423
7

Docent en publicist

Pascal Cuijpers is docent beeldende vorming en faalangstreductietrainer op een middelbare school. Daarnaast is hij publicist en auteur. Hij schrijft op vaste basis columns en opiniestukken over onderwijs en de maatschappij voor o.a. de Nationale Onderwijsgids, HetKind en Joop. Tevens verschijnen zijn artikelen regelmatig in diverse landelijke dagbladen en onderwijsmagazines. Van zijn hand verschenen eerder de educatieve scheurbundel '200 Dagen School & Scheuren!' en de onderwijsbundels 'Leraren hebben meer vakantie dan mensen die werken' - inmiddels vierde druk - en 'Leraren zijn net echte mensen' (per 1 september 2017). Allen bij uitgeverij Quirijn.

Google biedt hulp

Echt waar: Het onuitputtelijke kapitalistische Google-imperium gaat ontwikkelingslanden hulp bieden in de vorm van het aanleggen van een Internetverbinding

De Amerikaanse psycholoog Abraham H. Maslow zou zich omdraaien in zijn graf… De bekende humanistische psycholoog Abraham H. Maslow (1908 – 1970) vond destijds dat ieder individu het recht had om te streven naar zelfverwerkelijking en zelfontplooiing. Om dit te kunnen verwezenlijken zou er een aantal fundamentele menselijke behoeften minimaal aanwezig moeten zijn. Hij ontwikkelde zijn befaamde “Behoeftenhiërarchie-driehoek”. Deze driehoek geeft vlot en helder een beeld van de menselijke behoeften, in opbouwende volgorde van urgentie, zoals dat zou moeten gelden voor elk menselijk wezen op aarde.

Inderdaad. Zou moeten gelden… Zijn streven naar dit feit was in zijn tijd waarschijnlijk al té nobel. Maar toch was hij een belangrijk man in de ontplooiing en ontwikkeling van de mens in het algemeen en probeerde hij de mensheid duidelijk te maken dat we meer in ons mars mógen hebben, dan alleen maar het (over)leven an sich. Iets wat eigenlijk al door de eeuwen heen duidelijk zou moeten zijn geweest, werd nu door Maslow op papier gezet, officieel erkend en opgepikt door belangrijke (hulp)instanties en de algehele bevolking.

Natuurlijk wist iedereen, soms wellicht onbewust, wat onze primaire levensbehoeften, stap één uit de Maslow-driehoek, als mens zouden moeten zijn (voedsel, water, onderdak en kleding). Toch is dit helaas al sinds lange tijd niet in alle delen van de wereld een vanzelfsprekendheid. Een ernstige zaak, die wereldwijd miljoenen mensen treft. Hongersnoden lijken nog steeds onoplosbaar te zijn. En water geldt voor vele mensen als het gouden vocht. Men moet er vaak uren voor lopen. Door de hevige zon, over ontoegankelijke wegen en paden. Op blote voeten. De secundaire levensbehoeften (bestaanszekerheid, veiligheid en stabiliteit) staan voor deze hulpbehoevende mensen immens ver weg. De behoeftendriehoek van Maslow lijkt in deze landen, die ver onder de armoedegrens liggen, nog niet eens stap één te halen.

Met deze kennis over Maslow en de trieste wetenschap dat er op dit moment miljoenen, zo niet miljarden mensen letterlijk vechten om stap één uit de driehoek van de bekende humanist en psycholoog te kunnen verwezenlijken, stuitte ik vol ongeloof op een artikel in de media: “Google wil ontwikkelingslanden aan draadloos Internet helpen”.

Na twee keer het artikel te hebben gelezen, twijfelde ik alsnog aan mezelf. Maar het stond er echt. Google wil ontwikkelingslanden gaan helpen. Door het inzetten van draadloos Internet! Alleen al door het gebruik van de woorden “ontwikkelingslanden” en “helpen” zouden veel lezers Google de Nobelprijs willen toedichten. Ik niet. Ik vind het een ongegeneerde vertoning van machtswellust. Het onuitputtelijke kapitalistische Google-imperium gaat hulp bieden, in de vorm van het aanleggen van een Internetverbinding, waar het wat mij betreft (nog) niet prioriteit nummer één heeft. Het betreft hier namelijk “de redelijk afgesloten gebieden van Afrika en Zuidoost-Azië…” Armoede alom dus.

Meteen vraag ik me af wat een biljardenbedrijf als Google hiermee wil bereiken. Denken de initiatiefnemers van dit plan, dat ze daarmee de betreffende bevolking een groot plezier zullen gaan doen? Denken ze dat iedereen daar weet wat een computer en/of Internetverbinding is? Of denken ze vooral aan de publiciteit (lees: omzet) die dit hele verhaal met zich meebrengt? Natuurlijk hoop ik echt van harte dat ze het goed voor hebben met de bevolking ter plaatse en dat ze op deze manier hun kleine wereldje kunnen verleggen, met het oog op Maslow’s stap drie (sociale behoefte), vier (erkenning) en vijf (zelfontwikkeling) uit de driehoek.

Maar ik blijf wantrouwend. Zeker wanneer ik de laatste alinea van het artikel lees, waar ze voor mij officieel door de mand vallen: “Ook zou Google geld willen gaan verdienen door goedkope mobiele telefoons beschikbaar te stellen in deze gebieden…”

Het bewijs wordt hier wederom geleverd. Grootmachten hebben het geld. En de wereld.

Zo zal Maslow, als rashumanist, het in essentie niet hebben bedoeld, zo rond de helft van de vorige eeuw.

Maar toen bestond het Internet (en Google) dan ook nog niet.


Laatste publicatie van PascalCuijpers

  • Leraren zijn net echte mensen

    ‘De kunst van onderwijs is mogen plaatsmaken voor verbeelding en durven openstaan voor verwondering…’

    September 2017


Geef een reactie

Laatste reacties (7)