3.001
95

Historicus

Han van der Horst (1949) is historicus. Hij schreef onder meer The Low Sky: understanding the Dutch', Nederland: de vaderlandse geschiedenis van de prehistorie tot nu, Een bijzonder land, het grote verhaal van de Vaderlandse geschiedenis, Onze Premiers en Schep Vreugde in het Leven, Levenslessen uit de grote depressie. Op elke laatste zondag van de maand is hij om elf uur in de ochtend te horen als boekbespreker in het VPRO-radioprogramma over geschiedenis OVT.

Nederlandse veiligheidsdiensten werken mee aan de sfeer van hysterie

Waakzaamheid is iets anders dan het zaaien van hysterie en het kweken van een angstpsychose

In de laatste maanden van het Derde Rijk was ineens een schorre radiozender te horen die aan de lopende band berichten doorgaf over sabotageacties in door de geallieerden veroverde gebieden. Dat was het werk van de Weerwolf, een beweging van jonge nazi’s die achter de linies de strijd voortzetten. Hun slogan luidde: “Haat is ons gebed en wraak onze strijdkreet”. Russen, Fransen, Britten en Amerikanen maakten zich grote zorgen over deze weerwolven, hun stadsguerilla, hun partizanenstrijd. Ze namen aan de lopende band leden van de Hitlerjeugd gevangen die op het laatste moment nog in een Wehrmachtuniform gestoken waren. Men kon zich heel goed voorstellen dat veel van  zulke jongeren aan hun aandacht ontsnapt waren en klaar stonden voor de guerrilla.

Nog maanden na de dood van Hitler verspilden de geallieerden energie aan de jacht op de Weerwolven. Dat ze nooit iemand vonden, versterkte ze aanvankelijk in hun overtuiging dat ze achter wel  zeer professionele en fanatieke saboteurs aanzaten. In werkelijkheid waren de Weerwolven ontsproten aan het brein van Dr. Joseph Goebbels, Hitlers minister van propaganda. Zijn experts in de psychologische oorlogsvoering knoopten aan bij de diepste angsten van de vijand, bij wat die zelf dacht over de doortraptheid en de meedogenloosheid van de nazi’s. De Weerwolf bestond helemaal niet.

Weerwolflegende
Nu het kalifaat zijn einde nadert, wordt een nieuwe Weerwolflegende opgetuigd. En de Nederlandse veiligheidsdiensten werken van harte mee aan de sfeer van hysterie, die zo’n campagne omringt. De samenleving wordt al meer dan een jaar gewaarschuwd tegen strijders die terugkeren van de fronten in het Midden-Oosten. Zij zouden niet teleurgesteld en mentaal kapotgeslagen zijn, maar juist opgeladen met de fanatieke wil om de strijd tegen de kruisvaarders voort te zetten in onze treinen, vertrekhallen en winkelcentra.

Nu hebben de coördinator terrorismebestrijding en de veiligheidsdiensten nog een tandje bijgezet. Er komen levensgevaarlijke kinderen aan. Zij zijn door het kalifaat op duivelse wijze getraind en geïndoctrineerd tot niets ontziende moordmachines. Kinderen zijn slachtoffers, menen de autoriteiten, maar tegelijkertijd gaat er van hen een grote dreiging uit. Er wordt zelfs gewaarschuwd tegen Nederlandse vrouwen die zwanger worden in IS-gebied. Reeds in de moederschoot ontwikkelt zich de terrorist.

De jongste lichtingen in de Wehrmacht die de geallieerden te pakken kregen waren zes tot acht jaar toen Hitler aan de macht kwam. Zij werden twaalf jaar lang blootgesteld aan de beïnvloedingsmechanismes van de totalitaire staat. Zij waren op school, in de Hitlerjeugd, bij de Bund Deutscher Mädel dag in dag uit geïndoctrineerd en gedrild tot overtuigde nazi’s. Ze konden zich geen woonkamer of welk ander vertrek dan ook voorstellen zonder een portret van Hitler. Na de nederlaag maakte dit alles plaats voor een grote en totale ontgoocheling. De meeste leden van deze generatie krabbelden geestelijk weer op door de afgelopen periode te beschouwen als een nachtmerrie die je maar het best zo snel mogelijk kon vergeten. Velen verzonnen voor zichzelf een persoonlijke mythe die hun denken en doen tijdens het Derde Rijk kon verklaren en vergoelijken. Ze dachten misschien: “Als Hitler dat met de joden niet gedaan had, was het misschien beter afgelopen”, maar ze voegden zich keurig naar de democratische samenleving die de westerse geallieerden hen oplegden en zij schikten zich in de DDR, die de Sovjet Unie voor hen in petto had. Zo werd de Hitlerjunge Otto Normalverbraucher.

Angstpsychose
Er is geen enkele reden om aan te nemen dat het met de teruggekeerde jihadi´s anders zal gaan. Moeten wij ze daarom met een glimlach binnenhalen? Natuurlijk niet. Het hoort bij de beginselen van onze samenleving dat je verantwoordelijk wordt gesteld voor je eigen daden. Kinderen die terugkeren uit het oorlogsgebied verdienen bijzondere aandacht. Het is duidelijk dat zij indringend kennis moeten maken met ons alternatief voor het doodsdenken dat het kalifaat ze heeft proberen bij te brengen.

Het getuigt echter van weinig vertrouwen in de kracht van de westerse beschaving en de open samenleving als we er zonder meer vanuit gaan dat de radicale een besmetting is waartegen geen enkel kruid is gewassen, dat óns verhaal het altijd moet afleggen tegen de drogbeelden van de jihadsalafisten. Dat er meisjes terugkeren, met een levende bom. Zo ga je nog in je eigen onmacht geloven en in de onoverwinnelijkheid van je tegenstander.

De veiligheidsdiensten en de coördinator terrorismebestrijding zijn er voor de waakzaamheid, niet om hysterie en angstpsychoses te verbreiden.

Laat dat maar aan de vijand over met zijn gruwelvideo´s.


Laatste publicatie van Han van der Horst

  • Nepnieuws

    Een wereld van desinformatie

    Februari 2018


Geef een reactie

Laatste reacties (95)