Laatste update 20:33
494
1

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Foto

Elk weekend hebben wij foto-stress. We moeten laten zien dat we vet leuke dingen doen met ons gehandicapte kind.

cc-foto: J Lippold

Job – dertien – is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

‘Snel, de foto voor school!’ Rob trekt Job recht op zijn schoot, duwt hem mijn ijsje in de hand en zegt dat hij moet lachen.

Op het terras maak ik de foto. ‘Hebben we dat ook weer gehad’, zegt Rob.

Ik: ‘Maar het is toch vakantie? Job hoeft maandag helemaal geen foto te laten zien.’

O nee. Rob laat zijn zoon onderuit zakken en geeft mij mijn ijsje terug. Da’s een opluchting.

Elk weekend hebben wij foto-stress. We moeten laten zien dat we vet leuke dingen doen met ons gehandicapte kind. Die plaatjes worden maandagochtend vertoond in de klas zodat de kinderen er iets bij kunnen vertellen.

Alles wat ook maar een beetje actief lijkt, leggen wij vast. Dat geeft een vertekend beeld, want in werkelijkheid zijn onze weekends meestal saai. Vaak ligt Job uren voor de tv. Of hij speelt veel te lang op de Playstation. Vindt hij fijn. Wij ook.

Op het terras likken we aan onze ijsjes. Job heeft een kartonnen bakje met één bolletje. Hoorntjes (hoewel veel fotogenieker) wil hij niet. Vandaag wil hij het hele ijsje niet. Op schoot bij Rob gooit hij zijn hoofd telkens achterover als ik probeer er een schep in te duwen. Ik kijk om me heen. De mensen aan de tafeltjes moeten wel denken dat ik mijn zoon vergiftig. In de deuropening van de ijssalon staat de Italiaanse eigenares wijdbeens toe te kijken. Als ik afreken, zegt ze: ‘Ik vind het knap hoor, hoe jullie het doen.’ Ik weet niet precies wat ze met ‘doen’ bedoelt.

Later die week stuurt Jobs begeleidster geweldige plaatjes van Job in zijn rolstoel die over zijn gezicht wordt gelikt door een paard. Het is haar paard, waar zij hem helemaal mee naartoe heeft genomen. Dit weekend kunnen we lui zijn: de foto voor maandag is binnen.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reactie