839
1

Journalist

Johannes Dolislager (1989, Groningen) heeft al zijn hele leven iets met de journalistiek. Via de radio en de krantenwereld kwam hij uiteindelijk bij de VARA terecht waar hij werkt als internetredacteur. Toch kruipt het krantenbloed waar het niet gaan kan en daarom werkt hij in de avonden, vrijdagen en weekenden nog voor diverse huis-aan-huisbladen in Noord-Nederland. Gedurende zijn 7-jarige carrière daar heeft hij een netwerk opgebouwd en kwam daardoor op plekken die voor anderen gesloten bleven. Wat hij overgenomen heeft van het gebied is de nuchtere kijk op de wereld. Een feestje is leuk, maar hoeft zeker niet met kaviaar.

Hoe de gemeente verdween uit het dorp

Het ontstaan van de vierde Nederlandse bestuurslaag

Groot, groter, grootst. Iedereen heeft dit wel eens door een leidinggevende horen zeggen in de afgelopen jaren. We willen allemaal meer en wanneer het groter is, dan is het automatisch ook beter. Toch? Zo ook in gemeenteland, waar de komende vijf jaar 25% van de gemeenten moet verdwijnen. Plannetje van dit kabinet, dat ervoor moet zorgen dat gemeenten sterker worden.

Toch is het de vraag in hoeverre opschaling wenselijk is. Dat het de komende jaren lastig gaat worden voor gemeenten met minder dan 10.000 inwoners zullen velen beamen, maar waarom moeten we in het hele land naar gemeenten met meer dan 100.000 inwoners? Het zou de efficiency vergroten. Niet alleen zijn er minder bestuurders nodig, maar ook kan er bespaard worden omdat er minder kosten voor bureaucratie gemaakt hoeven te worden.

In theorie een prachtig verhaal, maar gaat het ook werken? Nu al zien we dat veel gemeenten niet meer alle taken voor hun rekening kunnen of willen nemen. In het noorden beginnen gemeentebesturen daarom met het delegeren van bepaalde taken aan verenigingen voor dorpsbelangen. In de gemeente Grootegast (Groningen) bijvoorbeeld krijgen de lokale verenigingen ieder jaar een zak geld om daarvan culturele activiteiten te betalen.

Voor gemeenten is het ideaal. Met slechts één druk op de knop wordt jaarlijks een vast bedrag overgemaakt. Niks geen aanvragen meer bij het loket, gaat u maar naar uw lokale vereniging voor het plaatselijke belang.

Deze gaan ondertussen voortvarend met hun nieuwe taak aan het werk. Subsidieregelingen worden uit de grond gestampt en iedereen kan zijn verzoek indienen. Vaak gaat het maar om kleine bedragen. 50 euro voor het binnenhalen van Sint en 150 voor een concertje op het dorpsplein. Allemaal vrij onschuldig en dat zorgt ervoor dat het met gemak succesvol te maken is. Voor gemeentebestuurders smaakt dat naar meer. Zij denken erover om nog meer taken te delegeren. Zo denken andere gemeenten erover om buurtverenigingen groenstroken te laten adopteren. De lokale tuinders mogen dan bepalen wat ze met de grond doen en de gemeente heeft er geen kosten meer aan.

Eigenlijk is het delegeren van taken ironisch. De landelijke regering wil burgers opzadelen met allerlei taken maar zitten die daar wel op te wachten? Ze hebben er geen opleiding voor genoten en zitten in een vereniging omdat zij iets voor het dorp willen betekenen. Niet om taken van de overheid over te nemen. Uiteindelijk kan het ertoe leiden dat gemotiveerde vrijwilligers opstappen en wie gaan dan de net gedelegeerde taken uitvoeren?

Geef een reactie

Laatste reactie