het op het randje. De drie jonge helden hadden een beter script verdiend.

Bart Juttmann, bekend van de webserie Ideale Liefde, bespreekt op Joop wekelijks een film.
Volg Bart ook op Twitter

Geef een reactie

Laatste reacties (0)