Laatste update 14:01
13.746
105

eindredacteur Joop

Francisco van Jole is journalist en eindredacteur van Joop.
Verder is hij politiek commentator bij De Nieuws BV en presentator van Draad, een politieke talkshow in Arminius te Rotterdam.

GeenStijl en het grote onbenul van politiek en media

Het is niet plots sinds gisteren dat GeenStijl verderfelijke taal begint uit te slaan. Dat doen ze al 14 jaar. Het is hun modus operandi.

In de Tweede Kamer ging het dinsdag over GeenStijl en de vraag of de overheid zich daar nog mee wil associëren. Directe aanleiding is de actie van ruim honderddertig vrouwelijke journalisten en opiniemakers die klaar zijn met de seksistische agressie van de site. De oproep van GeenStijl aan zijn publiek om een journaliste die kritiek had geuit seksueel te keuren, was de druppel.

Vice-premier Lodewijk Asscher stelde in de Kamer:

De overheid mag net als iedere andere adverteerder bepalen: bevalt dit mij wel of bevalt mij dit niet. Voor het een adverteer je in de Libelle en voor het ander niet. De overheid adverteert niet op pornografische websites, ook al is dat volstrekt legaal. Die keuzes mag je maken. In dat kader hebben het ministerie van Defensie en de overige departementen gemeend nu niet te adverteren op deze website, inderdaad in reactie op deze grensoverschrijdende uiting.

En daar waren partijen het ook wel over eens. Behalve de PVV die de actie, zoals gebruikelijk als er kritiek op hun denkbeelden klinkt, zag als een aanval op de vrijheid van meningsuiting. Dat past in het frame van GeenStijl die de actie ook steevast neerzet als een boycot. Een frame waar nogal wat onbenullige journalisten blindelings intrappen. De oproep van de vrouwen is in het geheel geen boycot. Er wordt alleen aan adverteerders gevraagd ‘weet je wel waar je advertentie tussen staat’. Familiepark De Efteling bijvoorbeeld vindt dergelijke seksuele agressie geen probleem en blijft bezoekers van de site naar hun attracties lokken. Weten we dat ook weer.

Asscher legde in de Kamer goed uit waar het om ging maar ik zag toch ook een kilo boter op zijn hoofd rusten. Vorig jaar had Asscher een zogeheten ‘soft launch’ van zijn campagne om lijsttrekker van de PvdA te worden. En hoe deed hij dat? Door een interview te geven aan Jan Roos bij GeenStijl. Ik vond het verbijsterend. Een vicepremier, noch een lijsttrekker van de PvdA, heeft iets te zoeken op die site.

Want laten we wel wezen, het is niet plots sinds gisteren dat GeenStijl verderfelijke taal begint uit te slaan. Dat doen ze al 14 jaar. Het is hun modus operandi. Critici proberen ze steevast kapot te krijgen dan wel het zwijgen op te leggen. Vrouwen worden behandeld als gebruiksvoorwerpen dan wel stukken vuil. Racisme tiert er welig. Andersdenkenden worden gedemoniseerd en gecriminaliseerd. Ik heb dat zelf meermaals mogen ervaren. Het nieuws van de moord op Van Gogh werd in 2004 door GeenStijl gebracht met de kop ‘Van Jole bedankt’. Lachen. Want zoals bekend draait alles bij GeenStijl om humor. Slechts een zuurpruim als ik vraagt zich af waar eigenlijk om gelachen wordt.

Bij veel journalisten raakte de site populair, niet in het minst die bij de VARA. Matthijs van Nieuwkerk noemde de site ‘lekker brutaal’ en behandelde de medewerkers als media-celebrities. Bij Pauw & Witteman werd gegniffeld over de clipjes waarin mensen afgezeken werden. Ouwe jongens krentenbrood.

De politiek bleef niet achter, vaak aangezet door hun voorlichters die dezelfde houding koesterden als de journalisten. Zelfs Femke Halsema kwam er zo toe een poging te doen in het gevlei te komen bij de site, al kwam ze daar wijselijk snel van terug. Hoe dat kon? Een kennis van me die ooit een weetje deelde met een GroenLinks-voorlichter zag dat tot zijn verbijstering een uur later terug op GeenStijl. Toffe jongens onder mekaar.

Er wordt nu verbijsterd gekeken naar hoe sites die grossieren in extreemrechtse ideeën en fake news toegang krijgen tot het Witte Huis. De kerel bijvoorbeeld die vorige week de hashtag #MacronLeaks startte, was dinsdag plots present op de Witte Huis persconferentie. In Nederland is dat verschijnsel echter allang staande praktijk, zonder dat iemand er iets van zegt. GeenStijl, ook berucht vanwege fake news, is kind aan huis bij het politieke establishment. Sterker nog, de enige politicus die ooit duidelijk stelde niets te maken willen hebben met de site, minister Ella Vogelaar, werd mede daardoor ontslagen. Dat is de mores in Den Haag.

Er lijkt nu wat te veranderen. Het politiek onbenul dat jarenlang heerste lijkt plaats te maken voor politiek bewustzijn. Dankzij de Amerikanen, het land waar we door de dominantie van internet steeds meer opvattingen en ideeën van betrekken. Eerst kwam de Zwarte Piet-discussie op gang, gevoed door de ervaringen van Amerikaanse antiracisme activisten, daarna volgden de feministen geïnspireerd door Amerikaanse geestverwanten die in actie komen tegen het seksisme: de Women’s March, de boycotactie tegen Fox News.

Het wachten is tot de Nederlandse journalistiek haar politiek benul terugvindt onder invloed van hoe kritisch de Amerikaanse media zich opstellen tegenover de geestverwanten van GeenStijl. Je ziet al dat de analyses in Nederlandse media over Trump en zijn beleid veel scherper, kritischer en gedurfder zijn dan ze hier ooit over bijvoorbeeld Wilders zijn geweest. Zoals Fox News ook makkelijker bekritiseerd wordt dan de Nederlandse evenknieën.

Kortom, het zijn weer de Amerikanen die ons bevrijden.

Geef een reactie

Laatste reacties (105)