565
19

Promovendus

Frederique Petit doet momenteel als promovendus onderzoek naar complot-theorieën. Ze is afgestudeerd in Internationale Betrekkingen en Filosofie aan de universiteit van St. Andrews. Daarna heeft zij enkele jaren gewerkt als terrorisme-onderzoeker/adviseur voor het COT Instituut van Veiligheid en Crisismanagement. Tevens was zij kandidaat Tweede Kamerlid voor D66 tijdens de verkiezingen van 2010 (nr. 38) en lang betrokken bij die partij in verschillende functies, bijvoorbeeld als secretaris thema-afdeling Internationale Veiligheid en Defensie.

Genocide is nooit gezellig

We exporteren graag naar Soedan en praten er verder liever niet over

Genocide is nooit een leuk onderwerp. Niet op feestjes. Niet tijdens zakelijke besprekingen. Niet wanneer er over vrede gepraat kan worden. Nooit niet eigenlijk. Daarom kunnen we er ook zo weinig aan doen, genocides. We praten er pas over als het te laat is.

Na een goed feestje heb je wel eens een kater. Niet in Khartoem natuurlijk, want daar verkopen ze geen alcohol. Met dank aan de in 1991 ingevoerde sharia. In het Zuiden kan je het inmiddels wel krijgen, want dat is onlangs onafhankelijk geworden. Als de komst van alcohol na onafhankelijkheid echter het enige is dat ze daar kunnen vieren, dan blijft het feestje niet heel lang gezellig. En die kans is veel te groot. Zeker als de internationale gemeenschap denkt dat deze onafhankelijkheid een succes is.

Misschien is nu, juist nu Zuid-Soedan geen deel meer vormt van Soedan, een goed moment om het eens te hebben over de gevolgen van genocide, waar dan ook, maar in het bijzonder voor de verhoudingen tussen Soedan en Nederland. Al jarenlang zitten wij aan tafel met regeringsfunctionarissen, rebellen, en anderen, om te praten over vrede, het beëindigen van straffeloosheid, en het slaan van waterputten. Als je het ministerie van Buitenlandse Zaken gelooft ten minste.

Handelsbelangen vallen natuurlijk ook onder de behartiging van Nederlandse belangen, maar vooralsnog ben ik de eerste en enige die WOB-verzoeken heeft ingediend om te kijken hoe deze belangen precies vertegenwoordigd worden en wat het oplevert. Via openbare bronnen kom je te weten dat onder onze export-spullen, naast die waterputten, bijvoorbeeld ook vliegtuigonderdelen, radio-apparatuur zoals zenders, afstandbedieningspanelen en radars, vallen. Dat soort spullen exporteren wij graag naar Soedan. Geen wapens in directe zin, gelukkig, maar indirect weet je het natuurlijk nooit zeker. 

Waar we inmiddels wel zeker over kunnen zijn is dat al-Bashir en zijn regering totaal niet te vertrouwen zijn. Ze liegen, bedriegen, vermoorden onschuldige burgers, voeren al tientallen jaren luchtbombardementen uit op hun eigen grondgebied en lachen tijdens elke VN-vergadering weer hun witte tanden bloot. In maart 2009 vaardigde het Internationaal Strafhof voor het eerst een arrestatiebevel uit tegen een zittend staatshoofd. Tegen al-Bashir voor oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. In juli 2010 werd daar genocide aan toegevoegd. En toch gebeurde er verder helemaal niks.

Anno 2011 woedt er een Arabische lente en zomer door de Arabische wereld en de Golf-staten. In Soedan voelt al-Bashir zich veilig en laat weten inderdaad verantwoordelijk te zijn voor de situatie in Darfur. De Darfurese situatie wordt in het Westen echter altijd schromelijk overdreven en staat bol van de leugens, volgens de oorlogsmisdadiger. Een paar maanden voor de onafhankelijkheid van Zuid-Soedan, en nu ook weer direct daarna, voert de President bombardementen uit met MiGs en Antonovs, buldert hij radio-toespraken met haatzaaiende en bedreigende teksten en geeft hij dus nog steeds helemaal niks om vrede. Er is nu wel een vredesakkoord maar of dat echt effect heeft is nog onduidelijk, vooralsnog wordt het al geschonden.

En wij? Wij zijn blij voor Zuid-Soedan. Blij dat de ‘dialoog’ effect heeft gesorteerd. En volgens meneer Kees Broere van de Volkskrant: heel verdrietig dat Korthals Altes de hoogste diplomatieke vertegenwoordiger was tijdens het feestje. 

Voor wat betreft de gevolgen van genocide: terwijl we acties in Libië bespreken en het internationale arrestatiebevel daar aanmoedigen, moeten de mensen in Darfur wachten. Terwijl we een missie naar Afghanisten verlengen, moeten de mensen in Darfur wachten. Terwijl wij naar Karadzic en Mladic kijken, moeten de mensen van Darfur, Abyei en de Nuba bergen, wachten, hopen, bidden, huilen, verkracht en verminkt worden en doodgaan… Zodat er ooit, over tien jaar, of nog iets langer, een hele hoop aandacht aan hun verloren levens kan worden geschonken. En mensen dan zullen zeggen: dit kan toch echt niet meer…?

Geef een reactie

Laatste reacties (19)