653
22

Lobbyist en Politiek Filosoof

Robbert Baruch is Manager Public Affairs bij Buma/Stemra. Hij is op 12 oktober 1967 in Amsterdam geboren. Hij studeerde Politicologie (Politieke Filosofie) en Bestuurskunde in Leiden en Theologie in Amsterdam en Jeruzalem. Zijn studie politicologie rondde hij af met een scriptie over Vondel's Palamedes en de 17e-eeuwse Nederlandse politieke filosofie. Na zijn studie werkte hij achtereenvolgens als communicatiestrateeg bij een internationaal reclamebureau, communicatiemanager bij de ING Groep, bestuursadviseur, wethouder van de Rotterdamse deelgemeente Feijenoord en lobbyist voor het Verbond van Verzekeraars in Den Haag.

Geen hek om Egypte

EU moet zich niet buiten spel laten zetten ... Wij kunnen het ons niet  

veroorloven dat Egypte in chaos achterblijft

Een paar dagen geleden liep ik langs een paar schilders die het over Egypte hadden. “Laten ze mekaar afmaken”, zei de één. En de ander zei “Hek eromheen en dan kijken we over een paar jaar wel weer”.

Op zich begrijpelijk. Niets is menselijker dan je niet willen mengen in een conflict dat het jouwe niet is. En dan vooral bij zo’n complex conflict als in Egypte. Maar de menselijke natuur schrijft ook voor dat als de beelden te confronterend worden, er een roep komt om ingrijpen. En dan duurt het een tijdje, en dan sturen de VS troepen, of soms de VN. Niets doen en de boel laten escaleren is dus geen optie.

Tot nu toe waren de reacties van de meeste regeringen als gebruikelijk: er is “met ongerustheid” kennisgenomen. De situatie is “zeer zorgwekkend”. Uitzonderingen waren de Koning van Saoedie-Arabie die de de president van het constitutioneel hof feliciteerde met zijn benoeming tot interimhoofd van Egypte en de Syrische president Bashar Assad is blij met de protestbeweging die Morsi ten val bracht omdat hij in eigen land een opstand van de Moslim Broederschap de kop in drukt. Door andere landen, en vooral door de VS en de Europese landen wordt geen partij gekozen. We hebben er niets mee te maken. Hek eromheen. Zo lijkt het.
Toch ligt er werk voor Europa. Het bloedvergieten moet stoppen. Daarnaast: hoe meer onrust in het Midden-Oosten, hoe slechter het ook voor ons is. Zakendoen wordt een stuk lastiger, en als je niet uitkijkt komt er een humanitaire ramp waar je U tegen zegt. Bovendien bestaat het risico dat de conflicten zich uitbreiden. Kortom: we kunnen het ons niet veroorloven stil te blijven zitten.
Wat het conflict in Egypte extra ingewikkeld maakt, is dat een democratisch gekozen regering is afgezet door het leger. Wij zijn niet zo dol op legers die regeringen afzetten. Vandaar dat de voorzichtigheid van de meeste regeringen heus wel te begrijpen is.
Maar in dit geval is het anders. Als er geen democratische traditie is, geen democratische institiuties, en -belangrijker- geen mensen zijn die gewend zijn om in een democratische omgeving te functioneren, kan de democratie zo slecht presteren dat het klapt. Als de democratie niet levert, worden de mensen boos. En dat is precies wat er in Egypte gebeurd is.
Miljoenen mensen gingen de straat op omdat ze vonden dat het regime Morsi vooral bezig was met het invoeren van een dictatuur van de Islamitischer meerderheid, en zo de democratie weer om zeep aan het helpen was. Bovendien vinden ze dat Morsi te weinig heeft gedaan om de verslechterde economie de goeie kant op te helpen. Een democratisch gekozen regering betekent niets anders dan dat er verkiezingen geweest zijn. Maar het betekent niet dat er dan opeens een democratische staat ontstaan is. Daarvoor is meer nodig: democratisch gedrag.
De Europese Unie moet erkennen dat er een nieuwe situatie is ontstaan en zich niet buitenspel laten zetten, maar als winnaar van de Nobelprijs van de Vrede zijn naam waarmaken en onmiddellijk de de facto regering helpen bij het verbeteren van de economie en ervoor zorgen dat er snel weer verkiezingen komen.

Wij kunnen het ons niet  veroorloven dat Egypte in chaos achterblijft. Dat er zoveel christenen, liberalen én moslims zijn die een gematigde, seculier geleide staat voorstaan, is daarbij hoopgevend. Makkelijk zal het niet zijn: de weg naar democratie is dat namelijk nooit.

Dit stuk verscheen eerder op www.robertbaruch.nl

Volg @RBaruch ook op Twitter.

Geef een reactie

Laatste reacties (22)