823
14

Schrijfster

Christianne Offermans (Chrisje), 37, schrijfster / auteur en werkzaam bij de overheid, bezit van jongs af aan een natuurlijk communicatief talent. Op haar eigen website, www.chrisje.info, schrijft zij herkenbare, grappige en ontroerende columns. Sinds 2014 is zij opiniemaker voor Joop.nl (BNNVARA). In 2014 was ze één van de winnende finalisten bij de landelijke schrijfwedstrijd Jouw Verhaal. In 2017 werd Christianne het eerste vrouwelijke redactielid van de GayKrant, waar ze sinds haar eigen coming out als columnist voor schrijft: daarnaast is ze auteur van de eerste live online geschreven thriller genaamd BODEM.Op de populaire Facebook pagina Chrisje volgen meer dan 17.000 lezers haar columns en quotes, altijd andersom denkend: een aantal van haar spreuken werd dan ook door Omdenken gepubliceerd.

En? Wordt het niet eens tijd…?

Mensen gaan er vanzelfsprekend van uit dat je je überhaupt wilt én kunt voortplanten

Ik weet niet of het iets typisch Limburgs is, of iets Nederlands. Maar ik krijg af en toe echt dunne ontlasting van de bemoeizucht der mensheid. Waar het al dan niet krijgen van kinderen, of van méér kinderen, een zeer persoonlijke, intieme aangelegenheid is, die soms zelfs ronduit gevoelig ligt, weerhoudt dat omstanders (en soms zelfs volstrekt vreemden!) er niet van om ongepaste vragen te stellen.

De rijst is nog net niet uit je trouwschoenen verdwenen, of er komt al een lollige, aangeschoten oom of tante vragen wanneer er nageslacht komt. Niet eens OF, nee, wannéér. Mensen gaan er vanzelfsprekend van uit dat je je überhaupt wilt én kunt voortplanten.

De vragen, opmerkingen en oordelen die je je moet laten welgevallen als late twintiger of dertiger, zijn niet van de lucht. Sommige opmerkingen zijn zelfs ronduit beledigend te noemen. Alsof je niet mee telt, wanneer je er voor kiest om geen nageslacht te maken. Of, erger nog, je je moet verantwoorden waarom het niet lukt, als dat zo is. Schaamteloos.

Na de geboorte van ons eerste (en enige) kind was de eerste maanden alles rustig. Maar zo rond de eerste verjaardag begonnen de vragen alweer te komen. ‘En, wanneer komt nummertje twee?’ ‘En wanneer krijgt ze een brusje?’ (overigens vind ik persoonlijk het woord brusje een afschuwwwwwwwelijk woord, ik vind het klinken als een wormvormig aanhangsel). Ik heb er vroeger nooit over nagedacht hoe veel kinderen ik later wilde krijgen. Ook toen ik zwanger was, dacht ik ‘We zien wel’. Allereerst moet het nog maar eens lukken allemaal. En dan zien we weer verder. Nu heb ik zeer goede redenen om niet weer zwanger te willen raken, waar ik hier geen uitleg over ga geven. Maar de vragen die ik krijg zijn niet van de lucht.

Sommige mensen vinden het zelfs zielig voor onze dochter. Van sommige opmerkingen word ik woest, want als er één kind niet verwend is is het onze dochter. Ze is hartstikke sociaal (met dank aan veel contact met neefjes, andere kinderen op het kinderdagverblijf, vriendjes en vriendinnetjes), lief en vrolijk. Ze speelt graag met andere kinderen, maar kan ook echt genieten van de rust die we haar thuis bieden. Ze groeit op met ons, een kater en een hond, en is een hartstikke gelukkig kindje.

Raar, dat sommige mensen daar moeite mee hebben: wij hebben er geen enkel probleem mee. Alsof het hebben van broers of zussen een garantie is dat je niet eenzaam wordt als volwassene. Ik heb zelf een goede band met mijn broer, maar ik ken genoeg mensen die hun broer of zus niet eens meer (willen) zien of spreken. En natuurlijk heeft het voordelen om met broertjes of zusjes op te groeien, maar het heeft ook nadelen. Niet alle kinderen kunnen het even goed met elkaar vinden. Onderzoeken wijzen overigens ook uit dat het helemaal niet slecht is, of erg, of zielig, om enig kind te zijn. Overal is dus wel iets voor te zeggen.

Dan is er nog de uitspraak, ‘Eén is geen.’ Echt, die mensen die dat over hun lippen krijgen verdienen wat mij betreft een welgemikte klap voor hun hersens. ‘Maar als er dan eentje dood gaat, dan heb je er tenminste nog één!’ zo werd mij uitgelegd. Pardon? Alsof je wereld niet vergaat wanneer je meer kinderen hebt en een van je kinderen komt te overlijden.

Het is me wat, met die bemoeienissen. Mensen denken maar overal een mening over te kunnen hebben. Het jammere is, dat ze die mening dan ook te pas en te onpas rondstrooien, ook al wil niemand het horen. Als ze nu eens wat verder keken dan hun neus lang was. Dat zou wat zijn!

Overigens krijgen mensen die geen kinderen willen het ook erg zwaar te verduren. “Maar straks heb je spijt.”, of “Als je de juiste tegen komt, krijg je vanzelf rammelende eierstokken!” en dat soort BS. Pardon? Waarom MOET iedereen per se kinderen krijgen? Tel je niet mee als je kinderloos bent?

Ik vind dat mensen helemaal zelf moeten weten of ze wel of niet (en indien wel, hoe veel) aan kinderen willen beginnen. Daar hebben buitenstaanders geen zier mee te maken. Iedereen maakt zijn eigen keuzes, gebaseerd op voor hem / haar zwaarwegende redenen. En wat ‘de mensen’ daar van vinden, dat moeten ze maar naar de politie brengen.

Dit artikel verscheen ook op het weblog van Christianne Ridderbeekx. Volg Christianne ook op Twitter

Geef een reactie

Laatste reacties (14)