2.636
6

Journalist

Marcel Kolder (1958) is vader van Mayim Kolder, een ernstig gehandicapt en gelukkig meisje van net 13 jaar. Momenteel werkt hij aan een boek met haar in de hoofdrol. Een literaire roman beschreven vanuit de ogen van zijn dochter. Met zijn communicatiebureau Draoidh startte hij in 2005 de Projectorganisatie De gelukkige ambtenaar® een meerjarig project om de kloof tussen politiek, ambtenaar en burger te verkleinen. Verder oprichter en/of bestuurslid van een aantal organisaties en stichtingen op het terrein van innovatie, groen ondernemen, creativiteit, cultuur en ICT.

Het recht om langdurig te mogen trekken

Het nieuwe trekkingsrecht in de zorg is er nog lang niet aan toe om ingevoerd te worden

Ja, die titel heeft wat connotaties als je hem leest. Maar niet voor ons gezin met een zorgintensief kind. Het gaat om een nieuw fenomeen in de zorg dat trekkingsrecht heet en in januari 2015 ingaat. Maar zelfs instanties weten niet precies hoe het geld vanaf dan verdeeld moet gaan worden.

Vanwege de fraude met persoonsgebonden budgetten (dat schijnt namelijk 0,01 procent te zijn) ontstond het idee van trekkingsrecht. Het recht om je geïndiceerde persoonsgebonden budget (PGB) – waar we zorg mee inkopen voor onze dochter – vanaf een rekening van de Sociale Verzekeringsbank te mogen laten trekken door je begeleiders. Hun salaris wordt derhalve niet meer gestort op de rekening van het gezin maar rechtstreeks aan de arbeidskracht. In die zin worden zij een soort trekkracht. ‘Eigen trekkracht’ zullen we maar zeggen.

Febo-automatiek

Mijn vrouw en ik hebben deze week een dag ingeruimd om alle zorgcontracten met onze PGB-begeleiders en verzorgers om te zetten naar trekcontracten nieuwe stijl, met ‘opting in’ en ‘opting out’. Onze krachten worden nu allemaal of ZZP’er, c.q. zorgprofessional, tegen een hoger tarief, of betaalde trekkracht tegen een lager tarief.

Bij dat trekken zie ik een gigantische Febo-automatiek voor me. Trekkracht loopt naar automaat, urenbriefje in het ambtelijk vakje, en hup, daar komt je ‘trektatie’, een envelop met je verdiensten eruit. Maar in het echt? Hoe dat echt gaat gebeuren? Daar hebben we nog geen flauw idee van. Onze trekkrachten derhalve ook niet. Moeten we urenbriefjes gaan tekenen? Of komt er een slimme digitale prikklok, een soort trek-app voor op je iPhone? Oh, ja. Het heeft allemaal nog bloedhaast ook, want vanaf januari 2015 verdwijnt namelijk de AWBZ. Dan begint het trekken. Bij ons komen dan vragen op. Vallen we dan als trekkend gezin onder de Jeugdwet, of de WMO of bij een verzekeraar? Geldt dit centraal trekken dan ook voor de gemeentelijke budgetten of krijg je daarvoor gemeentelijke trekbanken of kun je alleen gaan trekken via de zorgverzekeraar?

Langdurig zorg trekken

En wat gebeurt er als onze dochter onder de Wet Langdurige Zorg (Wlz) zal gaan vallen? Want die keuze moeten we wel maken voor onze dochter. Doen we haar wel in de Wlz of niet in de Wlz? En als je nu nog niet beslist, krijg je dan nog wel het recht om langdurig te mogen trekken, of is het een eenmalige kans? Als een soort kraslot.

Of besluiten we, als kantelaars, tegen de stroom in, toch maar even niets te doen? De instanties weten namelijk ook nog niet wat deze veranderingen allemaal echt gaan betekenen. De Wlz is zelfs nog niet door de Eerste Kamer. Als burger heb je het recht om te weten waarvoor je kiest. Kies je de linkerdeur (waarachter een mooie wereld voor ons kind ligt, met eigen regie en juiste ondersteuning) of de rechterdeur (de akelige afgrond die je niet zag aankomen)? Bij Febo kun je tenminste nog in de vakjes van de automatiek kijken. Bij de wetgeving van nu niet. Een gesloten huis. Niet transparant. Als een gokkast dus. Terwijl we liever niet gokken met de kwaliteit van leven van onze dochter.

Tijd rekken voor we gaan trekken

Misschien helpt netjes vragen: ‘Best zorgbureau, indicatiestelling, gemeente of andere uitvoerder. Mogen we alsjeblieft wat tijd rekken voordat we gaan trekken? We weten als gezin echt nog niet waarvoor we kiezen, en het gaat wel om de toekomst van ons meervoudig gehandicapt kind.’

Serieus, de Febo-automatiek in ons hoofd verandert langzaam naar een eenarmige bandiet, die de wetgeving in Nederland veroorzaakt. Keuzes, keuzes, keuzes. Kroket of kaassoufflé. Berenburger of broodje aap. Er is een grote chaos in zorg-Nederland, en tevens in ons denkhoofd. Voor ons gezin dat eigenlijk ontzorgd wil worden verdwijnen alle zekerheden. We voelen ons onmachtig. Onze indicatie is geldig tot 2017, wat gebeurt daarmee als je voor de Wlz kiest? Vervalt die dan? Ik vermoed van wel. Als we toch besluiten om een Wlz aan te vragen, besluiten we, komt er wel een gigantische disclaimer onzerzijds bij.

Wij trekken het in ieder geval niet meer. Trekken jullie het nog?

Cc-foto: Scoobay

Geef een reactie

Laatste reacties (6)