975
2

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Héérlijk!

Job is twaalf en ernstig gehandicapt. Hij gaat op kamp. En ik ben boos op mezelf, omdat ik me niet weet te gedragen als de moeder van een groot kind.

Met watervaste stift schrijf ik op elke luier zijn initialen: JH. Drie dagen, twaalf luiers. Moet genoeg zijn. De stapel gaat in de koffer. Ik pak de checklist van school er weer bij. Wat moet er nog meer mee op kamp? Zwembroek: check. Hoeslaken: check. Goed humeur: twijfel. Daar zit ik dan met mijn watervaste stift. Jobs stemming laat zich moeilijk beschrijven. Is die goed?

Al de hele dag vraagt hij of we na kamp weer naar huis gaan. Ja. En of de iPad mee gaat. Nee. Ik zing uitbundig het kamplied (‘Tien kleine visjes’). Soms mompelt hij mee, om vervolgens te vragen of we na kamp weer naar huis gaan.plaatjekamp

Ik vraag me af of hij snapt wat het is, kamp. Eén keer eerder ging hij weg met school, maar dat is jaren geleden. Hij weet dat hij ergens gaat slapen, dat hij met de bus gaat, dat er wordt gespeeld. Het thema is onderwater en ik laat hem zelf de boekjes uitzoeken die daarbij passen. Hup, in de SpongeBob-koffer. Maar echt een vrolijke boel wordt het niet.

Die nacht slaap ik slecht. Job niet. Als enige moeder uit zijn klas sta ik om elf uur te zwaaien bij de bus. De andere jongens zijn het wel gewend om weg te gaan, zegt de juf. Die gaan vaker logeren. Rustig staan ze in hun rolstoelen bij de bus te wachten. Ze zijn groot, zie ik. Al jaren zitten de kinderen bij elkaar op school. Job fladdert met zijn armen en doet druk. Het liftje tilt hem heel hoog de touringcar in. Van boven laat hij kushandjes naar beneden dwarrelen. ‘Mama, ga jij ook mee?’

Terug op het werk zeg ik dat er niemand hoefde te huilen bij het afscheid. ‘Jij ook niet?’ vraagt een collega. Die is raak. Het scheelde niet veel, maar ik hield het droog.

’s Avonds is het stil in huis, de volgende dag ook. Ik zeg tegen mensen die ernaar vragen net iets te hard dat het héérlijk is. Maar het is niet waar, ik vind het niet heerlijk. De telefoon ligt naast me op het kussen, ik veer op bij elk geluidje. Ik ben minstens zo onrustig als Job toen hij vertrok. En ik ben boos op mezelf, omdat mijn zoon twaalf jaar is, maar ik me niet weet te gedragen als de moeder van een groot kind.

Woensdagochtend haal ik hem op bij de kampeerboerderij in Brabant. Daar zit meneer, volledig ontspannen op de schoot van een juf. Prima gegeten en overal aan meegedaan, hoor ik. Uitstekend geslapen ook. ‘Jij wel’, denk ik grommend en ik pak hem in. In de auto zingt hij het kamplied. Uit volle borst dit keer. De lentezon schijnt op zijn sproeten-gezicht en ik neem me weer eens voor Job meer te vertrouwen. Die spanning hóórt erbij, kijk naar jezelf moeders. Job is twaalf.

Lees alle verhalen van Annemarie Haverkamp.

Deze tekst verscheen eerder op de website van Annemarie Haverkamp.


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (2)