1.717
10

Literatuurwetenschapper, onderzoeker

August Hans den Boef is literatuurwetenschapper en onderzoeker. Hij werkte tot 2011 aan de Hogeschool van Amsterdam. Hij is schrijver van onder andere Nederland seculier!, 'God als hype' en [Haat] als deugd.

Het belang van Yunus in de zaak-Yunus

Tekenend is dat sommigen zelfs het verschil tussen pleegouders en adoptieouders niet kennen. Belangrijker is dat velen niet beseffen hoezeer pleeggezinnen en vooral adoptiegezinnen paardenmiddelen zijn

Wat de kwestie-Yunus betreft, lijken zelfs verstandige Nederlanders en media zich te gemakkelijk hebben laten afleiden van de hoofdzaak. Als warhoofdige PVV-ers vertonen ze een Pavlov-reactie.

Natuurlijk lijdt de Turkse premier Erdogan aan een hysterische angst voor de assimilatie die zijn Neo-Ottomaanse aspiraties bedreigt en stapt hij daarom zelfs naar het Europese Hof van de Rechten van de Mens, dat zijn klacht waarschijnlijk niet eens ontvankelijk zal verklaren. En inderdaad neemt zijn islamistisch nationalisme het in Turkije niet erg nauw met mensenrechten. Alleen al vanwege die honderden gevangen journalisten was het gepast om tegen hem te demonstreren, net als wanneer de heer Poetin ons land met een bezoek vereert.

Neen, dan Nederland met zijn tolerantie. Kinderen mogen bij ‘ons’ gewoon naar lesbische pleegouders. Wij laten ze niet over aan de straat of de grillen van de familie. Een professioneel Bureau Jeugdzorg zorgt voor hun toekomst. Daar kunnen Turken een puntje aan zuigen.

Los van het feit dat het veel gesmade Bureau Jeugdzorg opeens als een onfeilbare autoriteit gold, gaat het bij de kwestie-Yunus helemaal niet om dit soort tegenstellingen. Tekenend is dat sommigen zelfs het verschil tussen pleegouders en adoptieouders niet kennen. Belangrijker is dat velen niet beseffen hoezeer pleeggezinnen en vooral adoptiegezinnen paardenmiddelen zijn.

We moet in dit verband eens denken aan een van de vele zwarte bladzijden uit de Nederlandse geschiedenis. Joodse ouders die de holocaust hadden overleefd, kwamen in 1945 terug en moesten moeite doen om hun kinderen terug te krijgen. Dat was niet altijd even gemakkelijk. Men vond vaak dat die kinderen beter in hun pleeggezin konden blijven dat hen tijdens de bezetting liefderijk had opgenomen in plaats van door getraumatiseerde ouders worden overgenomen die ze al jaren uit het oog waren verloren. Voor gereformeerden bijvoorbeeld kwam daar nog het gegeven bij dat deze Joodse kinderen inmiddels ‘door Jezus waren aanvaard’. Een bedenkelijke rol werd hierbij gespeeld door dr. Gezina van der Molen, gereformeerd verzetsheldin en heilige van de anti-revolutionairen, al hadden die het vlak na de oorlog nog niet zo op vrouwen in vertegenwoordigende posities. Dat ze samenwoonde met een dame, vernamen we uiteraard pas na haar dood.

Dit alles is nog niet zo lang geleden. Laten we dat in het oog houden wanneer we constateren dat tegenwoordig hetzelfde ‘volksdeel’ al een tijdje vrouwelijke predikanten en volksvertegenwoordigers kent en minder problematisch met seksuele geaardheid omgaat.

Ook bij die naoorlogse kwestie speelde cultuur en religie een rol en werd over de hoofden van de kinderen gekeken naar de partij die de macht over hun moest krijgen: Joodse ouders versus christelijke pleegouders. Maar in een moderne democratische rechtsstaat moet het uitgangspunt altijd het belang van het kind zijn.

Om ons te kunnen inleven in de sfeer, volgt hier een gedachte-experiment. Een meisje uit een grotestadsomgeving van derdegeneratie ongelovigen, waarin homoseksualiteit en biseksualiteit niet ongebruikelijk zijn, evenals een radicaal links gedachtegoed, wordt in een pleeggezin geplaatst. De ouders wonen in een dorpje in het Groene Hart, zijn zeer bevindelijk christelijk, dus uit levensbeschouwelijke gronden niet alleen gezagsgetrouw, maar ook homofoob en vrouwonvriendelijk.
Stel dat zo’n meisje contact blijft houden met de oorspronkelijke omgeving, wat niet ongebruikelijk is. Zeker bij het bereiken van de jaren des onderscheids kunnen de culturele verschillen met het pleeggezin bij haar voor grote verwarring en loyaliteitsconflicten zorgen.

In het belang van het kind moet derhalve rekening gehouden worden met (al te grote) cultuurverschillen.

Niet uit respect dus voor de Neo-Ottomaanse gedachte, niet uit respect voor de islam, niet uit respect voor de banden van het bloed of voor het gezin als hoeksteen van de samenleving, maar simpelweg om het voor een kind dat in een moeilijke situatie leeft, niet nog moeilijker te maken.

Speelt dat Erdogan en de zijnen niet in de kaart? Integendeel. Kinderrechten en dan nog die voor een individueel kind als uitgangspunt nemen? Dat is voor een collectivistische, religieuze samenleving een zeer verre toekomst.


Laatste publicatie van August Hans den Boef

  • Onbegonnen werk

    De ontvangst van het oeuvre van F. Harmsen van Beek, een casestudy (met Joost Kircz)

    2015


Geef een reactie

Laatste reacties (10)