1.451
9

Bioloog, gedragsdeskundige

Patrick van Veen (1970) is zelfstandig bioloog, trainer, consultant en interim-manager. Basis voor zijn huidige werkzaamheden vormt het onderzoek naar de overeenkomst tussen sociaal gedrag van apen en mensen in bedrijven, waarmee hij in 1999 is gestart.
In 2004 verscheen van zijn hand het boek ‘Help! Mijn baas is een aap, een biologische kijk op sociaal gedrag in organisaties’. In mei 2007 is zijn tweede boek ‘Dierbare collega’s, apenstreken op de werkvloer’ verschenen, een foto- en tekstboek dat het resultaat is van de samenwerking met Stichting Apenheul. In mei 2009 publiceerde hij een essay over de actuele kredietcrisis die in boekvorm verscheen met de titel ‘Kuddegedrag in crisistijd, een biologische kijk op menselijk gedrag’.

Foutje bedankt!

Ik hoop dat de inmiddels voormalige topmannen van SNS thuis niet de huishoudportemonnee beheren

Als werkeloze bioloog begin jaren 90 waren er twee opties voor een carrière: omscholen voor de ICT of werken in de verzekeringssector. In 1996 begon mijn carrière bij een relatief kleine verzekeraar: Reaal Verzekering. Vooral bekend van geniale reclame slogans zoals: “foutje bedankt” en “Reaal regelt het allemaal”. Hoe cynisch heeft dit imago de bank-verzekeraar ingehaald.

Toen ik in 2007 er de laatste keer de deur uitliep was SNS-Reaal verworden tot een bank-verzekeraar met een grenzeloze ambitie. Vanaf het begin van deze eeuw was de ambitie van het bestuur: groeien tot de top 5 financiële instellingen. Kort samengevat ze wilden een grote jongen worden.

Wat mij verwondert is dat in een dergelijke ambitie uitsluitend door een kleine groepje zilverrug gorilla’s wordt bepaald, uitgevoerd en gedragen. Een ongecontroleerde overname golf sinds 2002 was het gevolg: AXA, NHL, Zurich,  Bouwfonds, Regiobank, Zwitserleven. Het resultaat was helder in 2008: de bank-verzekeraar speelde mee met de grote jongens, de portemonnee was leeg en ze domineerden het nieuws. Blijkbaar de droom van een bestuurder, maar ik hoop dat deze mannen thuis niet de huishoudportemonnee beheren, maar hun partner.

Maar vandaag dus de nationalisatie van deze bank-verzekeraar. Wat mij bezighoudt is de vraag: wat doen we met de verantwoordelijken? Ik heb jaren achterelkaar een werkvloer waargenomen die heeft gekreund, gezucht, maar vooral ook keihard gewerkt om de fusies te realiseren en uit te voeren. Met als beloning kralen, spiegeltjes en nu waardeloze aandelen. Maar de zeggenschap over dergelijk beleid lag bij slechts een kleine groep mannen, met blijkbaar een te groot ego en te klein realistisch vermogen, maar beloond met hoge bonussen. Die wij niet ter verantwoording roepen als het fout gaat.

Het getuigt van enige arrogantie dat ze zelfs ontslag indienen als de staat een oplossing kiest die niet past in hun plaatje, blijkbaar is zelfinzicht niet hun sterkste punt. Waarom worden ze niet afgevoerd in een boevenwagen?

Na elf jaar bank-verzekeraar moet ik eerlijk zijn dat ik toch meer begrijp van apen, misschien ben ik ze zelfs beter gaan begrijpen. Ik kan ze in ieder geval meer waarderen. Als chimpansee-mannen zich misdragen, corrigeren de vrouwen en pubers hun gedrag en moeten die kerels hardlopen om uit de handen van die vrouwen te blijven.

Of is het misschien juist het ontbreken van vrouwen aan de bankentop, die het ego van mannen onder controle houden, waardoor dergelijke problemen ontstaan.

Maar het belangrijkste is wat hebben we nu met zijn alleen geleerd? Of komt iedereen weg met de opmerking: “foutje bedankt”.

Geef een reactie

Laatste reacties (9)