5.091
114

Directeur Ortho Consult

Ivo Mijland (1969) is directeur van Ortho Consult. Hij verzorgt trainingen en opleidingen in het primair en voortgezet onderwijs en is auteur van 15 onderwijsboeken, waaronder het boek 'Ik ben toch té gek!'. In dat boek (al bijna 15.000 exemplaren verkocht) geeft hij een constructieve kijk op Passend Onderwijs. Zie ook www.orthoconsult.nl en op twitter @ivomijland

Het sprookje van Wilders

Geert Wilders lijkt de zelfzuchtige reus uit het sprookje van Oscar Wilde … krijgt Wilders' sprookje ook een happy end?

In een sprookje van Oscar Wilde, eind 19e eeuw geschreven, staat hoe een intolerante reus (The Selfish Giant) zijn tuin niet wil openstellen voor kinderen. Zijn intolerantie heeft geen positief effect op de tuin. Die wordt er dor en kleurloos van. Geert Wilders leek tijdens de Pegida-demonstratie in Duitsland een beetje op The Selfish Giant. Met name zijn uitspraak ‘onze cultuur is de beste cultuur’ lijkt te passen bij een zelfzuchtige reus.

Hij zegt moslims niet te haten, maar verwerpt vervolgens de islam. Dat is als zeggen joden te waarderen, maar het keppeltje als kopvod te betitelen.

Islam als boze heks
Wilders vertelt zijn volgers een sprookje. Een sprookje waarin de islam de boze heks is en de joods-christelijke cultuur een goede fee. Daar zit een paradoxaal laagje aan. Heb uw naasten lief gelijk uzelf verandert daarmee in heb uw naasten lief indien ze zijn zoals jijzelf. Een cruciaal verschil. Wilders zegt letterlijk dat zoals wij westerlingen zijn beschouwd mag worden als ‘de beste cultuur’ en dat alles wat anders is dan wij minder is. Ik vind dat ronduit eng, omdat hij daarmee zegt dat hij de ander pas accepteert als de ander bereid is zijn eigen waarden en normen, zijn eigen geloof en zijn eigen cultuur door de shredder te halen.

Voeding van conflicten
Is dat paradoxale communiceren niet juist de voeding van conflicten? Als ik pas welkom ben zodra ik niemand tot last ben en zodra ik mijn identiteit te grabbel gooi, dan is dat toch geen start van een rechtvaardige dialoog? Werk je in een ziekenhuis en maak je mensen beter, dan ben je een geaccepteerde moslim. Maar als de opbrengst van de relatie met de moslim niet voldoende is, of als de relatie zelfs meer kosten dan baten kent, dan ontstaat medemens-intolerantie. De wereld is van mij, de wereld is niet van iedereen. Dat levert het ‘niet-in-mijn-achtertuin’-gevoel op.

Not in my backyard
De oneliner in Wilders’ sprookje kennen we: ‘Stop de immigratie’. Natuurlijk wil hij humanitair denken over een thema als asielzoekers, maar vang de noodlijdende Syriër dan wel op in een regio waar hij er geen last van heeft. Want als ze in de achtertuin van The Selfish Giant komen, dan raakt hij misschien iets van zijn welvaart kwijt. Wilders zegt: We willen best van Marokkanen houden, maar dan moeten ze niet te Marokkaans doen. We zeggen dus eigenlijk: welkom Marokkaan, tenminste als je joods-christelijk doet tegen mij. We vergeten gemakshalve hoe het voor je is als je The Selfish Giant op het journaal hoort zeggen dat de westerse cultuur de beste is (en dat jouw cultuur dus inferieur is). En wat het voor je betekent als je als constructief moslima een pesterij krijgt als je hoofddoek kopvod genoemd wordt. Of hoe het is als een zaal vol mensen van ‘de betere cultuur’ roept dat minder Marokkanen ‘geregeld kan worden’.

Happy end?
In het sprookje van Oscar Wilde ontdekte The Selfish Giant dat de vreemdeling een gat in het hek gevonden had. Op de plek waar hij de tuin binnengedrongen was, stond de boom weer in bloei. Gelukkig vond hij daardoor net op tijd zijn barmhartigheid terug. Maar of Wilders’ sprookje ook een happy end heeft, vraag ik me met een somber voorgevoel af…


Laatste publicatie van IvoMijland

  • Ik ben toch té gek

    Een positieve kijk op passend onderwijs

    2015


Geef een reactie

Laatste reacties (114)