1.261
18

Journalist

Marcel Kolder (1958) is vader van Mayim Kolder, een ernstig gehandicapt en gelukkig meisje van net 13 jaar. Momenteel werkt hij aan een boek met haar in de hoofdrol. Een literaire roman beschreven vanuit de ogen van zijn dochter. Met zijn communicatiebureau Draoidh startte hij in 2005 de Projectorganisatie De gelukkige ambtenaar® een meerjarig project om de kloof tussen politiek, ambtenaar en burger te verkleinen. Verder oprichter en/of bestuurslid van een aantal organisaties en stichtingen op het terrein van innovatie, groen ondernemen, creativiteit, cultuur en ICT.

Er is geen links of rechts

Mijn dochter heeft een handicap en kent daardoor geen verschil tussen links en rechts, ook niet in de politiek. En daar zou het in de politiek ook wel wat minder om mogen gaan.

Onze dochter Mayim heeft cerebrale parese, of eigenlijk iets wat er op lijkt, ze heeft namelijk corticale dysplasie. Laat me dat even uitleggen: niet alle hersencellen van haar cortex zitten op de juiste plek. De routebeschrijving bij haar reis van ei-cellige naar embryo ontbreekt. Die dingen schijnen standaard in je DNA te zitten, zag ze laatst op Discovery. En ja, door die verdwaalde cellen heeft ze wat handicaps.

7704660972_e524363059_zDat betekent voor Mayim dat ze geen links of rechts kent. Gevaarlijk in het verkeer? Nee, dat niet, alles valt te automatiseren. Rechts heeft meestal voorrang, en soms links ook, op haar elektrische rolstoel zit een sticker met een rode en groene pijl. En links voorrang? Dat is in Engeland, Australië, Zuid-Afrika en Japan.

Voor mijn dochter bestaat er naar mijn weten ook geen links of rechts in de politiek. Mayim snapt sowieso niet waar de politiek echt over gaat als ze naar het journaal kijkt. Niet omdat het te moeilijk is, maar gewoon omdat ze niet snapt waar politici zich, naar elkaar toe, druk over maken. Oplossingen voor problemen zijn in haar ogen simpel.

Als iemand geen eten heeft of geen huis om in te wonen dan geef je diegene toch te eten en een bed om in te slapen. Als diegene dan graag voor je wil werken, dan vraag je toch aan hem om voor je te werken (ik ben ondernemer, dat snapt ze heel goed). Ze heeft ook vaak de prachtigste oplossingen voor uitdagingen waar volwassenen niet uitkomen. Als er een aardbeving ontstaat door het laten leeglopen van de gasbel, dan pomp je de bel toch gewoon weer op – ik vraag me af of dat zou kunnen.

Volgend jaar mag ze voor het eerst stemmen. Ze wordt in december achttien jaar en weet heel goed waar ze niet op gaat stemmen. Op die enge blonde meneer, en dan bedoelt ze die schreeuwerd uit Amerika. Die zo’n raar mondje heeft. Ze wil vooral op mensen stemmen met leuke ideeën en niet op boze of chagrijnige mensen. En natuurlijk moet er in haar ogen gestemd worden voor alle dieren, en voor de bibliotheek. Voor een mooie wereld en waar je buiten fijn met elkaar kan spelen. Of stemmen voor een leukere leraar voor de klas, want deze is niet leuk. Voor een salaris waar je ook mee op vakantie kan, ook als je gehandicapt bent. En dat je met de rolstoel overal naar toe kan.

Als je stemt, dan stem je, als het aan haar ligt, voor geluk voor alle mensen in de wereld, en uiteraard voor gezondheid en niet voor handicaps … die handicaps zijn maar lastig.

Eh … ik durf het bijna niet te vragen, maar zijn er politieke partijen die geloven in haar dromen en haar dromen kunnen waarmaken? Die een wereld kunnen creëren die haar hoop geeft en de wereld wat vrolijker maken en die niet zo chagrijnig zijn. En kunnen die partijen dan ook sámenwerken om dat voor elkaar te krijgen en niet zo schreeuwen tegen elkaar?

CC foto: Bird flew

 

Geef een reactie

Laatste reacties (18)