5.729
55

Schrijfster

Christianne Offermans (Chrisje), 37, schrijfster / auteur en werkzaam bij de overheid, bezit van jongs af aan een natuurlijk communicatief talent. Op haar eigen website, www.chrisje.info, schrijft zij herkenbare, grappige en ontroerende columns. Sinds 2014 is zij opiniemaker voor Joop.nl (BNNVARA). In 2014 was ze één van de winnende finalisten bij de landelijke schrijfwedstrijd Jouw Verhaal. In 2017 werd Christianne het eerste vrouwelijke redactielid van de GayKrant, waar ze sinds haar eigen coming out als columnist voor schrijft: daarnaast is ze auteur van de eerste live online geschreven thriller genaamd BODEM.Op de populaire Facebook pagina Chrisje volgen meer dan 17.000 lezers haar columns en quotes, altijd andersom denkend: een aantal van haar spreuken werd dan ook door Omdenken gepubliceerd.

Hoe bedoel je, ‘wij’ zijn zwanger?

Waarom mannen geen mening mogen hebben over bevallen

Als er iets is wat me acuut op de kast jaagt, is het een man die een mening heeft over bevallen. Zoals ik altijd zeg: totdat je als man een basketbal hebt uitgepoept op eigen kracht, praat ik er niet met je over, want je hebt geen idee waar je het over hebt. Mannen zeggen tegenwoordig bijvoorbeeld steeds vaker “Wij zijn zwanger” of “Wij zijn in verwachting.” Huh? Wij?

Ik kijk ze dan met stomheid geslagen aan, en vraag terloops of hij last heeft van opgeblazen borsten, die hij moet vasthouden bij het oprennen van de trap, brandend maagzuur en wisselende stemmingen. Zo nee, waar heeft hij het dan over? Waar is de man dan, in dat “wij” zijn zwanger?

Ja, ze kunnen mee gaan naar de zwangerschapsyoga, ze mogen mee doen met puffen, ze mogen een washandje op haar hoofd houden tijdens het puffen. Maar zwanger? Zíj is zwanger, hij niet. Punt uit. Je kunt samen zwanger proberen te raken, dát doe je samen, ja. Als je geluk hebt, doet het zwanger raken geen pijn. Maar zwanger zijn, dat doet zij. Niet hij.

Breek me de bek niet open over het bevallen trouwens. Ik moest altijd wel lachen, als mensen aan mijn man vroegen, hoe het met de zwangerschap ging. Hij zei dan met een uitgestreken gezicht: “Nou, ik ben een paar weken misselijk geweest, maar nu gaat het. Met Christianne gaat het ook steeds beter trouwens.” Dit was sarcastisch, en dat kon ik waarderen.

Sommige mannen schijnen een paar kilootjes bij te komen als hun vrouw zwanger is, omdat ze “mee-zwangeren”. Echt waar? Het moet niet gekker worden. Sta je daar ’s nachts stiekem zure bommen te vreten, staat je man opeens naast je in zijn pyjama, een ijsje met augurk naar binnen te werken. “Sorry schat, ik had een ‘craving’.” Kom op zeg.

Ik keek eens naar het programma ‘Sixteen and pregnant’, en daar zitten me wat figuren bij. Maar een van de aanstaande vaders sloeg alles. Het puberale monster kreeg het klaar gespeeld om halverwege de bevalling de kraamkamer uit te lopen, omdat “ze zo gemeen tegen hem was”. Zo’n exemplaar moet je direct in een MRI scan gooien. Kijken of hij soms geboren is zonder ruggengraat.

Zij ligt daar onbeschrijfelijke pijn te lijden, en híj is gekwetst? Ik zat bijna te schreeuwen tegen de tv. Dat krijg je er dus van, als kinderen kinderen maken, dacht ik.

Maar denk maar niet dat alleen jongetjes van 16 dit soort fratsen uithalen. Ze komen ook voor in de gedaante van een volwassen man. Van die mannen die na de bevalling zeggen “oh, het was zo heftig en naar!”, waarbij ze hun zakdoek eens over het hoofd halen. Wat ze daarmee bedoelen is: ik heb gewoon de héle nacht wakker moeten blijven, en dat was zwaar! Ik wilde eigenlijk slapen. Daarbij moest ik ook nog eens mijn vrouw troosten, en er was bloed, daar word ik altijd witjes van. De koffie was ook al niet te zuipen, vréselijk was het. Compleet getraumatiseerd komen sommige mannen uit een bevalling. Ongelofelijk.

Gelukkig zijn er ook genoeg mannen die wel weten hoe het moet; de vrouw bijstaan tijdens de bevalling. Mijn man had er gelukkig geen moeite mee om zijn mond te houden tijdens de bevalling, hij deed precies wat ik wilde en wanneer ik het wilde. Want ook al moet je in relaties vaak compromissen sluiten, tijdens een bevalling bestaat er maar één wens, en dat is die van de aanstaande moeder. Er is maar één taak: dat kindje veilig op de wereld zetten. Verder is er niemand belangrijk.

Ze moet al haar energie in de strijd gooien; geen enkele vorm van afleiding is acceptabel.
Ik had overigens ook vooraf tegen mijn man gezegd dat ik wilde dat hij gedurende de bevalling bij het hoofdeinde bleef. Het is ieder zijn eigen vrije keuze natuurlijk, maar ik zag het persoonlijk niet zitten dat iedereen aan die kant zou staan. Ik ben immers geen kijkdoos. Daarbij wilde ik graag nog wat romantiek overhouden na de bevalling en leek het mij persoonlijk prettiger als hij dicht bij mijn hoofd was, voor het geval ik iets zou willen roepen, drinken of nodig even zou moeten schelden. Of als ik bijvoorbeeld wilde vragen om een ruggenprik, na dertien uur vruchteloos weeën weg puffen en de mededeling van de arts dat het nog wel een nachtje zou gaan duren.

Dus toen de assistente tegen het ochtendgloren uitriep “Kom eens kijken papa, ze is er bijna!” zei hij zoals afgesproken “Nee, dank u, ik kijk dadelijk wel.”  De assistente dacht dat hij niet durfde, want ze drong aan. Tussen twee persweeën door kwam ik omhoog en brieste ik “IK. wil. het. absoluut. NIET.” en daarmee was de kous af. De zwangere vrouw is Baas, en daarmee uit.

Want zij lijdt, zij moet hard werken, harder dan wie dan ook. Zoals laatst te zien was bij het programma Proefkonijnen van BNN, zijn mannen niet in de wieg gelegd voor bevallen. Vrouwen zijn natuurlijk niet voor niets het sterke geslacht.

Het laatste boek van Christianne Ridderbeekx is ‘Grenzeloos’

Volg Christianne Ridderbeekx ook op Twitter

Dit artikel staat ook op de website van Christianne

Geef een reactie

Laatste reacties (55)