3.954
74

Mourad El Haji is geboren in Marokko en emigreerde op 7-jarige leeftijd in het kader van gezinshereniging met zijn moeder, broers en zus naar Nederland. Hij studeerde Bouwkunde aan de Haagse Hogeschool/TH Rijswijk. Naast bouwkundig ingenieur is hij echtgenoot en vader van twee kinderen en woont in Berkel en Rodenrijs.

‘Het is een achterlijke tijd’

Dat zei mijn moeder nadat ze vertelde dat moslima's anno 2015 worden nagestaard alsof ze van een andere planeet komen

Het virus van intolerantie grijpt om zich heen en verspreidt zich als een olievlek. Mourad El Haji heeft Nederland ooit anders leren kennen.

Nederland is een land van mogelijkheden waar een ieder de kans krijgt om zijn leven in te delen zoals die dat wenst. Uiteraard binnen de contouren van de wet. Het is een land dat vrijheid hoog in het vaandel heeft staan. Een land om trots op te zijn. Een land waar etniciteit en geloofsovertuiging niet tellen. Iedereen kan zijn plek er in vinden, toch?

Aangereden en uitgescholden
Helaas is het voorgaande niet vanzelfsprekend anno 2015. Intolerantie steekt vaker de kop op. Polarisatie tussen bevolkingsgroepen is steeds meer en vaker merkbaar.

Terwijl ik op een zondag met mijn kinderen een filmpje aan het kijken was kwam mijn vrouw binnen, die op visite was geweest bij haar zus. “Je gelooft niet wat mijn zus is overkomen”, zegt ze ontdaan alsof ze het zelf niet kan geloven. “Wat dan?” vraag ik enigszins ongeïnteresseerd. “Ze is bedreigd en uitgescholden waar haar jongste zoontje van 4 bijzat”. Ik wuifde het af als zijnde incident en vertelde haar dat het waarschijnlijk pubers zijn, duidelijk een aanname, die aandacht tekort kwamen en niet weten wat ze doen. “Ze is niet de enige”, antwoordde ze met een zorg in haar blik. Wie dan nog meer, vroeg ik. “Ken je Yamina?” vroeg ze afwachtend. “Kennen is een groot woord maar ik weet wie je bedoelt”. “Zij is aangereden door een man van middelbare leeftijd met een fiets en niet per ongeluk”, zei ze. “Hoe weet je dat het niet per ongeluk is?” vroeg ik sceptisch. Toen ze wegliep riep de man haar na dat ze op moest rotten naar haar eigen land waar hoofddoekjes en de islam de norm zijn. “Heeft ze aangifte gedaan?” “Nee”, antwoordde mijn vrouw. “Ze wil het voorval zo snel mogelijk vergeten en als haar vriendin dit niet had verteld aan mijn zus, zou niemand weten van het voorval. Yamina schaamt zich lijkt het en wil het er zelf liever niet over hebben. Zij is ook niet de enige die gediscrimineerd is omdat ze een moslim(a) is”. ‘Nog meer?’, dacht ik, maar ging er verder niet op in. Een dag later was ik bij mijn moeder en vertelde haar het verhaal. Ook mijn moeder vertelde dat er verschillende vrouwen zijn die melding hebben gemaakt van beledigingen en nastaren alsof ze van een andere planeet komen. “Het is een achterlijke tijd”, zei ze en schudde haar hoofd afkeurend.

Een ander land
Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de norm tegenwoordig intolerantie is. Waren het voornamelijk radicalen en extremisten die intolerantie predikten, blijkt dat in ieder mens dit virus aanwezig kan zijn. Kreeg religie vaak de schuld, blijkt het een menselijke kwaal te zijn. Waar ligt het aan? Welnu, het ligt aan ons allemaal, de maatschappij, de wereld. Je zou kunnen stellen dat het de resultante is van al wat voor is geweest. Een Wilders die tweedracht en haat zaait. De moslimextremist die zijn eigen wetten hoger en belangrijker acht dan de wetten van het land waar hij verblijft, ook als deze botsen met de Nederlandse wet. De media die er gretig op inspelen en olie op het vuur gooien door ongenuanceerde stukken de wereld in te sturen die versplintering van de broodnodige eenheid tot doel hebben. Complottheorieën. De politiek die erbij staat en er naar kijkt en natuurlijk de gebeurtenissen in het Midden-Oosten die als een katalysator werken. De wereld is ziek. Het virus van intolerantie grijpt om zich heen en verspreidt zich als een olievlek.

Nee, het Nederland dat ik heb leren kennen is een ander land. Een Nederland waar je trots op was onderdeel van te mogen en kunnen zijn. Een land met een bevolking die een nuchtere kijk op het leven heeft. Een land met gelijke kansen voor iedereen. Een klein landje dat groot is/was in de wereld. Ben ik de enige die het gevoel heeft dat Nederland minder bijzonder is dan het bekend stond of staat in de wereld? Uitsluiting, discriminatie, intolerantie en polarisatie lijken de norm te worden. Wie wil er nu een Nederland waar onrecht een recht lijkt te zijn? Wie wil er nu in Nederland ISIS sympathisanten hebben? Wie wil er in Nederland mensen hebben die oproepen tot het in brand steken van gebedshuizen of het bezetten ervan zoals in Leiden. Ik niet. U wel?

Geef een reactie

Laatste reacties (74)