652
9

schrijfster/journalist

Annemarie Haverkamp is 42 jaar. Geheel onverwacht kwam haar zoon Job in 2004 ernstig gehandicapt op de wereld. Eenmaal van de schrik bekomen, besloot Annemarie in De Gelderlander een column te schrijven over Job. Omdat ze de buitenwereld graag wil laten zien hoe het echt is, het dagelijks leven met een gehandicapt kind. De columns werden gebundeld in twee boeken. Haar eerste non-fictieroman Dolgelukkig zijn wij verscheen 19 oktober 2010 bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. Het taboedoorbrekende boek genereerde veel media-aandacht. Annemarie studeerde culturele antropologie, werkte als redacteur, redactiechef en columnist bij De Gelderlander, was chef van het Arnhem/Nijmegen-magazine Luxity en is nu hoofdredacteur van universiteitsblad Vox.

Het gaat om de beleving

Dat ene moment dat we ons later, dwars door alle vergeetachtigheid en aftakeling heen, nog haarscherp zullen herinneren

Foto: Annemarie Haverkamp
Foto: Annemarie Haverkamp

Je zal maar miljardair zijn. Valt niet mee, leer ik van een vermakelijke serie op RTL Z. Wat moet je als je concurrent toch weer een groter jacht heeft gekocht dan jij? Vind maar eens zo’n slagschip. Of neem de angst voor kidnapping. Een beetje miljardair schakelt een extern beveiligingsbedrijf in om zijn eigen bodyguards te controleren. De stress van het geld hebben is zo groot dat de rijkaard compensatie zoekt in beleving.

Ervaringen kun je niet stelen en maken gelukkiger dan bezit. Dus huurt de miljardair een woestijn af voor een 1001-nacht party. Of boekt een champagnesafari, waar hij (meestal is het een hij) een vrouw jonger dan zijn dochter het hof maakt in een luxe loft aan een gladgestreken meer waar de Big Five komen drinken.

Ik snap dat wel als ik met Job in ons zwembad-aan-zee op Fuerteventura lig. Inderdaad, het gaat om de beleving. Om dat ene moment dat we ons later, dwars door alle vergeetachtigheid en aftakeling heen, nog haarscherp zullen herinneren.
Het is week twee van onze vakantie en inmiddels is Jobs begeleidster – noem haar gerust engel – gearriveerd. In het frisse bad houden zij en ik allebei een hand vast van de twaalfjarige die nooit zal zwemmen. Zijn vader wacht onder water met de camera. We tellen af en laten Job los. Ontspannen zakt hij naar de bodem. Met dat hem zo kenmerkende – en jaloersmakende – vertrouwen wacht hij tot ik hem bij zijn arm pak en weer boven breng.

We klappen uitgelaten voor zijn nieuwste truc. De foto is een van de mooiste ooit. Op zijn besproete onderwatergezicht zien we een Zen-achtige glimlach. Job zweeft, bevrijd van zwaartekracht, in het heldere blauw. Het is een ontroerende ervaring. Eentje die geen miljardair zich kan veroorloven. En ik weet weer waarom we met Job op vakantie wilden.

De columns van Annemarie Haverkamp verschijnen ook op haar eigen website


Laatste publicatie van Annemarie Haverkamp

  • Job gaat viral

    November 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (9)