3.210
10

Schrijver en eerwraakdeskundige

Celal Altuntas (1972) is schrijver en eerwraak-specialist. Celal is geboren in Diyarbakir (Turkse Koerdistan) kwam als vluchteling op zijn twintigste naar Nederland. Zijn debuut "Het dorp van zeven broers" is recentelijk ook in het Turks uitgebracht. Celal is vooral betrokken bij de maatschappelijke en cultureel gerelateerde ontwikkelingen in Nederland.

Het nieuwe gevaar dat Turkije te wachten staat

Turkije krijgt te maken met de Koerdische generatie van de jaren negentig, die vol zit met haat en boosheid.

Bij de Turkse parlementsverkiezingen van 7 juni lukte het de oppositiepartij HDP het feestje van president Erdogan te bederven door de zeer hoge kiesdrempel van tien procent te halen. Omdat Erdogans islamitische AKP-partij geen parlementaire meerderheid had, kon hij zijn plannen om de grondwet te veranderen niet doorzetten.

Oorlog tegen de andersdenkenden
De HDP-stemmers zijn vooral Koerden maar op 7 juni kreeg de partij ook opvallend veel steun van Turken die ontevreden zijn over Erdogan. Ze hebben als het ware diens plannen in de prullenbak gegooid. Vervolgens hebben de AKP en Erdogan aan de Koerden en alle andere andersdenkenden de oorlog verklaard. Erdogan en zijn aanhangers toonden geen enkel respect voor de democratie en de uitslag van de verkiezingen. Er zijn aanslagen gepleegd op HDP-bureaus. Koerdische politici  zijn in de gevangenis gegooid. IS-terroristen hebben aanslagen gepleegd, bijvoorbeeld op Koerdische en linkse Turkse jongeren in stad Suruc, die de Koerdische stad Kobani wilden bezoeken, in het noorden van Syrië bij de Turkse grens. Kobani is het symbool geworden van de vrijheid, solidariteit en broederschap onder de volkeren. Want er bevinden zich in Kobani behalve Koerden tientallen andere nationaliteiten. Samen met de Koerden vechten ze tegen IS.

Er zijn sindsdien tientallen doden gevallen aan Koerdische en Turkse kant. De Koerdische verzetsorganisatie PKK en Erdogan verwijten elkaar dat ze met de oorlog zijn begonnen. Sinds 24 juli 2015 bombarderen Turkse oorlogsvliegtuigen van het type F16 de stellingen van de PKK in Zuid-Koerdistan (in het noorden van Irak) en in Noord-Koerdistan (in het oosten van Turkije). Koerdische steden zoals Cizre, Sirneq en Gewer worden gebombardeerd door Turkse soldaten en politie. Aan Koerdische kant zijn tientallen burgers, waaronder kinderen, omgekomen. In Cizre verloren onlangs vier burgers, onder wie een kind van zeven jaar, het leven. De PKK valt de Turkse politie en Turkse soldaten aan.

Gevaarlijke nieuwe ontwikkeling
Er zit nu tenminste nog structuur in de vijandelijkheden, met twee duidelijke vijanden die eventueel de strijd ook weer zouden kunnen beëindigen. Maar er doet zich een gevaarlijke nieuwe ontwikkeling voor, waardoor beide partijen de grip op de situatie helemaal zouden kunnen verliezen. Turkije krijgt te maken met de jonge Koerdische generatie van de jaren negentig, die vol zit met haat en boosheid. Deze generatie is opgegroeid in een periode van angst, repressie en oorlog. Ze bestaat uit de kinderen, broers, zussen en neefjes van mensen die in de jaren negentig op straat zijn vermoord door de Jitem (de geheime dienst van de Turkse gendarmerie), de politie en soldaten. Voor hun ogen zijn vrouwelijke familieleden gemarteld, vernederd en verkracht. Hun dorpen zijn verbrand door Turkse militairen en de met hen samenwerkende Koerdische ‘dorpswachters’. Het kan zover komen dat deze getraumatiseerde generatie een eigen organisatie zal oprichten, in plaats van de PKK. Deze generatie hecht weinig geloof aan het verhaal van de PKK over ‘broederschap tussen de Turken en Koerden’. Als het zo doorgaat zal zelfs de PKK deze ‘generatie van de woede’ niet langer in bedwang kunnen houden. Er is maar een persoon die dat nu nog kan: PKK-leider Abdullah Ocalan.

‘Generatie van de woede’
Turkije kan met de huidige PKK-leiders onderhandelen over vrede. Maar over zo’n tien jaar moet het zaken doen met de ‘generatie van de woede’ en het is zeer de vraag of die nog wil praten. We kunnen voorbeelden geven uit andere conflicten, zoals de radicale Palestijnse organisatie Hamas die de PLO verjoeg uit Gaza en nu zelf te maken krijgt met nog radicalere groepjes; of radicale splintergroepen die zich hebben afgescheiden van het Ierse Republikeinse Leger IRA.

Op 1 november zijn er weer landelijke verkiezingen in Turkije. De strijd zal opnieuw vooral gaan tussen de AKP en de HDP en alle andersdenkenden die het oneens zijn met de AKP en Erdogan. Wat zal er gebeuren als we, en die kans is groot, weer dezelfde uitslag krijgen als op 7 juni? Zullen Erdogan en AKP de uitslag dan wel respecteren en de democratie haar werk laten doen of moeten de inwoners van Turkije en Koerdistan een paar maanden later voor de derde keer naar de stembus? Het is aan de Turkse en Koerdische burgers om een keuze te maken tussen een democratisch, eerlijk en betrouwbaar rechtssysteem of juist het tegendeel. Een ding is zeker: een oorlog kent alleen maar verliezers.


Laatste publicatie van CelalAltuntas

  • Regen zonder modder

    Het leven van een asielzoeker in Nederland

    oktober 2016


Geef een reactie

Laatste reacties (10)