Laatste update 22:33
2.883
15

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Waarom is mijn gehandicapte zoon zo populair bij Vierdaagselopers?

'In het dagelijks leven stoppen wandelaars nooit voor Job. Op straat kijken mensen zelden naar ’m. Dat wil zeggen: ze dóen of ze niet kijken. Maar als het Vierdaagse is, komen ze recht op hem af'

Waarom is Job zo populair bij Vierdaagselopers? Massaal stoppen ze bij het jongetje in de rolstoel, gaan door de knieën, graven in hun rugzak en halen een speldje, sticker of gladiool tevoorschijn. De vraag houdt me bezig.

In het dagelijks leven stoppen wandelaars nooit voor Job, terwijl hij dan vaak ook applaudisseert. Op straat kijken mensen zelden naar ’m. Dat wil zeggen: ze dóen of ze niet kijken. Maar als het Vierdaagse is, komen ze recht op hem af.

Dit jaar is het de begeleidster die met hem langs de route staat. Haar valt het ook op: Job krijgt meer aandacht dan rolstoelloze kinderen. Waarom?

Zit er diep in het DNA van de Vierdaagse nog iets religieus dat teruggaat naar de tijd van de bedevaarten? Bij aankomst een aalmoes voor de minder bedeelde? De oorsprong van de wandeling is een militaire; krijgt de gewonde strijdmakker extra aandacht?

Misschien is het die sfeer van verbroedering die elke derde week van juli in de stad hangt. De Vierdaagse lopen we samen, ongeacht kleur, religie, leeftijd of afwijking. Onze blaren zien er ’s avonds allemaal hetzelfde uit. Dat idee.

Of de wandelaars willen iets terugdoen voor dat toffe, gastvrije Nijmegen. Job is dan een mooi doelwit. Hij fladdert met zijn armen in zijn feloranje stoel en is goed in het ontvangen van dankbaarheid.

Het kan ook zijn dat ze hem zielig vinden, denkt de begeleidster. Want hij kan niet lopen. Volgens mijn nuchtere man is iedereen gewoon gek deze week en hoort ons kind er daarom bij.

Job stelt geen vragen. Al toen hij de wandelaars maandag in de stad zag, wilde hij ‘high five doen’ met ‘de mensen’, zoals hij ze noemt. Thuis zet ik de gladiolen in een vaas en neuriet Job nog vrolijk het liedje waar hij met de lopers op danste. ‘Leef, alsof het je laatste dag is.’


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (15)