528
3

schrijfster

Claudia Biegel (Amsterdam, 1957) studeerde culturele antropologie aan de UvA.

In voorjaar 2011 debuteerde ze met Foute Sarahs. Een roman over vooroordelen tegen vrouwen van vijftigplus waarvan ook een muzikaal theaterstuk is gemaakt.

Haar tweede roman Rusteloze benen volgt in 2015. Een familiedrama tegen de achtergrond van een traumatische KOPP-jeugd.

In de herfst van 2015 verscheen Verbrande levens een bundel van elf korte verhalen over waarom mensen op de vlucht slaan.

Lente 2019 verschijnt Claudia’s vierde boek over intergenerationele overdracht van oorlogstrauma’s. Het boek is gebaseerd op het oorlogsdagboek dat haar moeder bijhield in Tjideng, een Jappenkamp in het voormalig Nederlands-Indië.

Naast haar schrijfwerkzaamheden werkt Claudia Biegel als communicatieadviseur. Ze is moeder van twee kinderen en woont samen met haar man in Amsterdam.

Meer informatie: www.claudiabiegel-messcherpeteksten.nl

Geef burgemeester Mogadishu Nobelprijs voor de Vrede

Mahamoud Nur is bereid zijn leven te geven voor het welzijn van de stad

De Nobelprijs voor de Vrede moet in 2012 naar de burgemeester van de Somalische hoofdstad Mogadishu. Het is een van de gevaarlijkste steden ter wereld, maar Mahamoud Nur maakt er het beste van en hij is bereid zijn leven ervoor te geven.

Als het aan mij ligt, weet ik wie hem krijgt: de Nobelprijs voor de Vrede 2012. Niemand anders dan de burgemeester van de Somalische hoofdstad Mogadishu. Kijkend naar de Al Jazeera rapportage over deze man, Mahamoud Nur, kon ik plotseling geen aandacht meer opbrengen voor de andere burgemeester die op dezelfde avond te zien was op de buis. Eberhard van der Laan. Let wel, dit had niets te maken met Van der Laan zelf want die deed het heel goed als gast van Pauw en Witteman. Zeker toen hij die arrogante Ferry Mingelen ervan langs gaf. Geweldig! Ferry moest blozen en sloeg zijn glas in een teug achterover. Maar al dit Nederlandse tromgeroffel kon niet anders dan verbleken bij het geweervuur uit Mogadishu.

Een van de gevaarlijkste steden der wereld, zo wordt hij omschreven. Mogadishu. En hier is hij een half jaar geleden neergestreken. Mahamoud Nur. Vanuit London waar hij vrouw en zes kinderen achterliet met de mededeling misschien nooit meer terug te komen. En niet eens om baas te worden over de hele stad. Want de helft is in handen van extremisten en andere gewapende groepen. Hij mag gedood worden, zegt hij zelf en dat is geen holle retoriek in een stad waarin dagelijks tientallen slachtoffers vallen.

Wat mij overigens het meest trof in de rapportage waren niet de beelden van het wapengekletter, de ruines of de angst in de ogen van de bewoners. Nee, wat het meeste indruk maakte was het culturele straatfestival dat onlangs werd georganiseerd onder leiding van de burgemeester. Wie doet dat nou, zou je denken. In zo’n stad? Is dat niet vragen om problemen? Amsterdam durft het Museumplein op Koninginnedag niet eens meer aan en dan zoiets middenin Mogadishu…

Maar hij deed het. De mensen hebben wel wat vrolijkheid verdient, meende hij. Dus barstte het festival los. Veel zang en dans. Het leek allemaal even echt feest. Even… Net zolang totdat een pick-up truck langs reed en het vuur werd geopend op de menigte. Het resultaat: vier doden en meer dan zestien gewonden.

We zullen bloemen neerleggen en de slachtoffers herdenken, luidde het commentaar van de burgemeester. Vastbesloten om verder te gaan op weg naar vrede. Het vermeende brein achter de aanslag is inmiddels gearresteerd. Datum van proces nog onbekend. Net zoals alles eigenlijk rondom de verdachte. Ik ben zo bang dat ook hij vuile handen zal maken. Mahamoud Nur. Dat hij hem daarom niet krijgt. De Nobelprijs. Maar vooralsnog heeft hij hem verdiend. Dat staat vast. Althans voor mij.


Laatste publicatie van Claudia Biegel

  • Rusteloze Benen

    Roman

    2015


Geef een reactie

Laatste reacties (3)