1.947
42

Historicus

Han van der Horst (1949) is historicus. Hij schreef onder meer The Low Sky: understanding the Dutch', Nederland: de vaderlandse geschiedenis van de prehistorie tot nu, Een bijzonder land, het grote verhaal van de Vaderlandse geschiedenis, Onze Premiers en Schep Vreugde in het Leven, Levenslessen uit de grote depressie. Op elke laatste zondag van de maand is hij om elf uur in de ochtend te horen als boekbespreker in het VPRO-radioprogramma over geschiedenis OVT.

Het Avondland gaat niet ten onder

Dit schitterende continent blijft een baken van hoop voor zijn inwoners

De bevrijdingsweek gaat gepaard met een grote hoeveelheid ketelmuziek over de ondergang van het Avondland. De Europese elites zijn hun ruggengraat kwijt. Zij capituleren voor de islamitische kolonisten die ons werelddeel overnemen omdat zij trots op onze beschaving hebben ingeruild voor een vaag en onbestemd schuldgevoel. Aan de 4-mei-programma’s ging op NPO 1 een uitzending vooraf van de PVV, waarin Geert Wilders zelf verkondigde dat het aantal inwoners van Afrika toe zou nemen tot vier miljard en dat die allemaal onze kant willen opkomen. Om dit allemaal beter tot het geschrokken publiek te laten doordringen werd zijn tekst bovendien met hoofdletters in verschillende groottes op het scherm gebracht. Meer intellectueel ingestelde fanboys en -girls van ons Geert mailen elkaar de inleiding van het boek toe dat de conservatieve intellectueel Douglas Murray, adjunct hoofdredacteur van the Spectator onlangs heeft geschreven over het droeve lot dat Europa wacht. Het is zijn geestelijke weerbaarheid kwijt. Het vleit zich met de droomwens dat alle nieuwkomers zich op den duur wel zullen aanpassen terwijl het tegendeel het geval is. Zo zal het vermoeide continent langzaam maar zeker worden overgenomen door anderen met meer geloof in zichzelf  en een steviger ideologisch/religieus fundament.

Zo wordt van dag tot dag het zelfvertrouwen van de Europeanen in zichzelf ondermijnd. Druppel na druppel valt. Gelukkig is dat niet op een steen die langzaam uitgehold raakt maar op een gloeiende plaat.

Kleine minderheid
Eind 2015 telde de Europese Unie 508 miljoen inwoners, die met elkaar goed waren voor een bbp van 14.693 miljard euro, het Verenigd Koninkrijk meegerekend. 33,5 miljoen van hen zijn immigranten van buiten de Unie. Dat is een procent of zes, zeven.

Een Duits onderzoeksinstituut heeft het aantal islamieten berekend op 15,9 miljoen.

Foto: ANP

Dit alles na decennia van wat in bepaalde kringen wordt aangeduid als “massa-immigratie”. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat deze kleine minderheid in staat zal zijn Europa op over te nemen. Natuurlijk, Europeanen hebben zich in het verleden wel degelijk ertoe laten verleiden om een religie uit het Midden-Oosten te omarmen, maar dat was een proces van eeuwen en ze hebben deze godsdienst – gewoonlijk aangeduid als christendom – een heel eigen karakter gegeven. Theoretisch gezien zou het dus mogelijk zijn dat de volkeren op ons continent zich opnieuw in laten pakken door een religie uit het Midden-Oosten, maar de omstandigheden zijn nu heel anders dan toen het christendom zijn triomftocht daadwerkelijk kon doorzetten. We vormen een samenwerkingsverband van zeer welvarende staten met bevolkingen die zonder uitzondering behoorlijk onderwijs hebben genoten. Dat maakt bekeren een stuk lastiger, ook als je er de modernste psychologische, communicatieve en elektronische technieken voor gebruikt. Het ziet er niet naar uit dat de christianisering een pendant krijgt in islamisering. Wel bewijst de geschiedenis van het christendom dat de samenlevingen op ons continent  zeer goed in staat zijn vreemde invloeden te integreren en tenslotte te absorberen.

Weerbaar
Over het algemeen toont Europa zich uitermate weerbaar tegen interne en externe bedreigingen. Dat blijkt uit de gelijkmoedigheid waarmee de Europese samenlevingen terroristische aanslagen van buitenlandse vijanden tegemoet treden. Na de eerste schrik en verontwaardiging keert de rust terug en herneemt het leven zijn gewone gang. Over het algemeen leggen terroristen tijdens of kort na hun aanslag het loodje. Ze kunnen speldenprikken uitdelen, maar zijn niet in staat gebleken de Europese samenlevingen fundamenteel te ontregelen. Ook lukt het niet de Europeanen tegen elkaar uit te spelen. En evenmin om overreacties uit te lokken. Het ziet er niet naar uit dat een terrorist, zoals de moordenaar Gabriel Princip in 1914 te Serajewo deed, een wereldoorlog kan ontketenen.

Het continent heeft dan ook behalve die welvaart heel wat te verdedigen. Zelfs als je het hedendaagse Hongarije meetelt zijn de lidstaten van de Europese Unie zo ongeveer de meest vrije landen ter wereld. Dat hangt voor een deel samen met het feit dat zij zich allemaal hebben gebonden aan het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, dat een steviger bescherming biedt tegen tirannie dan de Universele Verklaring van Rechten van de Mens, die de Verenigde Naties in 1948 aannamen. Een Europees Hof van Justitie waakt over de vrijheden van de burger

Totalitaire ideologieën
Europa heeft die vrijheid en democratie niet cadeau gekregen. Die zijn tot stand gekomen na harde strijd waarbij de tegenkanting niet van buitenaf kwam, maar van binnenuit. Dezelfde economische, culturele en sociale ontwikkelingen die vrede en vrijheid baarden, riepen ook hun tegendeel op: totalitaire ideologieën en leiders die niet alleen het doen, maar ook het denken van hun onderdanen wilden beheersen. Fascisme, nationaal-socialisme en communisme zijn net zo goed als christendemocratie, sociaaldemocratie of liberalisme van Europese bodem. Auschwitz ook. Zonder massale en consequente hulp van de Amerikanen was het niet mogelijk geweest de totalitaire dreiging het hoofd te bieden. Ook dat nog.

Vrede
De Europese vrede is een recent verschijnsel. De geschiedenis van het continent werd tot de tweede helft van de twintigste eeuw gekenmerkt door onderlinge concurrentie van grootmachten, onderbroken door oorlogen die steeds totaler werden. Zulke oorlogen braken over het algemeen uit als het machtsevenwicht tussen deze grootmachten verstoord werd. Zij hebben Europa onberekenbaar veel schade gedaan. De laatste – de Tweede Wereldoorlog – leidde zelfs tot hegemonie van twee buiten-Europese imperia: de Verenigde Staten en de Sovjet Unie. Pas de val van de Sovjet Unie rond 1990 leidde ertoe dat Europese landen meer eigen bewegingsvrijheid kregen. Die in het oosten schudden het totalitaire communisme af, vestigden een democratie en sloten zich voor het grootste gedeelte bij de Europese Unie aan. Daarmee is de dreiging van intra-Europese oorlogen van het toneel verdwenen.

Zonder oogkleppen
Vrijheid, democratie en welvaart staan op zo’n stevig fundament dat Europa zijn verleden zonder oogkleppen onder ogen kan zien. Het hoeft de schaamte niet weg te redeneren of te bedekken onder allerlei mythes. De staten op het continent hebben zich in het verleden niet alleen agressief tegenover elkaar gedragen, maar ook tegenover de rest van de wereld. De transatlantische slavenhandel was een Europees project net zoals de veroveringstochten die bekend staan onder de verzamelnaam kolonialisme. Racisme is een essentieel bijproduct van het kolonialisme: je hebt het nodig om niet-Europeanen de rechten te ontzeggen die je voor jezelf vanzelfsprekend acht. Eufemismes voor het koloniale veroveringsproject: the white man’s burden, mission civilisatrice en ethische politiek zeggen genoeg.

Daar staat weer tegenover dat de strijd tegen de slavernij en zo ongeveer alle levensbeschouwingen die de bevrijdingsbewegingen in de onderdrukte werelddelen gebruikten om hun strijd te voeren ook, om zo te zeggen, Europese producten waren. Ook anti-racisme steunt op Europees gedachtengoed.

We hoeven niets te verdoezelen. Wij kunnen met elkaar de waarheid aan. Daar zijn we sterk en zelfbewust genoeg voor. Wij zullen alles en iedereen overwinnen die het Europese project van vrijheid en welvaart bedreigen.

 

Continue en serieuze toewijding
Uit onze bloedige geschiedenis hebben we een les geleerd die we met zijn allen niet zo expliciet naar buiten brengen: we hebben het geloof in grote oplossingen voor grote problemen verloren. Er zijn geen middelen tegen alle kwalen. Radicale maatregelen maken de zaken alleen maar erger. Of zij blijken in de praktijk loze kreten. Europa wordt met grote interne en externe problemen geconfronteerd. Wij weten: je kunt die niet van de ene op de andere dag oplossen. De klimaatverandering laat zich niet aanpakken met een groot plan. Net zo min geldt dat voor de door computers aangedreven nieuwe industriële revolutie die de oude verhoudingen tussen kapitaal en arbeid aantast. Als grote welvaartsverschillen op de wereld een bedreiging vormen voor mondiale stabiliteit, die onder meer tot uiting komt in emigratiestromen en oorlogen elders in de wereld, dan helpt geen muur en evenmin een nieuwe wereldoorlog. Dan creëert het grootse gebaar of die ene doorbraak, alleen maar meer ellende. Ze vergen wel continue en serieuze toewijding. Daarom kiezen we liever niet meer voor leiders die groots en meeslepend willen leven maar voor peuteraars en knutselaars die de boel overeind houden en deeloplossingen vinden, die niet gaan voor een ruiterstandbeeld op een groot plein. Dat is een zegen.

Het avondland gaat niet ten onder. Dit schitterende continent blijft een baken van hoop voor zijn inwoners.

Natuurlijk er is een lawaaierige minderheid die het vertrouwen in de Europese Unie en de veerkracht van de Europese beschaving verloren hebben. Zij dringen ons hun moedeloosheid op. Zij injecteren ons met hun wanhoop. Zij hebben wel mythes nodig om zich overeind te houden in deze gevaarlijke wereld. Zij grijpen soms terug op oude leringen uit de tijd dat Europeanen hun agressiviteit tegenover de rest van de wereld nog voor zichzelf moesten rechtvaardigen. Zij geloven er niet meer in. Zoals die Douglas Murray. Zoals die ondergangsprofeten en die foeteraars op de sociale media.

Zij overschreeuwen hun eigen angst en hun door eigen drogbeelden ondermijnde zelfvertrouwen. Ze vallen anderen met hun defaitisme lastig in plaats van de strijd met zichzelf en hun wanhoop aan te gaan.

Vrienden! Vriendinnen! Wij hebben voor heter vuren gestaan. Zoals Cornelis Tromp op 8 juni 1673 aan zijn zusje schreef: “Couragie. ‘t sal waerachtig wel gaen.”


Laatste publicatie van Han van der Horst

  • Nepnieuws

    Een wereld van desinformatie

    Februari 2018


Geef een reactie

Laatste reacties (42)