1.464
21

Blogger

Naast professional in de dak- en thuislozenopvang, is Peter de Jonge freelance tekstschrijver en redacteur van de weblog 'Codes, keuzes en maakbaarheid'(sinds 2006). Dit weblog is ondermeer bekend van de blogaward ‘Blogparel van het jaar'en de OnrustMonitor.
Onder het pseudoniem P. J. Cokema is hij mederedacteur van het weblog Sargasso, waar hij, onder andere, de rubriek KOZ (Kunst Op Zondag) verzorgt.
Onder het pseudoniem PJCokema is hij ook te volgen op Twitter.

Herbezinning: er zijn geen redenen voor bezuinigingen

Niet met terugvloeiende staatssteun, meevallers en een aantrekkende economie

Het zomerreces begint. Kabinet en parlement gaan met vakantie. Een groot deel van de burgers hopelijk ook. Rust kan tot bezinning leiden en dat is hard nodig ook, na alle onrust die de kabinetsplannen hebben veroorzaakt. Zowel het kabinet als de oppositie en demonstrerende burgers zouden zich eens kunnen bezinnen op de redenen voor de bezuinigingen. Iedereen weet dat het met de kredietcrisis is begonnen. Los van alle rekenmodellen over de duur van de effecten, zijn er een aantal zaken gepasseerd, die een herbezinning nodig maken.

Op 6 juni feliciteerden we hier Mark Rutte met de 100e actie tegen de bezuinigingen. De afgelopen week was het drukker dan ooit in Den Haag. Na de grote demonstraties tegen de bezuinigingen op cultuur, het pgb en de GGZ, zal het kabinet blij zijn dat het reces aanbreekt.

De protesterende burgers zijn vooral opgekomen voor hun eigen thema’s. In de OnrustMonitor zien we dat er vooral lokaal is gestreden voor het behoud van bibliotheken, zwembaden, amateurkunsten en welzijnswerk. Net als bij de landelijke acties voor behoud van natuur, cultuur, defensie, de sociale werkvoorziening, het pgb en een laagdrempelige toegang tot GGZ-voorzieningen, had iedereen argumenten waarom juist dat ene onderwerp gespaard zou moeten blijven. Een gemeenschappelijk argument ontbrak. Die kunnen we vinden in de redenering die het kabinet als uitgangspunt neemt voor de gigantische besparingsoperatie.

Het kabinet wil in vier jaar tijd 18 miljard te bezuinigingen, om tot een gezonde staatsboekhouding te komen. Minder staatsschulden en een zo laag mogelijk overheidstekort moeten dit land er weer bovenop helpen.

In 1992 hebben de Europese landen afgesproken dat de staatschuld niet groter mag zijn dan 60% van het BNP en een overheidstekort niet groter dan 3% van het BNP mag zijn. De zogenaamde Maastrichtnorm. Sindsdien zijn bezuinigingen een gewoonte geworden. Bij het ene kabinet wat feller dan bij het andere. Maar ondanks stijgende zorgkosten, ondanks linkse kunsthobby’s, ondanks ambtenarensalarissen, zijn de normen pas overschreden toen de kredietcrisis losbrak en de financiële sector gered moest worden (zie overzicht CBS). Het zijn niet de subsidies die het land te gronde richten, maar een falend economisch concept dat de boosdoener is.

Voor een huis-tuin-en-keuken econoom is dat een ingewikkeld en moeilijk te begrijpen verhaal. Voor deskundigen blijkbaar ook, want al stelt het CPB dat de economie weer iets aantrekt en het overheidstekort volgend jaar weer dik onder de 3%-norm zal liggen, het kabinet is niet van plan ook maar iets aan de 18 miljard te veranderen. De economische groei is nog broos en de toekomst dus onzeker, zo wordt gesteld. Het kabinet houdt vast aan de rol van de voorzichtige vrek.

Maar waarom? De licht optimistische berekeningen van het CPB vallen samen met heugelijke berichten uit de financiële sector. De met staatssteun overeind gehouden instellingen lossen hun schulden af. Dit jaar betaalt Aegon de laatste aflossing terug. SNS Reaal en de ING denken volgend jaar de laatste euro’s terug te betalen. In totaal gaat dat om 7,6 miljard euro.

Alleen de ABN Amro denkt nog niet aan terugbetalen, maar dat was ook aangekondigd door Ruttes leermeester Gerrit Zalm. De hoop is dat de uiteindelijke verkoop genoeg op zal brengen om de 30 miljard euro terug te verdienen, die nodig waren voor de aankoop van Fortis en de staatssteun aan ABN Amro. Het is de bedoeling de bank op zijn vroegst weer te verkopen in 2014. Als het kabinet zich nu eens voorneemt dat gewoon te doen en tevreden te zijn met maar een derde van de geleverde staatssteun, dan brengt dat 10 miljard euro op.

Tellen we daar meevallers bij op als een 1,6 miljard hogere opbrengst uit de aardgasbaten en de 218 miljoen euro die we terugkrijgen van de EU, dan hebben we het over 19,4 miljard euro. Dat is 1,4 miljard meer dan de 18 miljard die Rutte nodig denkt te hebben.

Terugvloeiende staatssteun, meevallers, aantrekkende economie. Zijn er eigenlijk nog wel redenen om de bezuinigingen overeind te houden? 

Geef een reactie

Laatste reacties (21)