1.046
15

Docent en publicist

Pascal Cuijpers is docent beeldende vorming en faalangstreductietrainer op een middelbare school. Daarnaast is hij publicist en auteur. Hij schrijft columns en opiniestukken over onderwijs en de maatschappij voor o.a. de Nationale Onderwijsgids en Joop. Tevens verschijnen zijn artikelen regelmatig in diverse landelijke dagbladen en onderwijsmagazines. Van zijn hand verschenen eerder de educatieve scheurbundel '200 Dagen School & Scheuren!' en de onderwijsbundels 'Leraren hebben meer vakantie dan mensen die werken' en 'Leraren zijn net echte mensen' (uitgeverij Quirijn).

Goede ouder creëert geen torenhoge verwachtingen

Een ouder die oprecht betrokken is bij wat zijn of haar kind doet, creëert geen torenhoge verwachtingen.

Onlangs zag ik een kort filmpje online, waarin de evolutie van sport werd uitgelegd. Aan de hand van korte fragmenten werd inzichtelijk gemaakt hoe prestaties in relatief korte tijd enorm zijn ontwikkeld. Zo legde de winnaar van de marathon in 1904 deze afstand af in ruim 3.28 uur. Honderdvijftien jaar later loopt de eerste mens de marathon in minder dan twee uur. En neem Johnny Weissmuller. De legendarische zwemmer zwom in 1922 als eerste mens ter wereld onder de minuut op de honderd meter vrije slag. Tegenwoordig staat het wereldrecord op dit koningsnummer op 0.46.91 seconden. En zo zijn er talloze voorbeelden te noemen.

cc-foto: luvmybry

In de vroege twintigste eeuw werd het beoefenen van een sport nog als iets elitairs gezien. Onder andere door de veranderende rolpatronen, werkzaamheden en dagindeling werd het beoefenen van sport later een steeds belangrijker tijdverdrijf. Bewegen werd daarnaast gepromoot op scholen, kinderen werden massaal aangemoedigd te gaan sporten. De aanpak werd steeds professioneler, meer specifiek en technischer. En mede door de opkomst van de diverse sportbonden werd sport bedrijven langzaamaan competitiever van aard.

We lijken momenteel echter terecht te zijn gekomen op een kantelpunt. We zijn veeleisender en doelgerichter geworden. Sport wordt niet enkel meer bedreven om gezond te blijven, te ontspannen of gelijkgestemden te ontmoeten. De criteria verharden, selectieprocedures lijken steeds meer de overhand te hebben. De Olympische gedachte is onderhevig aan verval. Winnen is tegenwoordig immers belangrijker dan meedoen. Het lijkt een metafoor voor het leven te zijn geworden.

Een en ander werd ook duidelijk bij het zien van de documentaire TURN!. Hierin stellen té gedreven ouders hun jonge kinderen bloot aan vele wekelijkse trainingsuren en de druk van het móeten presteren tijdens wedstrijden. We zien amper een lachend gezicht. Tranen hebben de overhand. De tendens van de documentaire is ronduit confronterend. Ze geeft een keihard pedagogisch signaal dat deze benadering van sport ongewenst is. Een kind hoort nooit synoniem staan voor zijn of haar prestatie. De opmerking dat alle ouders het beste willen voor hun kind gaat hier niet op.

Toeval of niet, maar een week later verscheen een soortgelijke documentaire, genaamd ‘Mijn dochter de vlogger’. Hierin werden enkele jonge kinderen – de oudste was dertien, de jongste drie (!) jaar – en hun ouders gevolgd in de jacht op likes, views, abonnees en geld. Dagelijks werden korte filmpjes gemaakt, grotendeels geënsceneerd door de liefhebbende ouders, en op diverse social-mediakanalen geplaatst. Ook hier zijn de beelden en de uitspraken van de ouders tenenkrommend. Het geveinsde enthousiasme van de kinderen in de filmpjes is slechts gebaseerd op een dwangmatig voorgesteld toekomstbeeld door de ouders. Maar wat is dat toekomstbeeld?

Zowel in de turn- als in de vlogdocumentaire wordt ingezet op de maakbaarheid van het kind, waarin de ziekelijk geworden drang naar prestaties als een loden last wordt gedragen. Het uitgedragen en verwrongen beeld dat je als kind alleen maar goede toekomstperspectieven hebt wanneer je uitblinkt in wat je doet, is achterhaald en onwaar. Wanneer een kind somber is, huilt en niet naar een training wil of een nieuw filmpje wil opnemen, hoor je er als ouder voor je kind te zijn door te steunen of te troosten. Zeggen dat het door moet zetten, dat anderen anders beter worden en dat het om hun toekomst gaat is hierbij onverantwoord en werkt juist averechts.

Een ouder die oprecht betrokken is bij wat zijn of haar kind doet, creëert geen torenhoge verwachtingen maar kijkt en luistert juist goed naar een kind. Want dat is uiteindelijk van grotere waarde voor hun toekomst, dan de waarde van een enkele of tijdelijke topprestatie.


Laatste publicatie van PascalCuijpers

  • Leraren zijn net echte mensen

    ‘De kunst van onderwijs is mogen plaatsmaken voor verbeelding en durven openstaan voor verwondering…’

    September 2017


Geef een reactie

Laatste reacties (15)