1.549
9

Docent en publicist

Pascal Cuijpers is docent beeldende vorming en faalangstreductietrainer op een middelbare school. Daarnaast is hij publicist en auteur. Hij schrijft op vaste basis columns en opiniestukken over onderwijs en de maatschappij voor o.a. de Nationale Onderwijsgids, HetKind en Joop. Tevens verschijnen zijn artikelen regelmatig in diverse landelijke dagbladen en onderwijsmagazines. Van zijn hand verschenen eerder de educatieve scheurbundel '200 Dagen School & Scheuren!' en de onderwijsbundels 'Leraren hebben meer vakantie dan mensen die werken' - inmiddels vierde druk - en 'Leraren zijn net echte mensen' (per 1 september 2017). Allen bij uitgeverij Quirijn.

Het Nederlandse onderwijs is geen hamburger

De onkunde van de staatssecretaris en minister van Onderwijs en de snelheid van het willen veranderen van het onderwijs vormen een fatale combinatie

In 1986 begon de Italiaan Carlo Petrini met een protest tegen de opening van een McDonald’s restaurant op Piazza di Spagna in Rome. Onder meer door deze actie kwam in 1989 de zogenaamde ‘Slow Food Movement’ op gang. Een beweging die zich afzet tegen globalisering, industriële voedselproductie en fastfood. Deze oppositionele beweging ging zich onder andere inzetten voor het behoud van traditionele voedingsmiddelen en gerechten, het bevorderen van ‘smaak onderwijs’, het geven van voorlichting over de gevaren van fastfood én… vooral het stellen van kwaliteit boven kwantiteit. Carlo Petrini was destijds een revolutionair op dit gebied.

In Nederland hebben we Paul Rosenmöller. Een aanstaand revolutionair op onderwijsgebied. Volgens Rosenmöller is het de hoogste tijd om de denkbeeldige ‘schotten’ tussen de verschillende leerlagen op te heffen en de leerling de kans te geven om te kiezen op welk niveau hij de vakken wil volgen én afsluiten. Rosenmöller wil hiermee inzetten op de aanstormende hype die ‘gepersonaliseerd leren’ heet.

We zouden aan struisvogelpolitiek doen, wanneer we niet erkennen dat dit het onderwijs goed zou doen. Het concept biedt nieuwe inzichten en mogelijkheden aan leerlingen en docenten. Tevens kan het leerlingen succeservaringen en zelfvertrouwen gaan opleveren, wanneer ze bepaalde vakken op een hoger of lager niveau mogen volgen. Een opsteker van jewelste voor hun toekomst!

Toch zijn er ook tegenstanders, die beweren dat er door deze plannen van Rosenmöller een eenzijdige focus ontstaat op wat leerlingen uiteindelijk kennen en kunnen. Volgens hen gaan we de leerlingen op deze manier ontwikkelen op hun voorkeuren en kwaliteiten, waarbij de mogelijke zwakheden worden vergeten. De leerlingen zouden hierdoor lui en ongemotiveerd worden, waardoor ze op een té eenzijdige manier hun ontwikkeling zullen doorlopen.

Een vreemde interpretatie van de mogelijkheden die het persoonlijke leren zal gaan bieden. Naar mijn idee gaan we de leerlingen namelijk juist op een waardige manier recht laten doen aan hun kwaliteiten, maar ook aan hun mindere kwaliteiten, door ze de kans te geven om te kiezen voor een iets lager niveau.

Naast de plannen van het ‘gepersonaliseerde leren’, zou het tevens een mooi gegeven zijn, wanneer we in Nederland daarnaast de zogenaamde ‘fastfood-mentaliteit’ overboord gaan gooien. De snelheid van het willen veranderen van het onderwijs, in combinatie met eerzucht en onkunde van de staatssecretaris en minister van Onderwijs, maken het geheel tot een fatale combinatie. In Engeland en Amerika is men inmiddels begonnen met ‘slow education’, waarbij men intrinsiek en effectief onderwijs ontwikkelt.

Hierbij wordt er aangeleerd hoe men het beste kan leren, wordt het creatieve denkvermogen in alle vakken gestimuleerd en gaat men meer het onderlinge gesprek aan ter verdieping van de leerstof, bevordering van samenwerken en de motivatie van de leerlingen.

De ideeën van Rosenmöller zijn dus een verademing. Wanneer deze zouden kunnen worden uitgevoerd, in combinatie met dit ‘slow education-principe’, zal dit op den duur gaan zorgen voor een completere student met een breed ontwikkelde kennis. Niet alleen op cognitief gebied maar ook op sociaal-emotioneel vlak. De totale mensontwikkeling kan dan pas volledig tot zijn recht komen. Want juist het differentiëren, eventueel in combinatie met het principe van ‘slow education’, zorgt voor kwalitatief onderwijs en een volledige(re) mensontwikkeling.

Dit stuk stond ook in het Nederlands Dagblad.


Laatste publicatie van PascalCuijpers

  • Leraren zijn net echte mensen

    ‘De kunst van onderwijs is mogen plaatsmaken voor verbeelding en durven openstaan voor verwondering…’

    September 2017


Geef een reactie

Laatste reacties (9)