972
0

filmmaker, journalist

Christien van den Brink is filmmaker, journalist en schrijver. Voor ICCO werkt zij als communications officer op het regiokantoor West Afrika. Vanuit Mali filmt en schrijft ze regelmatig over ICCO projecten uit die regio.

Gezellig schuifelen door een verwoeste villa in Burkina Faso

De Burkinese VVV roept inwoners op hun eigen land te verkennen, maar vooral het ramptoerisme floreert

Er staan grote billboards langs de kant van de weg overal in Ouagadougou, de kleurige hoofdstad van Burkina Faso. “Ontdek je eigen land, trek er eens op uit”, is de boodschap. Maar de Burkinabé heeft wel andere dingen aan zijn hoofd.

De president van Burkina Faso, Blaise Compaore, is drie weken geleden opgestapt, om maar iets te noemen. Niet vrijwillig trouwens. Hij had 27 jaar aan het roer gestaan en had er nog wel even zin in. Maar ‘het volk’ dacht daar anders over. Na maandenlange voorbereiding tussen kerk, civil society en politici, jongeren en artiesten, is de president van zijn troon gestoten.

In de stad zijn de tekenen van die revolutie nog duidelijk zichtbaar. De Assemblee Nationale, het parlement van Burkina Faso, is bijna onherkenbaar verwoest. Het gebouw is zo doorgerookt als Volendamse paling en uitgebrande karkassen van auto’s liggen op zijn kant op het terrein.

In de rij voor een verwoeste villa

Ook het huis van de broer van de ex-president, François Compaore, ligt er uitgewoond bij. Eens was dit een prachtige villa met een zwembad op de eerste etage, nu is het marmer van de vloeren gepeuterd en zijn de muren op elke etage ingeslagen. Sporen van het huiswerk van de kinderen liggen versnipperd in de ravage op de grond. En waar eens een heerlijk hemelbad stond, ligt er nu een gapend gat in de grond; de sjieke versiering volledig weggeslagen.

Ik weet dit omdat ik me schuldig heb gemaakt aan ramptoerisme. Ik bezocht de plek op een warme ochtend, samen met vele nieuwsgierige stadsinwoners die hetzelfde idee hadden als ik. Dit was vast niet het soort toerisme waar het ministerie van Cultuur op doelde toen zij die billboards plaatsten, maar zo kwam het dat ik samen met een gezellig gezinnetje door de restanten van een verwoeste villa schuifelde.

Souvenirtjes

De nieuwste toeristische trekpleister levert wel ambulante baantjes op. Buiten staan opgeschoten jongens souvenirtjes te verkopen. Maar het zijn niet de doorsnee houtsnijwerkjes; nee, hier worden fotokopietjes verkocht. Op de foto’s staan de gruwelijkheden die zich klaarblijkelijk in de kelder van dit huis hebben afgespeeld.

De broer van de president had een beruchte kelder als we de foto’s moeten geloven. Het gerucht circuleert dat hij in deze stinkende ruimte menselijke offers bracht. Het doden van mensen middels een ingewikkeld ritueel zou hem helpen om in het centrum van de macht te blijven. De restanten van dat lijk zouden in een put in die kelder zijn gevonden door de meute die zijn huis op efficiënte wijze heeft gesloopt.

Op een foto is te zien dat een vrouw het bloed van een albino drinkt. Boze tongen beweren dat dit de liefhebbende echtgenote is van François, maar het kan net zo goed iemand anders zijn. François zegt trouwens zelf in een officieel persbericht het volgende hierover: De foto’s zijn een huiswerkprojectje van mijn kinderen. Lastige kwestie dus.

Of de verhalen nu kloppen of niet; de fotokopietjes worden gretig gekocht. Geen idee waarom, het is niet het type foto dat je inlijst en op je televisie zet.

Tevreden publiek

De mensen die ik spreek lijken het in elk geval over één ding wel eens: Ze zijn blij dat Blaise van zijn troon is gestoten. Vakbondsbeweging, leger, jongeren, vrouwen, artiesten; allemaal verenigden zij zich voor ‘de goede zaak’. De revolutie werd gedragen door een grote meerderheid en was strak georganiseerd, vertellen meerdere mensen.

“Diegenen die eind oktober het parlement bestormden, hielpen de volgende ochtend om de straten schoon te vegen”, vertelt de chauffeur van de partnerorganisatie die ik bezoek. Het klinkt allemaal heel mooi en strak georganiseerd, en ik voel het optimisme door al die verhalen heen. Maar hoe representatief zijn mijn gesprekjes in de auto, aan de bar, in de hotellobby en met de taxichauffeur nu eigenlijk? Hoe meet je dit soort tendensen nu echt? Gaat die veronderstelde eenheid er nu echt voor zorgen dat het rustig blijft? Wie garandeert dat de oude garde ook echt een toontje lager gaat zingen nu hun het schip van hun kapitein is gekapseisd.

Het lot van Burkina Faso ligt voorlopig in handen van Michel Kafando, de voormalig ambassadeur van Burkina Faso voor de Verenigde Naties. Hij gaat het land leiden tot aan de verkiezingen volgend jaar, samen met zijn kabinet waarin 6 militairen zijn vertegenwoordigd.

Ik gun dit land niet nog meer ramptoerisme. Die mooie landschappen, flora en fauna, fijne barcultuur en levendige muziekscene verdienen het om ontdekt te worden door toeristen. Niet alleen door de lonely planet backpacker, of de doorgezomerde, net iets te lokaal geklede Afrikaganger; maar ook en vooral door de Burkinabé’s zelf.

Geef een reactie

Laatste reacties (0)