728
0

Filmmaker, journalist

Bart Juttmann (1981) is filmmaker, journalist en tekstschrijver. Hij recenseert films voor tijdschriften en websites. Daarnaast schreef hij onder meer het scenario voor de webserie 'Ideale liefde' (2013). Andere producties zijn 'Het laatste woord' (2011); 'Thuisfront' (2008); 'De Ein fan 'e Wrald’' (2007); 'The seven of Daran; the battle of Pareo Rock' (2005-2007)

Het dilemma van de ‘goede’ Marokkaan

Infiltrant is een film met een hart over een kille opdracht

Door ‘Geen Weg Terug’, zijn afstudeerfilm aan de Filmacademie, werd regisseur Shariff Korver in 2011 onthaald als een aanstormend talent. Met zijn speelfilmdebuut ‘Infiltrant’ legt hij de lat hoog, en hoewel hij niet in alle opzichten slaagt, bevat deze film genoeg goeds om hem aan te bevelen en nieuwsgierig uit te kijken naar de volgende.


Zoals de titel al aangeeft draait het verhaal om infiltratieoperatie in de Marokkaanse drugsmaffia. Sam, een jonge half-Marokkaanse politieagent, die door Nederlanders altijd wordt gezien als een buitenstaander, krijgt de opdracht zich te wurmen in een drugsbende en hun vertrouwen te winnen. Daar ervaart hij als Samir de warmte, vriendschap en de acceptatie die hij als Sam altijd heeft gemist. Dit brengt hem in gewetensnood en stelt hem voor een dilemma.

Sommige recensies klaagden dat dit gegeven al bekend is uit films als ‘Donnie Brasco’ en ‘The Departed’, maar een van de dingen die mij het meest beviel aan Infiltrant, is juist dat het een film is die stevig met zijn voeten op de grond staat. De film probeert een genrefilm niet te veranderen in arthouse. Er is een sterk plot dat duidelijk een richting opgaat, waar de vaart in blijft en dat de aandacht vasthoudt. Nasrdin Dchar is een uitstekend hoofdrolspeler, die heel subtiel heel veel empathie weet op te wekken. De casting van de rapper Appa is een mooie vondst.

De regie en het script tonen hier en daar de onervarenheid van de regisseur. Scènes en dialogen missen de eigenheid om ze memorabel te maken. De scènes met pistolen en gangstergeweld zijn wat krukkig uitgevoerd, waardoor ze nooit echt spannend of indringend worden. Infiltrant is op zijn best tijdens de warme momenten, als de agent en de gangsters met elkaar grappen maken, feestvieren of een jointje roken. Je gelooft dat dit echt vrienden zijn en daardoor voel je het dilemma van de hoofdrolspeler en doet het verraad op het einde echt pijn. Kortom, Infiltrant is een film met een hart, en dat is uiteindelijk toch waar je in de eerste plaats op hoopt bij een jonge regisseur. 

Bart Juttmann, bekend van de webserie Ideale Liefde, bespreekt op Joop wekelijks een film.
Volg Bart ook op Twitter

Geef een reactie

Laatste reacties (0)