1.063
2

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Gammaverf

Job - dertien - is door een chromosoomafwijking verstandelijk en lichamelijk gehandicapt.

cc-foto: Dennis M2

Gek hè, zeg ik tegen Rob.

Hij knikt. Heel gek.

Ik kan het niet laten even via de achteruitkijkspiegel naar de achterbank te kijken. Ook al weet ik heel zeker dat daar geen kind zit.
Nope. Job verschijnt niet in beeld.

We zijn zomaar weggaan. Deur dichtgetrokken en de auto gestart. Omdat we een blik verf moesten hebben. Nu rijden we op een grijze zondagmiddag naar de Gamma.
Normaal gesproken gaat dit soort dingen heel anders.

‘Ik moet naar de Gamma’, zou Rob bijvoorbeeld zeggen.
– ‘Lekker dan. Ik zou sporten’, was mijn antwoord.
‘Dan ga je maar later sporten.’
– ‘Je kunt toch vanavond naar de Gamma?’
‘Dan is het donker. Ik wil bij daglicht verven.’

Altijd verlaten we het huis om en om. Pas als de een terug is, kan de ander weg. Job mag dan bijna 14 zijn, hij kan niet alleen thuis blijven. Geen half uur, geen kwartier, geen minuut. We zijn elke seconde in de buurt. Meestal in dezelfde kamer, ’s nachts slechts van elkaar gescheiden door een gipswandje. Of een van ons neemt Job mee voor een snelle boodschap die dan meteen super traag wordt: korset aan, jas aan, muts op, in de rolstoel, overhevelen naar de auto.
Sinds kort gaat Job eens in de twee maanden een weekend logeren. Twee nachtjes! We kunnen doen wat we willen. In het begin voelde het een beetje als toen ik voor het eerst op kamers woonde: vanillevla eten als ontbijt en midden op de middag een film kijken. Als Job weg is, moet ik ’s avonds ook altijd even heel hard schreeuwen.

‘Hallooooooooo!’ Gewoon, omdat het kan. We hoeven niet zachtjes te doen omdat er iemand slaapt.

En soms schreeuwen we tegen elkaar. Als de kleur van de Gammaverf niet de goede blijkt ofzo. Bevrijdend is dat, zonder papegaai in de kamer.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (2)