2.261
16

Emeritus hoogleraar Gezondheidszorg

Ivan Wolffers (1948) studeerde af als arts. Sindsdien schrijft hij over medische onderwerpen, variërend van medicijnen tot zijn eigen prostaatkanker. Hij promoveerde in de medische antropologie en werd in 1989 benoemd tot buitengewoon hoogleraar aan de Vrije Universiteit in Amsterdam waar hij tot zijn emeritaat in 2014 Gezondheidszorg en Cultuur doceerde.

Frauderende psychologen zijn onderdeel van een veel grotere zorgkwaal

Elke dag een gezond weetje van Ivan Wolffers: vandaag over de basismechanismen van de gezondheidszorg

Veel psychologen geven hun patiënten wel eens zwaardere diagnosen zodat de therapie vergoed wordt. Dat lees ik in het NRC/Handelsblad. Dat zou blijken uit een rapport van het Nederlands Instituut van Psychologen (NIP) door Motivaction, dat maandag wordt gepubliceerd. Psychologen zeggen dat het is omdat anders de behandeling niet vergoed wordt aan de patiënt (dus mededogen), maar buitenstaanders roepen onmiddellijk ‘fraude’.

Het is weekend en we hebben een hele zaterdag om te twitteren en te bloggen. “Dat kan niet want je doet de patiënten er juist mee te kort want een zware diagnose stigmatiseert”, lees ik ergens. “Het mag niet want het is een vorm van zelfverrijking”, lees ik weer ergens anders. Dat boeit me allemaal niet zo bar veel, want wat je hier ten voeten uit ziet is hoe het basismechanisme van de zorg uitpakt.

Simpel marktprincipe
Het komt al eeuwen lang neer op het zelfde principe: mensen die in de zorg werken bestaan dankzij de ziekte van andere mensen. Het is een heel simpel marktprincipe. Molière beschreef het al en Jules Romains schreef in 1923 het toen zeer populaire toneelstuk Knock, of de triomf van de geneeskunde. Daarin legt de jonge moderne arts aan de oude arts wiens praktijk hij overnam en waar deze zelf bijna niets aan verdiende uit: je moet eerst aan je patiënten uitleggen dat ze ziek zijn anders verdien je nooit iets.

Nu wist ook Hippocrates dat al en hij bedacht een eed/belofte waarin artsen moesten beloven dat ze nooit misbruik van hun positie mogen maken. Anno nu denken we dat we het allemaal mooi geregeld hebben, maar veertig jaar geschiedenis van de relatie tussen geneeskunde en farmaceutische industrie leert ons dat de nieuwe vormen ons helaas ontgaan. Om die belangenverstrengeling te voorkomen en zo kostenexplosies te voorkomen zijn er wel steeds meer regels gekomen rond diagnoses, de daarbij ‘verplichte’ behandelingen en vergoedingen. Ondersteund door ‘evidence-based’ geneeskunde die zelf weer de mot van de belangenverstrengeling in zich heeft en tekort schiet op de belangrijkste gebieden.

Risico’s
Onze geneeskunde is geen systeem dat luistert naar de behoeftes van mensen, maar een systeem waarin risico’s worden afgewogen en die zouden moeten worden aangepakt. Vervolgens worden die risico’s overdreven, aan de behandeling van de risico’s worden ‘wetenschappelijk verantwoorde’ behandelingen gekoppeld die vergoed worden (dus niet ga eens elke dag een stuk lopen, maar slik een statine en een hoge bloeddrukmiddel) en eens per vijf jaar worden de risico’s nog meer opgeblazen, de mensen nog banger gemaakt en moeten steeds meer mensen die middelen slikken.

Is de verontwaardiging over die psychologen terecht? Ja natuurlijk is er reden tot zorg, maar dan moeten we wel zo eerlijk zijn om de hele gezondheidszorg eens goed te analyseren en nuchter na te denken over wat de gebruikers (voor zo ver ze nog niet doodsbang gemaakt zijn voor alle risico’s die bij het leven horen) willen om te komen tot een ander systeem. Een systeem dat bijvoorbeeld gebaseerd is op een abonnement op het gezond houden van mensen, waarbij de beloning van de zorgverlener afhankelijk gemaakt wordt van het resultaat.

 

 

Volg Ivan Wolffers ook op Twitter
Het vorige Gezonde Weetje van de Dag: De appel als geneesmiddel

Het nieuwe boek van Ivan Wolffers is: Het gezonde lifestyleboek

 

 

 

 


Laatste publicatie van IvanWolffers

  • Broer van God

    Oktober 2017


Geef een reactie

Laatste reacties (16)