Laatste update 10:13
4.239
116

Voormalig-Tweede Kamerlid PvdA

Ik ben Yasemin Çegerek, voormalig lid van de Tweede Kamer. Ik ben Gelders, ik ben Nederlands, ik ben van Turkse komaf. Ik laat me inspireren door het aloude motto: spreiding van kennis, macht en inkomen. Dat klinkt ouderwets, maar is misschien wel moderner dan ooit. Ik wil dat iedereen gelijke kansen heeft op de arbeidsmarkt, jongere en vijftigplusser, zoon van een hoogleraar of dochter van een migrant. Nu is er te veel onzekerheid. Er zijn mensen die te weinig verdienen en niet hun rekeningen kunnen betalen, of überhaupt geen baan hebben, wel willen maar geen werk kunnen vinden of door discriminatie geen toegang hebben tot de arbeidsmarkt. We kunnen het ons niet veroorloven dat zoveel talent aan de kant te laten staan. Ik maak mij sterk voor al die talenten.

Er is behoefte aan leiders die werelden bij elkaar brengen, niet uiteen drijven

Ondanks zijn excuses blijft uitspraak minister Stef Blok een open wond

Een paar weken geleden was ik bij een inburgeringsceremonie van een Syrisch gezin. Vader, moeder, drie kinderen. We waren op de kamer van de burgemeester, in Heerde, de gemeente waar ik wethouder ben. Die burgemeester is Fred de Graaf, gepokt en gemazeld in het openbaar bestuur van Nederland. En VVD’er. Hij vroeg de vijf Syriërs één voor één hoe het met ze gaat. En één voor één antwoordden ze dat het goed gaat, dat ze dankbaar zijn dat Nederland hen nieuwe kansen biedt en dat ze vol optimisme uitzien naar de toekomst in Nederland. Ze deden dat alle vijf in het Nederlands, geen gemakkelijke taal. En toch de taal die ze zich in korte tijd eigen hebben gemaakt.

KinderdijkAan dat tafereel moest ik denken toen ik het nieuws las over minister Blok, met zijn gekke uitlatingen over de multiculturele samenleving die nooit zou kunnen werken. Met zijn sombere geklets over verschillende volkeren die nooit vreedzaam zouden kunnen leven. En ik dacht: we hebben twee Nederlanden. Het Nederland van minister Blok, van het eeuwigdurende Haagse gebabbel over wij en zij, van het gepolariseer op twitter, van de talkshows die nooit moe lijken te worden van die o zo vermoeiende discussies over identiteit. En het Nederland van Fred de Graaf. Van een burgemeester die het niet bij woorden laat, maar de handen uit de mouwen steekt en probeert er te zijn voor alle inwoners van zijn gemeente. Of ze nou in Wapenveld of in Vorchten zijn geboren, of in Aleppo of Ankara. Het Nederland van Heerde, en van al die andere plaatsen in Nederland waar mensen er gewoon met zijn allen het beste van proberen te maken. Dat gaat niet allemaal vanzelf en het gaat ook niet allemaal goed. Maar het gaat wel degelijk vreedzaam.

Ik dacht ook aan Culemborg, waar duizenden mensen de straat op gingen om een Oekraiens gezin dat uitgezet ging worden, te behouden voor hun gemeente. Ik kreeg een beetje medelijden met Stef Blok. Hij zat daar al die jaren in de Haagse kantoortorens en nooit had hij dat echte Nederland leren kennen. En was hij blijven hangen in een misplaatst superioriteitsgevoel.

Ondanks zijn excuses blijft zijn uitspraak een open wond. Met trots zijn op je land is niets mis. Maar met een gevoel van superioriteit wel. Als je denkt dat jij, om welke reden ook, meer bent dan een ander, ben je op een doodlopende weg beland. Dergelijke discussies zien we veel te veel in Den Haag, en we hebben er niets aan.

Vooruitgang
hollandWaar hebben we wel wat aan? Aan politici die proberen om mensen erbij te houden, aan het werk te krijgen en voor vooruitgang willen zorgen. Dat is hard nodig ook, want we hebben iedereen nodig. Voorbeeldje: het aantal vacatures in onze streek loopt snel op. We kunnen volop personeel gebruiken, in de zorg, in de tuinbouw en in de techniek. We hebben geen behoefte aan de papieren werkelijkheden van Stef Blok, aan een terugkeer naar goedkoop nationalisme. Internationale samenwerking en dialoog zijn van wezenlijk belang om vraagstukken met betrekking tot armoede, mensenrechten, vluchtelingen, oorlogen, veiligheid, klimaat en eerlijke handel op te pakken. Nationalisme in Nederland lijkt te ontsporen. Met zijn allen kijken we argeloos toe hoe een destructieve vorm van nationalisme insluipt in het alledaagse.

Terwijl juist dat alledaagse zou kunnen zorgen voor een rechtvaardiger wereld. We kopen graag mooie goedkope spullen uit China, maar geven te weinig gehoor aan kinderarbeid of betere arbeidsomstandigheden. Het hele jaar door horen we voortdurend kritiek op vreemdelingen die hier komen wonen, ons werk afpakken en in alles mee kunnen doen. Op het moment dat ze goedkoop onze bruggen bouwen, in onze huizen klussen en hun culinaire lekkernijen met ons delen dan accepteren we ze wel en zijn ze meer dan welkom. Zo komen een vreemd superioriteitsgevoel en eenzijdige economische belangen centraal te staan.

Migratieland
In Nederland is de werkelijkheid van de dag dat we altijd al een migratieland zijn geweest en in het alledaagse best vreedzaam met elkaar kunnen samenleven. Misplaatste uitspraak van minister Blok in een besloten kring kreeg internationaal aandacht en was voelbaar in onze huiskamers. Nationalistische gevoelens voeden is destructief voor zowel zwakke als sterke democratieën. Daar moeten we met zijn allen voor waken.

We hebben wel behoefte aan goede opleidingen, aan goede integratietrajecten, aan goede taallessen. We hebben behoefte aan saamhorigheid, aan nuchterheid, aan samen de schouders eronder zetten. Met vallen en opstaan misschien, maar wel samen. Zoals Fred de Graaf dat in zijn naturalisatietoespraken zo goed doet. Er is behoefte aan leiders die werelden bij elkaar brengt, niet aan een minister die niets anders lijkt te kunnen dan werelden uiteen te drijven.

Cc-foto: Frans Schouwenburg

Geef een reactie

Laatste reacties (116)